←پاسخ به شبهات قرآنی عصمت پیامبران
| خط ۴۱: | خط ۴۱: | ||
مأمون عباسی در جلسه دیگری از امام {{ع}} درباره معنای برخی از آیاتی که موجب توهم نسبت گناه به پیامبران میشد، پرسشهایی پرسید. به طور کلی [[حضرت آدم]]، [[ابراهیم]]، [[یونس]]، یوسف، [[داوود]]، [[موسی]] و محمد {{صل}}، پیامبرانی بودند که درباره عصمت آنان [[پرسشها]] و شبهاتی مطرح شد، و [[امام]] {{ع}} به آنها پاسخ داد. | مأمون عباسی در جلسه دیگری از امام {{ع}} درباره معنای برخی از آیاتی که موجب توهم نسبت گناه به پیامبران میشد، پرسشهایی پرسید. به طور کلی [[حضرت آدم]]، [[ابراهیم]]، [[یونس]]، یوسف، [[داوود]]، [[موسی]] و محمد {{صل}}، پیامبرانی بودند که درباره عصمت آنان [[پرسشها]] و شبهاتی مطرح شد، و [[امام]] {{ع}} به آنها پاسخ داد. | ||
نگاهی دقیق به متناظرات شکل گرفته، نشان این واقعیت است که در همه موارد، امام {{ع}} پاسخگوی شبهههای [[عصمت پیامبران]] از [[گناهان]] بوده است؛ زیرا [[پرسش]] کنندگان، [[آیه]] {{متن قرآن|وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى}}<ref>«و آدم با پروردگارش نافرمانی کرد و بیراه شد» سوره طه، آیه ۱۲۱.</ref> را برای | نگاهی دقیق به متناظرات شکل گرفته، نشان این واقعیت است که در همه موارد، امام {{ع}} پاسخگوی شبهههای [[عصمت پیامبران]] از [[گناهان]] بوده است؛ زیرا [[پرسش]] کنندگان، [[آیه]] {{متن قرآن|وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى}}<ref>«و آدم با پروردگارش نافرمانی کرد و بیراه شد» سوره طه، آیه ۱۲۱.</ref> را برای نقض [[عصمت حضرت آدم]] به کار بردند که موهم صدور [[عصیان]] و [[گناه]] از وی است. | ||
همچنین آنان آیه {{متن قرآن|لَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأَى كَوْكَبًا قَالَ هَذَا رَبِّي}}<ref>«و چون شب بر او چادر افکند ستارهای دید گفت: این پروردگار من است اما هنگامی که ناپدید شد گفت: ناپدیدشوندگان را دوست نمیدارم» سوره انعام، آیه ۷۶.</ref> را برای نقض [[عصمت]] [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} به زبان آوردند که موهم ستارهپرستی آن حضرت است. نیز از آیه {{متن قرآن|وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ}}<ref>«و یونس را (یاد کن) هنگامی که خشمناک راه خویش در پیش گرفت و گمان برد که هیچگاه او را در تنگنا نمینهیم پس در آن تاریکیها بانگ برداشت که هیچ خدایی جز تو نیست، پاکا که تویی، بیگمان من از ستمکاران بودهام» سوره انبیاء، آیه ۸۷.</ref> برای نقض [[عصمت]] [[حضرت یونس]] {{ع}} استفاده کردند که موهم آن است که حضرت یونس {{ع}} [[گمان]] کرده است که [[خدا]] نمیتواند به او دست یابد. همچنین آنان با طرح آیه معروف {{متن قرآن|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا}}<ref>«و بیگمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمیدید آهنگ او میکرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref> در صدد خدشهدار کردن عصمت [[حضرت یوسف]] {{ع}} برآمدند. | همچنین آنان آیه {{متن قرآن|لَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأَى كَوْكَبًا قَالَ هَذَا رَبِّي}}<ref>«و چون شب بر او چادر افکند ستارهای دید گفت: این پروردگار من است اما هنگامی که ناپدید شد گفت: ناپدیدشوندگان را دوست نمیدارم» سوره انعام، آیه ۷۶.</ref> را برای نقض [[عصمت]] [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} به زبان آوردند که موهم ستارهپرستی آن حضرت است. نیز از آیه {{متن قرآن|وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ}}<ref>«و یونس را (یاد کن) هنگامی که خشمناک راه خویش در پیش گرفت و گمان برد که هیچگاه او را در تنگنا نمینهیم پس در آن تاریکیها بانگ برداشت که هیچ خدایی جز تو نیست، پاکا که تویی، بیگمان من از ستمکاران بودهام» سوره انبیاء، آیه ۸۷.</ref> برای نقض [[عصمت]] [[حضرت یونس]] {{ع}} استفاده کردند که موهم آن است که حضرت یونس {{ع}} [[گمان]] کرده است که [[خدا]] نمیتواند به او دست یابد. همچنین آنان با طرح آیه معروف {{متن قرآن|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا}}<ref>«و بیگمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمیدید آهنگ او میکرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref> در صدد خدشهدار کردن عصمت [[حضرت یوسف]] {{ع}} برآمدند. | ||