عصمت پیامبران در معارف و سیره رضوی: تفاوت میان نسخه‌ها

=== عصمت انبیا پیش از نبوت و پس از آن ===

ایشان در مقام پاسخ‌گویی به پرسشی درباره [[آیه]] {{متن قرآن|وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى}}<ref>«آنگاه، (هر دو) از آن خوردند و شرمگاه‌هاشان بر آنان نمایان شد و آغاز کردند به نهادن برگ (درختان) بهشت بر خودشان و آدم با پروردگارش نافرمانی کرد و بیراه شد» سوره طه، آیه ۱۲۱.</ref> می‌فرماید: «آن [[عصیان]]، از گناهان صغیره بخشیده‌شده‌ای است که پیش از نزول [[وحی]] برای آنها جایز و به آنان رواست. پس هنگامی که [[خداوند]] آنها را برگزید و به آنان مقام [[پیامبری]] داد، [[معصوم]] بودند و [[مرتکب گناه]] صغیره و کبیره نمی‌شدند»<ref>{{متن حدیث|إِنَّمَا كَانَ مِنَ الصَّغَائِرِ الْمَوْهُوبَةِ الَّتِي تَجُوزُ عَلَى الْأَنْبِيَاءِ قَبْلَ نُزُولِ الْوَحْيِ عَلَيْهِمْ فَلَمَّا اجْتَبَاهُ اللَّهُ تَعَالَى وَ جَعَلَهُ نَبِيّاً كَانَ مَعْصُوماً لَا يُذْنِبُ صَغِيرَةً وَ لَا كَبِيرَةً}}؛ محمد بن علی بن حسین (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۷۴.</ref>.