طیبات: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

منظور آن دسته از آیاتی است که [[فلسفه نبوت]] را در [[حیات]] [[معنوی]] بیان می‌کند و مرزبندی برای بهره‌گیری از نعمات و [[لذت‌ها]] مانند خوردن، [[آشامیدن]] و منزل گزیدن و مانند آن معین می‌کند و افزون بر اینکه جهت [[معنوی]] به [[زندگی]] می‌دهد، معیار هم [[تعیین]] می‌کند و آن استفاده از طیبات است. طرح طیب در [[رسالت]] [[نبی]]، نوعی [[جهان‌بینی دینی]] و [[معنوی]]، حتی شیوه بیان است. “طیب” در لغت به معنای [[پاک]]، نظیف و [[طاهر]] معقول است که به تعبیری از آن متناسب به آنچه در [[دنیا]] و [[طبیعت]] وجود دارد، استفاده شود، مانند [[شهر]] [[پاک]]، هوای [[پاک]]، محیط [[پاک]]، [[جامعه]] [[پاک]] و [[رزق]] [[پاک]] و غذای [[پاک]]، [[سخن]] [[پاک]]، [[سلام]] [[پاک]]، [[همسران]] [[پاک]]، و [[فرزندان]] [[پاک]] و طیب. به همین [[دلیل]] در معیار کلی می‌فرماید: {{متن قرآن|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ}}<ref>«و چیزهای پاکیزه را بر آنان حلال» سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref>. اما در برخی [[آیات]] مصادیق و موارد آن را [[تعیین]] می‌کند. اما مهم این است کسی که به [[تعالیم دین]] [[حنیف]] عمل می‌کند، برخوردار از [[حیات]] طیب می‌شود.

# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.  

# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.  

== منابع ==

{{منابع}}

{{پایان منابع}}

{{پانویس}}