سوره لیل در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = سوره لیل
| موضوع مرتبط = سوره لیل
| عنوان مدخل  = [[سوره لیل]]
| عنوان مدخل  = سوره لیل
| مداخل مرتبط = [[سوره لیل در علوم قرآنی]]
| مداخل مرتبط = [[سوره لیل در علوم قرآنی]]
| پرسش مرتبط  =  
| پرسش مرتبط  =  
خط ۷: خط ۷:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
نود و دومین [[سوره]] [[قرآن]] و نهمین آن به [[ترتیب نزول]]، نازل شده در [[مکه]] با موضوع محوری [[انفاق]] و [[بخل]] و هشدار نسبت به [[عذاب]] [[قیامت]]. این سوره را «لیل» می‌نامند زیرا که [[خداوند]] در آغاز آن به شب [[سوگند]] یاد کرده است: {{متن قرآن|وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى}}<ref>«سوگند به شب چون (همه جا را) فرا پوشاند» سوره لیل، آیه ۱.</ref>. دارای ۲۱ [[آیه]]، ۷۱ کلمه و ۳۱۶ حرف است. از نظر حجم از سوره‌های «مفصلات» و از گروه «اوساط» است. نوزدهمین سوره‌ای است که با سوگند آغاز می‌گردد (در [[آیات]] اول تا سوم به سه پدیده سوگند یاد شده است).
نود و دومین [[سوره]] [[قرآن]] و نهمین آن به ترتیب نزول، نازل شده در [[مکه]] با موضوع محوری [[انفاق]] و [[بخل]] و هشدار نسبت به [[عذاب]] [[قیامت]]. این سوره را «لیل» می‌نامند زیرا که [[خداوند]] در آغاز آن به شب [[سوگند]] یاد کرده است: {{متن قرآن|وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى}}<ref>«سوگند به شب چون (همه جا را) فرا پوشاند» سوره لیل، آیه ۱.</ref>. دارای ۲۱ [[آیه]]، ۷۱ کلمه و ۳۱۶ حرف است. از نظر حجم از سوره‌های «مفصلات» و از گروه «اوساط» است. نوزدهمین سوره‌ای است که با سوگند آغاز می‌گردد (در [[آیات]] اول تا سوم به سه پدیده سوگند یاد شده است).


این سوره احوال و [[سرنوشت]] دو گروه را بیان می‌کند. نخست، گروه [[پرهیزکار]] و تقواپیشه، یعنی کسانی که در [[راه خدا]] [[انفاق]] می‌کنند و با [[بخشش مال]] در جهت [[خشنودی خدا]] پاک‌دلی می‌یابند، به آنان [[وعده]] خشنودی خدا و [[رستگاری]] می‌دهد و گروه دیگر، کسانی که [[شقاوت]] پیشه هستند؛ یعنی کسانی را که بخل می‌ورزند و وعده [[بهشت]] را [[دروغ]] می‌پندارند به [[هلاکت]] [[تهدید]] می‌کند و با اشاره به این که مال‌شان را به خاطر [[دوستی]] آن و بخل از [[بخشش]] به دیگران دریغ می‌دارند در حالی که این [[مال]] [[فریادرس]] آنان در [[روز جزا]] نخواهد بود<ref>دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ص۱۲۶۴؛ تفسیر الجلالین، ص۸۱۰.</ref>.
این سوره احوال و [[سرنوشت]] دو گروه را بیان می‌کند. نخست، گروه [[پرهیزکار]] و تقواپیشه، یعنی کسانی که در [[راه خدا]] [[انفاق]] می‌کنند و با [[بخشش مال]] در جهت [[خشنودی خدا]] پاک‌دلی می‌یابند، به آنان [[وعده]] خشنودی خدا و [[رستگاری]] می‌دهد و گروه دیگر، کسانی که [[شقاوت]] پیشه هستند؛ یعنی کسانی را که بخل می‌ورزند و وعده [[بهشت]] را [[دروغ]] می‌پندارند به [[هلاکت]] [[تهدید]] می‌کند و با اشاره به این که مال‌شان را به خاطر [[دوستی]] آن و بخل از [[بخشش]] به دیگران دریغ می‌دارند در حالی که این [[مال]] [[فریادرس]] آنان در [[روز جزا]] نخواهد بود<ref>دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ص۱۲۶۴؛ تفسیر الجلالین، ص۸۱۰.</ref>.
۱۳۳٬۹۶۰

ویرایش