انجیل در معارف و سیره رضوی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = انجیل

| مداخل مرتبط = [[انجیل در قرآن]] - [[انجیل در حدیث]] - [[انجیل در کلام اسلامی]] - [[انجیل در معارف مهدوی]] - [[انجیل در معارف و سیره رضوی]]|

| پرسش مرتبط  =  

}}

== مقدمه ==

[[کتاب مقدس مسیحیان]]. تلقی مشترکی درباره «[[انجیل]]» میان [[اسلام]] و [[مسیحیت]] موجود نیست. گزارش‌های چهارگانه [[قرن اول]] میلادی درباره [[عیسی]] {{ع}} هنگامی که برای نخستین بار در کانون [[عهد جدید]] گردآوری شد، مجموع آن «انجیل» خوانده شد. بعدها هر یک از این چهار گزارش ([[متی]]، [[مرقس]]، [[لوقا]] و [[یوحنا]]) یک انجیل خوانده شد و از همه آنان نه به عنوان انجیل که به عنوان «[[اناجیل]]» یاد شد. در اواسط [[قرن دوم]] چندین انجیل دیگر نوشته شد و به دست آمد که مقبول [[عامه]] [[مسیحیان]] قرار نگرفت و جعلی انگاشته شد<ref>فرهنگ ادیان جهان، ص۷۶.</ref>. در تلقی [[متون دینی]] اسلام، انجیل [[کتابی]] است که [[خداوند]] بر عیسی {{ع}} نازل کرده است و معناً و لفظاً از جانب خداوند بوده است. برخی از اهل لغت کوشیده‌اند برای این واژه ریشه‌ای [[عربی]] بیابند. گفته شده که آن از ریشه «نجل» بر وزن افعیل است<ref>تهذیب اللغة، ج۱۱، ص۵۶؛ معجم مقاییس اللغة، ج۵، ص۳۹۶؛ المصباح المنیر، ص۵۹۴.</ref>. این نظریه مورد پذیرش اغلب لغویان قرار نگرفته است و بیشتر آنان این واژه را کلمه‌ای غیر عربی دانسته‌اند و گفته‌اند اصل آن عجمی بوده و در عربی وارد شده است<ref>الکشاف، ج۱، ص۳۳۵، ۳۳۶؛ تفسیر البیضاوی، ج۲، ص۵؛ لسان العرب، ج۱۱، ص۶۴۸.</ref>. برخی گفته‌اند اصل آن واژی یونانی «اواگلیون» به معنی مژده و [[بشارت]] یا واژه [[فارسی]] «انگلیون» بوده است و از این زبان‌ها داخل در [[زبان عربی]] شده است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۲، ص۳۸، ۳۹؛ واژه‌های دخیل در قرآن مجید، ص۱۳۱- ۱۳۳.</ref>. کسانی که این واژه را از اصلی یونانی دانسته‌اند، نتوانسته‌اند به دقت راه انتقال آن را به زبان عربی نشان دهند. برخی با توجه به اینکه تمامی اشارات [[قرآن]] به انجیل، جز یک مورد، در [[سوره‌های مدنی]] است؛ به لحاظ [[زمان]] و زبان‌شناختی، احتمال آن داده‌اند که این واژه از صورت [[حبشی]] آن (وَنجیل) برگرفته شده باشد<ref>دائرة المعارف قرآن، ج۱، ص۴۱۵.</ref>. در اطلاق انجیل میان مسیحیان و [[مسلمانان]] [[اختلاف]] نظر وجود دارد. آنچه [[مسیحیان]] [[کتاب مقدس]] خود می‌دانند، یک کتاب به نام [[انجیل]] نیست و مجموعه‌ای است که آن را [[عهدین]] ([[عهد عتیق]] و [[عهد جدید]]) می‌خوانند. عهدین مجموعه‌ای کتاب است که طی صدها سال در عالم [[یهودیت]] و [[مسیحیت]] فراهم آمده و تعداد آنها در حدود هفتاد کتاب است. در عهد جدید چهار انجیل به نام‌های [[انجیل متی]]، [[انجیل مرقس]]، [[انجیل لوقا]] و [[انجیل یوحنا]] دیده می‌شود که هر یک محتوایی متفاوت با دیگری دارند. انجیل متی حاوی نقل قول‌های متعددی از عهد عتیق است و روی سخنش با [[یهودیان]] است و می‌کوشد که نشان دهد که [[مسیح]] همان [[موعود]] مورد نظر [[بنی‌اسرائیل]] است. این انجیل وقایع [[زندگی]] [[عیسی]] {{ع}} را از [[تولد]] تا [[رستاخیز]] بیان می‌کند و بر بیان آموزه‌های عیسی {{ع}} تمرکز دارد. در انجیل مرقس به [[معجزات]] عیسی {{ع}} و زندگی پر [[رنج]] او پرداخته می‌شود. [[هدف]] [[مرقس]] از [[نوشتن]] این انجیل آن بوده که مسیحیان تحت [[ستم]] و فشار را در ایمانشان تقویت کند. در انجیل لوقا به این پرداخته شده که [[نجات]] در دسترس همگان است. در این انجیل از [[همنشینی]] و [[همراهی]] عیسی {{ع}} با [[نیازمندان]] و [[بیچارگان]] سخن رفته است. در انجیل یوحنا که فضایی متفاوت از دیگر [[اناجیل]] دارد، به هفت [[معجزه]] یا نشانه از عیسی {{ع}} پرداخته می‌شود و در آن نشان داده می‌شود که همگی این معجزات و [[نشانه‌ها]] حاکی از آن است که عیسی {{ع}}، پسر خداست. این چهار انجیل که به «[[اناجیل اربعه]]» مشهور است نه نویسنده‌ای واحد دارد و نه محتوایی یکسان و نه حتی [[زمان]] نگارششان به هم نزدیک است. زمان [[نگارش]] این چهار انجیل را از حدود سال ۶۰م تا ۱۱۵م گفته‌اند.