القاب امام علی در معارف و سیره علوی: تفاوت میان نسخه‌ها

آن مرد نزد [[پیامبر خدا]]{{صل}} آمد و گفت: آیا شما سخن علی را تصدیق می‌کنید که می‌گوید [[خدا]] مرا به امارت گمارد؟ پیامبر خدا{{صل}} فرمود: {{متن حدیث|إِنَّ عَلِيّاً أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ بِوَلَايَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَقَدَهَا لَهُ فَوْقَ عَرْشِهِ وَ أَشْهَدَ عَلَى ذَلِكَ مَلَائِكَتَهُ أَنَّ عَلِيّاً خَلِيفَةُ اللَّهِ وَ حُجَّةُ اللَّهِ وَ أَنَّهُ إِمَامُ الْمُسْلِمِينَ...}}؛ «به [[حقیقت]]، علی به [[ولایت]] خدای بلندمرتبه، امیرمؤمنان است. امارت را خدا از فراز عرشش بر او بسته و فرشتگانش را [[شهود]] این امارت گرفته است. به [[راستی]]، علی [[خلیفة الله]] و [[حجة الله]] و [[امام]] [[مسلمانان]] است. طاعتش با [[طاعت خدا]] و [[نافرمانی]] او با [[نافرمانی خدا]] قرین و هماهنگ است؛ پس هر که [امارت] او را به رسمیت نشناسد، به واقع مرا نشناخته و هر که او را به رسمیت بشناسد، مرا شناخته است و هرکس منکر امامتش باشد، [[نبوت]] مرا [[انکار]] کرده و هر که امارتش را نپذیرد، واقعاً [[رسالت]] مرا نپذیرفته است و هر که [[برتری]] و فضل او را دفع کند، مرا شکسته و هر که با او بجنگد، با من جنگیده و هر که به او [[اهانت]] کند، به من [[توهین]] کرده است؛ زیرا او از [[سرشت]] و طینت من [[آفریده]] شده و [[همسر]] [[فاطمه]] دخترم و پدر فرزندانم حسن و حسین و نُه نفر از اولاد حسین [[حجت‌های خدا]] بر [[خلق]] است. [[دشمنان]] ما دشمنان خدا و [[دوستان]] ما، دوستان [[خدا]] هستند»<ref>سید ابن طاووس، التحصین، ص۵۳۵ – ۵۳۶؛ شیخ صدوق، الامالی، ص۸۰؛ مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۳۶، ح۲۲۷.</ref>.