اثبات نص بر امام: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امامیه]] از آنجا که [[منصب امامت]] را یک مقام و جایگاه ویژه می‌‌دانند و شرط [[امام]] را [[انصاف]] به [[عصمت]] می‌‌دانند و این وصف برای هیچ کس قابل تشخیص نیست، تنها راه تعیین و [[شناخت امام]] نزد آنان [[تنصیص]] است. یعنی [[خداوند تعالی]] از لسان [[نبی اکرم]] و یا [[امام]] [[منصوص]]، [[امامت]] فردی را به [[امت]] [[ابلاغ]] می‌‌فرماید و راه دیگری غیر از [[نص]] نمی‌تواند برای [[شناخت]] و معرفی امام معتبر باشد<ref>ر.ک: الاقتصاد فیما یتعلق بالاعتقاد، ص ۳۱۳ و ر.ک: الشافی فی الإمامة، ج ۲، ص ۵ و علامه در شرح کلام خواجه: {{عربی|و العصمه تقتضی النصّ}} می‌‌گوید: {{عربی| انا قد بینا أنه یجب أن یکون الامام معصوما و العصمه أمر خفی لا یعلمها الا الله تعالی فیجب أن یکون من قبله تعالی لانه العالم بالشرط دون غیره}}. کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد قسم الالهیات، ص ۱۸۷ و نیز ر.ک: إرشاد الطالبین إلی نهج المسترشدین، ص ۳۳۷.</ref>.

ملازمه بین [[عصمت]] و [[منصوب]] بودن به وضوح در [[کلام]] [[نورانی]] [[امام هفتم]] {{ع}} به [[نقل]] از آباء گرامی ایشان از [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} بیان شده است: "[[حضرت موسی ابن جعفر]] به [[نقل]] از پدرش از [[نیایش]] از [[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: از ما [[خاندان]] جز [[معصوم]]، شخص دیگری نمی‌تواند باشد، و [[عصمت]] صفتی نیست که در ظاهر بدن باشد تا با چشم دیده شده و شناخته گردد، و به همین جهت امکان ندارد [[معصوم]] بودن کسی را به دست آورد مگر [[خدا]] به وسیله پیغمبرش آن را صریحاً فرموده باشد"<ref>{{متن حدیث|عَنْ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ {{ع}} قَالَ: الْإِمَامُ مِنَّا لَا يَكُونُ إِلَّا مَعْصُوماً وَ لَيْسَتِ الْعِصْمَةُ فِي ظَاهِرِ الْخِلْقَةِ فَيُعْرَفَ بِهَا وَ لِذَلِكَ لَا يَكُونُ إِلَّا مَنْصُوصاً}}؛ معانی الأخبار، ص ۱۳۲ باب معنی عصمة الإمام حدیث اول.</ref>.