دعای عرفه: تفاوت میان نسخهها
←منابع
(←پانویس) |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۱۷۴: | خط ۱۷۴: | ||
===احتمال [[اختلاف]] در روش [[سید بن طاووس]]=== | ===احتمال [[اختلاف]] در روش [[سید بن طاووس]]=== | ||
ممکن است عدم همخوانی نسخههای «اقبال» به جهت روش سید بن طاووس در تألیف کتابهایش پیش آمده باشد، چنانچه او در کتاب «اقبال» میفرماید: برای هشت جلد نزد من دستنوشتههایی بر [[عادت]] کسی که [[اراده]] تصنیف کرده و در تألیف رغبت دارد نبوده بلکه نزد ما نسخهنویسی بوده که آنچه را [[خداوند]] جل جلاله از گفتهها بر خاطر ما جاری میکرده و بر زوایای [[دل]] ما از ابواب اقبال باز میکرده [[املاء]] مینموده است. یا آن را در پوستینهایی مینوشته و نسخهنویس آن را فی الفور نقل میکرده است و اما آنچه را که ما نیازمند روایتش از [[اخبار]] نقل شده بوده یا از [[دعاها]] ذکر میکنیم گاهی آنها را به نسخهنویس از کتابی که از او [[روایت]] کرده یا از آن اخذ نموده نسبت میدهیم و گاهی نیز نسخهنویس را بر مواضعی [[راهنمایی]] میکنیم که قصد [[خدمت]] خداوند جل جلاله را در [[فضیلت]] اطراف و تکمیل اوصافش را داریم و لذا او آنها را از اصولش نقل میکند همانگونه که از تحصیل آن شناختیم. پس مبیضاتی را که نسخهنویس نگاشته در [[حقیقت]] همان مسودات مصنفات ذکر شده است و اگر در آنها خللی یافت شده گویا به جهت این قاعده باشد که مخالف با عادات مصنفان است.<ref>{{عربی|الثمانی مجلدات لم یکن لها عندی مسودات، علی عادة من یرید التصنیف و یرغب فی التألیف، و إنما کان عندنا ناسخ نملی ما یجریه الله جل جلاله علی خاطرنا من المقال، و ما یفتحه علی سرائرنا من أبواب الإقبال، أو نکتبه فی رقیعات و ینقله الناسخ فی الحال. و أما ما کنا نحتاج إلی روایته من الأخبار المنقولات أو نذکره من الدعوات، فتارة کنا نملیه علی الناسخ من الکتاب الذی روینا عنه أو أخذناه منه، و تارة ندل الناسخ علی المواضع التی نرید خدمة الله جل جلاله فضل أطرافها و تکمیل أوصافها فینقلها من أصولها کما عرفناه من تحصیلها، فالمبیضة التی کتبها الناسخ فی [هی] مسودة المصنفات المذکورات. فإن وجد فیها خلل فلعل ذلک لأجل هذه القاعدة المخالفة لعادات المصنفین}}؛ ابن طاووس، إقبال الأعمال، ج۲، ص۷۲۸.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۴۲۵.</ref> | ممکن است عدم همخوانی نسخههای «اقبال» به جهت روش سید بن طاووس در تألیف کتابهایش پیش آمده باشد، چنانچه او در کتاب «اقبال» میفرماید: برای هشت جلد نزد من دستنوشتههایی بر [[عادت]] کسی که [[اراده]] تصنیف کرده و در تألیف رغبت دارد نبوده بلکه نزد ما نسخهنویسی بوده که آنچه را [[خداوند]] جل جلاله از گفتهها بر خاطر ما جاری میکرده و بر زوایای [[دل]] ما از ابواب اقبال باز میکرده [[املاء]] مینموده است. یا آن را در پوستینهایی مینوشته و نسخهنویس آن را فی الفور نقل میکرده است و اما آنچه را که ما نیازمند روایتش از [[اخبار]] نقل شده بوده یا از [[دعاها]] ذکر میکنیم گاهی آنها را به نسخهنویس از کتابی که از او [[روایت]] کرده یا از آن اخذ نموده نسبت میدهیم و گاهی نیز نسخهنویس را بر مواضعی [[راهنمایی]] میکنیم که قصد [[خدمت]] خداوند جل جلاله را در [[فضیلت]] اطراف و تکمیل اوصافش را داریم و لذا او آنها را از اصولش نقل میکند همانگونه که از تحصیل آن شناختیم. پس مبیضاتی را که نسخهنویس نگاشته در [[حقیقت]] همان مسودات مصنفات ذکر شده است و اگر در آنها خللی یافت شده گویا به جهت این قاعده باشد که مخالف با عادات مصنفان است.<ref>{{عربی|الثمانی مجلدات لم یکن لها عندی مسودات، علی عادة من یرید التصنیف و یرغب فی التألیف، و إنما کان عندنا ناسخ نملی ما یجریه الله جل جلاله علی خاطرنا من المقال، و ما یفتحه علی سرائرنا من أبواب الإقبال، أو نکتبه فی رقیعات و ینقله الناسخ فی الحال. و أما ما کنا نحتاج إلی روایته من الأخبار المنقولات أو نذکره من الدعوات، فتارة کنا نملیه علی الناسخ من الکتاب الذی روینا عنه أو أخذناه منه، و تارة ندل الناسخ علی المواضع التی نرید خدمة الله جل جلاله فضل أطرافها و تکمیل أوصافها فینقلها من أصولها کما عرفناه من تحصیلها، فالمبیضة التی کتبها الناسخ فی [هی] مسودة المصنفات المذکورات. فإن وجد فیها خلل فلعل ذلک لأجل هذه القاعدة المخالفة لعادات المصنفین}}؛ ابن طاووس، إقبال الأعمال، ج۲، ص۷۲۸.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۴۲۵.</ref> | ||
==دعای عرفه== | |||
«[[بشر]]» و «[[بشیر]]» [[پسران]] غالب [[اسدی]] [[روایت]] کردهاند که عصر [[روز عرفه]] در [[عرفات]] در [[خدمت]] [[امام حسین]]{{ع}} بودیم که آن حضرت با گروهی از [[خاندان]] و [[فرزندان]] و [[شیعیان]] خود از [[خیمه]] بیرون آمده با کمال [[تذلل]] و [[خشوع]] به دامنه [[کوه]] [[رحمت]] روی آوردند، و در سمت چپ کوه ایستادند. به جانب [[کعبه]] روی گردانیدند، و دستها را مقابل صورت [[مبارک]] برداشتند، هم چون مستمندی که با نهایت [[مذلت]] غذا درخواست کند<ref>مفاتیح الجنان.</ref>، این [[دعا]] را خواندند<ref>دعای معروف عرفه که با جمله {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ}} آغاز میشود. مفاتیح الجنان.</ref>، سپس آن حضرت در سوال و دعا اهتمام نمودند، در حالی که [[اشک]] از دیدههای مبارکشان جاری بود و این گونه ادامه دادند: | |||
{{متن حدیث|اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي أَخْشَاكَ كَأَنِّي أَرَاكَ...}}<ref>مفاتیح الجنان.</ref>؛ | |||
[[راویان]] میگویند: در پایان دعا و ذکر {{متن حدیث|يَا رَبِّ يَا رَبِّ}} آن حضرت آن چنان حاضران را تحت تأثیر قرار داده بود که از [[دعا کردن]] برای خودشان به آمین گفتن به [[دعای امام حسین]]{{ع}} بسنده کردند، و صدای [[گریه]] [[مردم]]، [[صحرای عرفات]] را پر کرده بود، تا این که [[آفتاب]] غروب کرد و به سوی [[مشعرالحرام]] رفتند<ref>دائرةالمعارف تشیع، ج۷، ص۵۲۹.</ref>. | |||
البته دعای عرفه [[امام سجاد]]{{ع}} نیز معروف است که در آن [[امام]]، پس از [[ستایش خداوند]] و [[صلوات]] و [[درود]] بر [[پیامبر گرامی اسلام]] و [[انبیاء]] عظام به مسأله [[امامت]] و [[ولایت]] اشاره میکند که از مهمترین مسایل [[اجتماعی]] است.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۴۹۲.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:IM010404.jpg|22px]] [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱''']] | # [[پرونده:IM010404.jpg|22px]] [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱''']] | ||
# [[پرونده:IM010703.jpg|22px]] [[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|'''محمدنامه''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||