دعای عرفه
این مدخل زیرشاخهٔ بحث عرفه است. دعای عرفه از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: دعای عرفه در علوم حدیث - پرسش مرتبط نداردمقدمه
«بشر» و «بشیر» پسران غالب اسدی روایت کردهاند که عصر روز عرفه در عرفات در خدمت امام حسین(ع) بودیم که آن حضرت با گروهی از خاندان و فرزندان و شیعیان خود از خیمه بیرون آمده با کمال تذلل و خشوع به دامنه کوه رحمت روی آوردند و در سمت چپ کوه ایستادند. به جانب کعبه روی گردانیدند و دستها را مقابل صورت مبارک برداشتند، هم چون مستمندی که با نهایت مذلت غذا درخواست کند[۱]، این دعا را خواندند[۲]، سپس آن حضرت در سوال و دعا اهتمام نمودند، در حالی که اشک از دیدههای مبارکشان جاری بود و این گونه ادامه دادند: «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي أَخْشَاكَ كَأَنِّي أَرَاكَ...»[۳].
راویان میگویند: در پایان دعا و ذکر «يَا رَبِّ يَا رَبِّ» آن حضرت آن چنان حاضران را تحت تأثیر قرار داده بود که از دعا کردن برای خودشان به آمین گفتن به دعای امام حسین(ع) بسنده کردند و صدای گریه مردم، صحرای عرفات را پر کرده بود، تا اینکه آفتاب غروب کرد و به سوی مشعرالحرام رفتند[۴].
البته دعای عرفه امام سجاد(ع) نیز معروف است که در آن امام، پس از ستایش خداوند و صلوات و درود بر پیامبر گرامی اسلام و انبیاء عظام به مسأله امامت و ولایت اشاره میکند که از مهمترین مسایل اجتماعی است[۵].
