امامت‌پدیا

همسرداری در معارف و سیره معصوم: تفاوت میان نسخه‌ها

مدخل بحث

همسرداری در معارف و سیره معصوم (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۹

۹۵٬۱۵۲ بایت اضافه‌شده ،  ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴
←‏منابع
دیداریویکی‌متن
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = همسرداری | عنوان مدخل = همسرداری | مداخل مرتبط = همسرداری در معارف و سیره معصوم - همسرداری در معارف و سیره نبوی - همسرداری در معارف و سیره فاطمی | پرسش مرتبط = }} ==رفتار معصومان{{عم}} با همسران== یکی از مهم‌تر...» ایجاد کرد)
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
 
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۴۲: خط ۴۲:


[[امام رضا]]{{ع}}: آقایان! مطابق میل خانمتان [[لباس]] بپوشید؛ در [[خانه]] نیز آراسته باشید؛ [[هوش]] و حواس همسرتان را ماهرانه به خود جلب کنید. با این کار، غدد جنسی او را برای خود فعال کنید و [[عفت]] او به دیگران را فزونی بخشید<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۸۰.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلمانی گواری|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)|سیره خانوادگی ائمه معصوم]]، ص ۵۷.</ref>.
[[امام رضا]]{{ع}}: آقایان! مطابق میل خانمتان [[لباس]] بپوشید؛ در [[خانه]] نیز آراسته باشید؛ [[هوش]] و حواس همسرتان را ماهرانه به خود جلب کنید. با این کار، غدد جنسی او را برای خود فعال کنید و [[عفت]] او به دیگران را فزونی بخشید<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۸۰.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلمانی گواری|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)|سیره خانوادگی ائمه معصوم]]، ص ۵۷.</ref>.
==[[مسئولیت‌پذیری]] [[زن]] و مرد در نگاه [[ائمه]]{{عم}}==
ماهیت [[حیات مادی]] و شاکله طبیعی موجودات، بر جنس [[مذکر]] و مؤنث [[استوار]] است و در گردونه [[منظم]] آن، هر موجودی رسالتی در جهت کمال متناسب خویش و وظیفه‌ای در [[همسویی]] و [[هماهنگی]] در بستر [[خانواده]] برعهده دارد. بر همین اساس، زوجیت نقشی تعیین کننده در رهسپاری به سوی کمال دارد و [[تشکیل خانواده]] عالی‌ترین وجهه این [[رسالت]] است.
بر این اساس، روابط زن و شوهر با تشکیل خانواده شکل می‌گیرد و در این محیط معنا می‌یابد؛ چراکه زن و مرد با [[ازدواج]]، به رابطه‌ای فراتر از رابطه دو [[انسان]] [[بیگانه]] دست یافته‌اند و [[خوشبختی]] و [[سعادت]]، یا [[بدبختی]] و [[شقاوت]] آنها به یکدیگر گره خورده است و بیش از پیش در یکدیگر اثر گذارند.
نگاه آنها به یکدیگر، از سر [[مودت]] و [[رحمت]] است و [[رفتار]] و سخن آنها با یکدیگر معنای دیگری به [[زندگی]] بخشیده است. رابطه زن و شوهر، سرچشمه همه عاطفه‌ها و بستر گیراترین رابطه‌هاست. روابط زن و شوهر، جلوه‌ای از [[برترین]] [[هنر]] زندگی و [[کامل‌ترین]] شکل ارتباط [[انسانی]] است.
از این رو، اهمیت این ارتباط که پایه‌های اصلی خانواده را تشکیل می‌دهد، هم به لحاظ [[اجتماعی]] و هم به لحاظ [[دینی]]، مورد توجه [[اندیشمندان]] [[علوم اجتماعی]] و [[عالمان دین]] واقع شده است. [[خانواده در اسلام]]، مأمنی برای رسیدن به [[آرامش]] و [[امنیت]] و محل انس و [[الفت]] [[انسان‌ها]] با یکدیگر است که افراد خانواده از طریق آن به [[اهداف والای الهی]] می‌رسند. در [[قرآن کریم]] بارها به [[هدف آفرینش]] زن و مرد که رسیدن به آرامش در کنار یکدیگر است، اشاره شده است.
در این فصل با نگاه به وظایفی که در [[اسلام]]، بر اساس [[خلقت]] و [[طبیعت]] و تفاوت‌ها و شباهت‌های زن و مرد برای آنها تعریف شده، به بررسی اهمیت وظیفه‌مداری و [[حس]] مسئولیت‌پذیری خانواده ائمه{{عم}} و سپس به [[ارتباطات]] زن و شوهر می‌پردازیم.
===[[وظایف]] زن و شوهر===
اکنون با توجه به [[اهمیت خانواده]] و در نظر گرفتن رکن اصلی آن، که مرکب از [[زن]] و شوهر است، اهمیت ارتباط متقابل زن و شوهر نیز آشکار می‌گردد. رابطه زن و شوهر، رابطه [[مهرورزی]] و محبت‌پذیری، [[عهد]] و [[وفا]]، گذشت و [[ایثار]]، [[سخاوت]] و [[احسان]]، [[مودت]] و [[مروت]]، [[صداقت]] و [[درستی]] است. در این رابطه صمیمی، هر یک از زن و شوهر وظایفی در قبال یکدیگر دارند که در این فصل به اختصار به آنها اشاره می‌کنیم. این روابط، دو [[طرفه]] را از سه جنبه می‌توان بررسی کرد:
# [[وظائف]] مشترک زن و شوهر؛
# [[وظایف]] خاص مرد؛
# وظایف خاص زن.<ref>[[ابوالفضل سلمانی گواری|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)|سیره خانوادگی ائمه معصوم]]، ص ۱۷۲.</ref>.
===وظایف متقابل زن و شوهر===
آنچه در [[آیات]] و در [[سیره]] ه [[معصومین]]{{عم}} در خصوص وظیفه‌مداری زوجین آمده، گاهی به صورت متصل و در یک عبارت و گاه منفصل و در عبارات پراکنده و یا به قرینه، هم شامل زن و هم شامل مرد می‌شود. در اینجا، آن دسته از نکات برجسته [[سیره معصومین]]{{عم}} آورده می‌شود که [[ارتباط اجتماعی]] و متقابل زن و شوهر را تعریف می‌کند؛ و گرنه آوردن تمام وظایف زن و شوهر، تحقیق مجزا و مفصلی را می‌طلبد.
۱. '''[[اظهار محبت]]''': آنچه اعضای [[خانواده]] را که رکن مهم آن زن و شوهر هستند، در خانواده گردهم می‌آورد، گذشته از ضرورت‌ها، پیوندی [[مقدس]] و درونی است که همان [[محبت]] و [[احساس]] علاقه به یکدیگر است. اساس [[زندگی]] [[خانوادگی]] بر محبت است. [[قرآن کریم]] در این باره می‌فرماید:
و از نشانه‌های او اینکه از [نوع] خودتان همسرانی برای شما آفرید تا بدان‌ها آرام گیرید و میانتان [[دوستی]] و [[رحمت]] نهاد. آری، در این [[[نعمت]]] برای مردمی که می‌اندیشند، قطعاً نشانه‌هایی است<ref>روم/ ۲۱.</ref>.
محبت و دوستی، امری [[قلبی]] و درونی است که تا به [[محبوب]] ابراز نشود، دانسته نمی‌شود و نمی‌تواند ثمربخش باشد. [[پیمان]] [[زناشویی]] معمولاً بر مبنای علاقه درونی و [[عشق]] [[پاک]] زن و شوهر به یکدیگر است. اما آنچه که در [[اسلام]] تأکید شده و بنیان خانواده را تقویت می‌کند و [[محبت]] و [[الفت]] را میان زوج [[جوان]] افزایش می‌دهد، اظهار و ابراز این [[عشق]] و علاقه است.
از این رو از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} نقل شده که فرمودند: «[[دوستی]] خود را به آن کسی که تو را [[دوست]] دارد، اظهار کن تا [این دوستی] استوارتر شود»<ref>ابن ابی الدنیا، بی‌تا، ص۱۳۷.</ref>. درباره [[همسران امام حسین]]{{ع}} نقل شده است که همسرش، [[عاتکه]]، دختر [[زید بن عمرو بن نفیل]]، بعد از [[شهادت]] آن حضرت [[نوحه سرایی]] می‌کرد و در رثای آن حضرت گفته است: «واحسینا! من حسین را فراموش نمی‌کنم» و با این [[کلام]]، محبت خویش را به همسرش ابراز می‌کند<ref>جمعی از نویسندگان، فرهنگ جامع سخنان امام حسین{{ع}}، ج۶، ص۳۷۷.</ref>.
این سخنان بیانگر آن است که [[اظهار محبت]] درونی، چه [[میزان]] می‌تواند در تقویت و [[تحکیم]] بنیان دوستی مؤثر واقع شود. چه بسا انسان‌هایی که [[شرمساری]] و [[ترس]] از واکنش ناگوار، [[اجازه]] ابراز علاقه به [[محبوب]] را به آنها نمی‌دهد؛ اما هنگامی که بر [[احساسات]] درونی محبوب به خویش [[آگاه]] گشتند، آنها نیز به بیان احساسات درونی خود جرئت یافته، به همین ترتیب، پیوند دوستی آنها مستحکم و الفت آنها بیشتر می‌گردد.
[[حال]] وقتی این رابطه فراتر رود و رابطه [[زناشویی]] بین آنها ایجاد شود، بیش از پیش لازم است که این پیوند، محکم و باثبات گردد. از این رو، [[تمسک]] به هر آنچه در این راه کمک کند، [[ضرورت]] دارد. به همین دلیل، اظهار دوستی بین [[زن]] و شوهر، به عنوان راه رسیدن به [[استحکام]] پیوند [[خانوادگی]]، نه یک سفارش استحبابی، بلکه [[دستوری]] است که عمل به آن [[واجب]] است.
[[همدلی]] یا [[هم‌نوایی]]، یکی دیگر از راه‌های ابراز محبت است که به تحکیم روابط همسری کمک بسیاری می‌کند. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: هرچه محبت [[بنده]] به [[بانوان]] زیادتر شود، ایمانش [[فضیلت]] بیشتری می‌یابد<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۹.</ref>.
۲. '''[[خوش اخلاقی]]''': [[خداوند متعال]]، همان‌گونه که در [[قرآن کریم]] فرمود: {{متن قرآن|وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً}}<ref>«و از نشانه‌های او این است که از خودتان همسرانی برایتان آفرید تا کنار آنان آرامش یابید و میان شما دلبستگی پایدار و مهر پدید آورد؛ بی‌گمان در این، نشانه‌هایی است برای گروهی که می‌اندیشند» سوره روم، آیه ۲۱.</ref> و [[مودت]] را میان زوجین قرار داد؛ اما این بدان معنا نیست که با پیوند زوجیت، این مودت محقق می‌گردد و به هیچ عنوان زایل نخواهد شد؛ بلکه عملکرد زوجین در تقویت یا کمرنگ کردن آن نقش بسزایی دارد. چنان که [[دشمنی‌ها]] و کینه‌توزی‌های [[زن]] و شوهر در برخی [[خانواده‌ها]]، بیانگر این [[واقعیت]] است که نوع [[رفتار]] آنها در [[تحکیم]] و [[تضعیف]] این [[موهبت الهی]] نقش مهمی را ایفا می‌کند.
در این میان، [[خوش‌اخلاقی]] نیز مودت و [[دوستی]] در [[محیط خانواده]] را تقویت کند؛ چنان که که در [[روایت نبوی]] آمده است: [[خوش‌خویی]]، دوستی را [[استوار]] می‌کند<ref>ابن شعبه حرانی، تحف العقول من آل الرسول، ص۴۵.</ref>. ایشان در میان سفارش‌های خود به [[حضرت علی]]{{ع}} به این مهم توصیه کرده و فرموده‌اند: «ای علی، با [[خانواده]] و همسایگانت و کسانی که با آنان [[معاشرت]] و [[همنشینی]] داری، خوش‌اخلاق باش تا نزد [[خداوند]]، در جایگاه و درجات والا قرار‌گیری»<ref>ابن شعبه حرانی، تحف العقول من آل الرسول، ص۱۴.</ref>.
افزون بر آنچه گفته شد، خوش‌اخلاقی با کمال [[ایمان]] [[ارتباط مستقیم]] دارد؛ چنان که [[امام زین العابدین]]{{ع}} فرمودند:
چهار [[خصلت]] است که در هرکس وجود داشته باشد، ایمانش کامل است و گناهانش از او [[پاک]] شده و در حالی پروردگارش را دیدار می‌کند که از او [[راضی]] است: کسی که برای [[خدا]]، به [[تعهدات]] خود در برابر [[مردم]] [[وفا]] کند؛ با مردم [[راستگو]] باشد؛ از آنچه نزد خدا و مردم، [[زشت]] و [[نکوهیده]] است، [[شرم]] کند و با خانواده‌اش خوش‌اخلاق باشد<ref>برقی، المحاسن، ج۱، ص۸.</ref>.
[[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرمایند:
خداوند [[رحمت]] آورد بر بنده‌ای که روابط او و همسرش، [[نیکو]] و همراه با [[محبت]] باشد. در این صورت، [[خدای متعال]] زمام همسرش را در [[اختیار]] او قرار داده، او را [[سرپرست]] و [[صاحب اختیار]] همسرش می‌سازد<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۲۱۷.</ref>.
[[حمیده مصفاه]] مادر [[موسی بن جعفر]]{{ع}}، از اشراف و بزرگان [[عجم]] بود. وی کنیزی به نام [[تکتم]] خرید که در [[عقل و دین]] و [[احترام]] به [[حمیده]]، بهترین بود؛ به گونه‌ای که به احترام حمیده هیچ‌گاه در مقابل او نمی‌نشست. حمیده به فرزندش گفت: پسرم، من کنیزی بهتر از تکتم نمی‌شناسم و [[شک]] ندارم که اگر [[فرزندی]] داشته باشد، [[خداوند]] او را [[پاکیزه]] می‌گرداند. من این [[کنیز]] را به تو بخشیدم. درباره او به [[نیکی]] [[رفتار]] کن و با او [[اخلاقی]] [[نیکو]] داشته باش.
آنگاه که [[حضرت رضا]]{{ع}} از آن بانو متولد شد، او را «[[طاهره]]» نامید. رابطه میان آنها نشان دهنده احترام و برخورد نیکوست<ref>ابن ابی ثلج، تاریخ اهل البیت، ص۱۲۳؛ مسعودی، اثبات الوصیة، ص۳۸۰ – ۳۷۸؛ طبرسی، تاج الموالید، ص۹۹.</ref>.
[[امام رضا]]{{ع}} درباره یکی از عواملی که کانون [[خانواده]] را گرم می‌کند و به آن [[صفا]] می‌بخشد، این گونه می‌فرمایند:
کسی که ایمانش [[برتر]] از دیگران است، اخلاقش نیکوتر و به خانواده خویش مهربان‌تر است و من به خانواده خود مهربان‌ترم<ref>بنیاد پژوهش‌های اسلامی، امام علی بن موسی الرضا{{ع}}، زندگانی و سیره، ص۵۵.</ref>.
۳. '''[[آراستگی]]''': یکی از راه‌های [[نفوذ]] در [[قلب]] [[همسر]] و تعمیق ارتباط [[زناشویی]]، آراستگی آنها برای یکدیگر است. [[پاکیزگی]] و [[خودآرایی]] [[زن]] و شوهر برای یکدیگر، از عوامل [[تحکیم روابط زناشویی]] و سبب فراهم شدن محیطی [[لذت‌بخش]] در [[خانه]] است. از این رو، [[روایات]] متعددی در سفارش به پاکیزگی و [[آرایش]] برای [[استحکام خانواده]] وارد شده است. از جمله [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: «هریک از شما [مردان] باید خود را برای همسرش آراسته کند؛ همچنان که [[دوست]] دارد همسرش خود را برای او بیاراید»<ref>نعمان مغربی، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۲۳.</ref>.
[[امام باقر]]{{ع}} در مفهوم «تهیه» در [[کلام]] [[مولای متقیان علی]]{{ع}} آن را به [[نظافت]] معنا کردند<ref>نعمان مغربی، دعائم الإسلام، ج۲، ص۲۱۰.</ref>. اما آراستگی زوجین برای یکدیگر، مصداق‌های متنوعی دارد؛ چنان که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: «[[زن]] باید خود را برای شوهرش خوش‌بو سازد»<ref>ابن شعبه حرانی، تحف العقول من آل الرسول، ص۱۱۱.</ref>.
همچنین از [[حسن بن جهم]] نقل شده که گفت: «[[امام]] [[موسی کاظم]]{{ع}} را دیدم که [[خضاب]] کرده بود. گفتم: «قربانت گردم! خضاب کرده‌اید؟!» فرمود: «آری! آراسته بودن بر [[پاک‌دامنی]] زن می‌افزاید. [[زنان]]، از آن رو ترک پاک‌دامنی می‌کنند که شوهرانشان آراسته بودن را ترک می‌کنند». سپس فرمودند: «آیا تو [[دوست]] داری که همسرت را همانند خودت، ناآراسته ببینی؟» گفتم: «نه». فرمودند: «او نیز همین [[طور]]». آن‌گاه افزودند: «[[پاکیزگی]]، خوش‌بویی، [[اصلاح]] مو و کثرت آمیزش، از [[صفات پیامبران]] است»<ref>کلینی، الکافی، ج۵، ص۵۶۷.</ref>.
در [[روایت]] دیگری از [[امام کاظم]]{{ع}} نقل شده که فرمودند: «آراسته بودن مرد برای زن، از عواملی است که بر پاک‌دامنی زن می‌افزاید»<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۹۷.</ref>. [[امام باقر]]{{ع}} نیز فرمودند: «برای زن سزاوار نیست که رسیدگی به خود را رها کند؛ گرچه با آویختن یک گردنبند باشد»<ref>کلینی، الکافی، ج۵، ص۵۰۹ – ۵۰۸.</ref>. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز به زنی که از [[حقوق]] شوهر پرسیده بود، فرمودند: «بر زن است که با بهترین [[عطر]]، خود را خوش‌بو کند و بهترین [[لباس]] خود را بپوشد و با بهترین [[زینت]]، خود را بیاراید و این گونه خود را بر شوهر عرضه کند»<ref>کلینی، الکافی، ج۵، ص۵۰۹ – ۵۰۸.</ref>.
امام باقر{{ع}} فرمودند: [[زن‌ها]] دوست دارند مردها را همان‌گونه آراسته ببینند که مردها دوست دارند زنها را آن‌گونه آراسته ببینند<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۸۹.</ref>.
از حسن بن جهم نقل شده است که برای امام کاظم{{ع}} صندوقچه‌ای که در آن عطر مخصوص زنان و [[مشک]] بود و از آبنوس بود، آوردند<ref>کلینی، الکافی، ج۶، ص۵۱۵.</ref>. [[موسی بن بکر]] می‌گوید: امام کاظم{{ع}} را دیدم که با شانه‌ای از جنس عاج، موهایش را شانه می‌کرد و آن شانه را من برای او خریده بودم<ref>کلینی، الکافی، ج۶، ص۴۸۸.</ref>. در روایت دیگری از امام باقر{{ع}} می‌فرمایند: «برای زن سزاوار است که خویش را برای شوهرش آراسته گرداند»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۱۱۶.</ref> [[امام صادق]]{{ع}} نیز فرموده‌اند: «زنی که خود را جز برای شوهر خویش، خوش‌بو و [[زیبا]] سازد، نمازش پذیرفته نیست تا اینکه اثر آن را برطرف سازد»<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۲۴۷.</ref>.
[[امام رضا]]{{ع}} نیز می‌فرمایند: [[آمادگی]] و [[آرایش]] مرد برای [[زن]] خویش موجب افزایش [[پاک‌دامنی]] و [[عفت زن]] می‌شود<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۱۸۳.</ref>. [[حضرت رضا]]{{ع}} همیشه با ظاهری آراسته و زیبا در میان [[مردم]] ظاهر می‌شد؛ تا جایی که صوفیان زاهدنما به ایشان [[اعتراض]] می‌کردند<ref>اربلی، کشف الغمة فی معرفة الائمة، ج۲، ص۸۲۵.</ref>.
آن حضرت همچنین در خصوص [[آراستگی]] می‌فرمایند: «[[خداوند]] [[زیبایی]] و آراستگی را [[دوست]] دارد و [[فقر]] و [[فقرنمایی]] را [[دشمن]] دارد»<ref>ابن شعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۴۲۲.</ref>. او هر [[روز]] [[صبح]] [[مسواک]] می‌زد و دهان خود را با جویدن کندر خوش‌بو می‌کرد<ref>عطاردی، مسند امام رضا{{ع}}، ج۱، ص۳۹.</ref>. همچنین همواره خویش را [[زینت]] می‌کرد و گاهی نیز سرمه می‌کشید<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۷۶، ص۹۷.</ref>. [[بوی خوش]] را دوست داشت و همواره خویش را خوش‌بو می‌کرد<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۷۷، ص۹۷.</ref>.
۴. '''[[رفق و مدارا]]''': [[مدارا کردن]] در برابر [[مشکلات]] و بداخلاقی‌های [[همسر]]، یکی دیگر از راهکارهای [[حفظ]] پیوند [[خانوادگی]] میان زوجین است؛ در مقابل، کم صبری در برابر خطای دیگران و [[خشونت]] در [[محیط خانواده]]، باعث آتش‌افروزی در این [[جامعه]] کوچک می‌گردد. [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند:
[[ملایمت]]، میمون است و خشونت، شوم. هرگاه خداوند برای خانواده‌ای خیری بخواهد، ملایمت را وارد آن [[خانواده]] می‌کند؛ زیرا ملایمت هیچ‌گاه با هیچ چیز همراه نمی‌شود، مگر اینکه آن را زینت ببخشد؛ و خشونت هرگز با چیزی همراه نمی‌شود، مگر اینکه آن را [[زشت]] بگرداند<ref>متقی هندی، کنز العمال فی سنن الاقوال و الافعال، ج۳، ص۵۲ – ۵۱.</ref>.
از این رو آن حضرت با دادن [[وعده]] [[پاداش الهی]] به مردان و [[زنان]] در برابر [[دشواری]] [[صبر]] و [[بردباری]]، [[مؤمنان]] را به این امر [[پسندیده]] [[تشویق]] کرده و فرموده‌اند:
هر مردی در برابر [[بداخلاقی]] همسرش صبر کند، خداوند ثوابی را به او می‌دهد که به ایوب{{ع}} در قبال گرفتاری‌اش داد؛ و هرکس بر [[بداخلاقی]] شوهرش [[صبر]] کند، [[خداوند]] همانند [[پاداش]] [[آسیه]]، بنت [[مزاحم]] ([[همسر فرعون]]) به او عطا می‌فرماید<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۲۱۴-۲۱۳.</ref>.
اهمیت این موضوع، تا بدان‌جاست که می‌توان در [[سیره ائمه]]{{عم}} گذشت، [[عطوفت]] و [[مهربانی]] را به وضوح دید.
[[اسحاق بن عمار]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} پرسیدم: [[حق]] [[زن]] بر مرد چیست که اگر آن را ادا کند، در زمره [[نیکوکاران]] قرار خواهد گرفت؟ [[امام]]{{ع}} فرمود: «غذا و [[پوشاک]] زن را تأمین کند و هرگاه از وی [[نادانی]] و خطایی سر زد، او را ببخشاید». حضرت در ادامه می‌فرمایند: «پدرم، [[امام باقر]]{{ع}} زنی داشت که ایشان را همواره [[اذیت]] می‌کرد. پدرم نیز در مقابل [[رفتار]] [[همسر]] خویش، از در [[عفو]] و [[بخشش]] وارد می‌شد و از سر [[اشتباه]] او می‌گذشت»<ref>صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۴۴۱؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۱۲۰-۱۲۱.</ref>. امام صادق{{ع}} درباره اهمیت [[خوش‌رفتاری]] می‌فرمایند:
خداوند [[رحمت]] خود را بر بنده‌ای فرو فرستد که رفتارش را با همسر خویش [[نیکو]] کند؛ زیرا [[پروردگار متعال]] [[اختیار]] آن زن را به او سپرده و او را [[سرپرست]] آن زن قرار داده است<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۲۰، ص۱۷۰.</ref>.
۵. '''[[رفتار نیکو]]''': [[خوش‌اخلاقی]] و خوش‌رفتاری، یکی دیگر از وظایفی است که در [[سیره]] [[ائمه معصوم]]{{عم}} به آن توجه ویژه‌ای شده است. [[مدارا]] و [[معاشرت نیکو]]، جلوه‌ای از این صفات برجسته است.
یکی از [[اهداف]] [[ارزشمند]] [[ازدواج]]، رسیدن به [[آرامش]] است. از عوامل مؤثر در ایجاد این آرامش در کانون [[خانواده]]، رفتار نیکو و شایسته میان زن و مرد است. با توجه به اهمیت مسئله، خداوند در [[قرآن کریم]]، خطاب به مردان [[مؤمن]] در مورد برخورد با همسرانشان می‌فرماید: {{متن قرآن|وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و با آنان شایسته رفتار کنید» سوره نساء، آیه ۱۹.</ref>.
رفتار نیکویی که [[فاطمه]]{{س}} و علی{{ع}} در خانواده خویش داشتند، نمونه بارزی از [[حیات طیبه]] [[انسانی]] است؛ چنان که [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} می‌فرمایند:
به [[خدا]] [[سوگند]] هرگز کاری نکردم که فاطمه{{س}} [[خشمگین]] شود و ایشان نیز [[رفتاری]] متقابل داشت. هیچ‌گاه برخلاف میل و [[رغبت]] یکدیگر عمل نکردیم<ref>اربلی، کشف الغمة فی معرفة الأئمة، ج۱، ص۳۶۳؛ رشاد، دانشنامه امام علی{{ع}}، ج۱۰، ص۲۵.</ref>.
[[عفو]] و [[بخشش]]، راهکاری است که اگر بدان عمل شود، [[لذت]] و شیرینی در [[خانواده]] چندین برابر می‌شود.
۶. '''[[مهرورزی]]''': آنچه موجب [[حفظ]]، دوام و بقای خانواده است، رفتارهای محبت‌آمیز و مهربانانه میان [[همسران]] است. [[مهربانی]] و [[ملاطفت]] با خانواده، به ویژه با [[همسر]]، از [[دستورات]] [[دین]] و از [[اخلاق]] [[پیشوایان هدایت]] است؛ چنان که از [[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} [[روایت]] شده که فرمودند: {{متن حدیث|أَحْسَنُ النَّاسِ إِيمَاناً أَحْسَنُهُمْ خُلُقاً- وَ أَلْطَفُهُمْ بِأَهْلِهِ وَ أَنَا أَلْطَفُكُمْ بِأَهْلِي}}<ref>زید بن علی، مسند زید بن علی، ص۴۷۶.</ref>. در این روایت با توجه به مطلق بودن واژه «ناس» و با در نظر گرفتن مفهوم آن، می‌توان مهرورزی را [[وظیفه]] مشترک زوجین دانست.
[[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} در ضمن سفارشات خویش به فرزندش [[محمد حنفیه]] فرمود:
ای پسر من! چون [[قوی]] شدی، بر [[طاعت خدا]] قوی باش ([[ظلم]] نکن؛ به [[مردم]] [[خدمت]] کن) و چون [[ناتوان]] شدی، از [[معصیت خدا]] ناتوان باش ([[حقوق مردم]] را ضایع مکن). اگر بتوانی [[زن]] را بیش از اموری که مربوط به خود اوست، [[اختیار]] ندهی، انجام ده؛ چراکه این کار، [[جمال]] زن را ماندگار و خاطرش را [[آسوده]] و [[حال]] او را [[نیکو]] می‌کند. همانا زن گلی نازک است نه قهرمان سترگ. با او به هر حال [[مدارا]] کن و نیکو برخورد کن تا [[زندگی]] تو باصفا شود<ref>صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۴۴۴ و ۵۵۶.</ref>.
[[رباب]]، [[همسر امام حسین]]{{ع}} به [[امام]] بسیار علاقه‌مند بودند؛ تا حدی که از [[بذل جان]] و عزیزان خود در راه ایشان و از هیچ [[فداکاری]]، مضایقه نمی‌کرد. از این رو با [[بانوان]] با [[عصمت]] همانندی می‌کرده است. داستان مواجه شدن ایشان با سر بریده [[امام حسین]]{{ع}} در [[واقعه عاشورا]] و [[گریستن]] بر سر بریده آن حضرت، جلوه‌ای از این [[عشق‌ورزی]] و [[محبت]] است<ref>ملبوبی، الوقایع و الحوادث، ج۳، ص۸۶.</ref>.
[[امام]] [[جعفر صادق]]{{ع}} نقل می‌کنند: «این سخن مرد به همسرش که «تو را دوست دارم» هرگز از [[قلب]] و [[دل]] [[زن]] خارج نمی‌شود»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۲۰، ص۲۳.</ref>. برای تبیین بهتر این موضوع، اشاره‌ای به روابط میان امام [[موسی کاظم]]{{ع}} با ام احمد (مادر [[شاهچراغ]]) می‌کنیم.
[[مرحوم مجلسی]] درباره ام احمد می‌نویسد: مادر احمد از [[زنان]] [[محترم]] بود و [[امام کاظم]]{{ع}} علاقه شدیدی به او داشت. هنگامی که حضرت می‌خواست از [[مدینه]] به سوی [[بغداد]] [[حرکت]] کند، ودیعه‌های [[امامت]] را به او سپرد و فرمود: «هرگاه کسی نزد تو آمد، در هر وقتی از اوقات که باشد و این [[امانت]] را از تو [[طلب]] کرد، بدان که من به [[شهادت]] رسیدم و او [[جانشین]] بعد از من و امامی است که [[اطاعت]] او بر شما و دیگران [[واجب]] است»<ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۸، ص۲۷۹.</ref>.
یکی از راه‌های [[استحکام بنیان خانواده]]، توجه به ارتباط [[کلامی]] است.
سخنان [[عاطفی]] و بهره‌گیری از کلمات دلنشین و خطاب‌های شایسته و محبت‌آمیز، مخاطب را جذب می‌کند؛ خواسته یا ناخواسته از گوینده [[راضی]] می‌شود و در دلش [[احساس]] [[محبت]] به او ایجاد می‌گردد.
اگر در خانواده‌ای مرد و زن با عبارات [[زیبا]] و دلپذیر یکدیگر را صدا کنند، علاوه بر اینکه به [[فرزندان]]، چگونه [[سخن گفتن]] را می‌آموزند، در قلب [[همسر]] خود نیز جایگاه ویژه‌ای خواهند یافت.
۷. '''[[احترام متقابل]]''': [[خداوند]] به [[انسان]] [[کرامت]] و [[بزرگواری]] بخشیده و فرموده است: {{متن قرآن|وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ...}}<ref>«و به راستی ما فرزندان آدم را ارجمند داشته‌ایم و آنان را در خشکی و دریا (بر مرکب) سوار کرده‌ایم و به آنان از چیزهای پاکیزه روزی داده‌ایم و آنان را بر بسیاری از آنچه آفریده‌ایم، نیک برتری بخشیده‌ایم» سوره اسراء، آیه ۷۰.</ref>. بر این اساس، انسان از [[احترام]] و [[شخصیت]] [[الهی]] برخوردار است و هیچ کس [[اجازه]] [[بی‌احترامی]] به او را ندارد؛ به ویژه همسر انسان. از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده است که فرمودند: «هر کس زنی را [به همسری] بگیرد، باید او را گرامی بدارد»<ref>حمیری قمی، ۱۴۱۳، ص۷۰.</ref>.
[[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: «[[زنان]] را گرامی نمی‌دارد مگر [[انسان]] [[بزرگوار]]؛ و به آنان [[اهانت]] نمی‌کند مگر انسان [[پست]] و [[فرومایه]]»<ref>متقی هندی، کنز العمال فی سنن الاقوال و الافعال، ج۶، ص۳۷۱.</ref>. این سخن [[نبوی]] بیانگر آن است که [[احترام گذاشتن به دیگران]]، به ویژه [[همسر]]، نشانه [[محترم]] بودن کسی است که [[احترام]] می‌گذارد و [[بی‌احترامی]]، نشانه بی‌شخصیتی اهانت کننده است. از مصادیق احترام گذاشتن به [[شخصیت]] دیگران، [[سلام کردن]] است. رسول خدا{{صل}} به [[انس بن مالک]] فرمودند: «هرگاه وارد [[خانه]] خود شدی، بر خانواده‌ات [[سلام]] کن؛ زیرا خیر و [[برکت]] خانه‌ات زیاد می‌شود»<ref>طبرانی، المعجم الأوسط، ج۵، ص۳۲۸.</ref>.
بنابراین فزونی خیر و برکت، با احترام به افراد [[خانواده]] حاصل می‌گردد. این عمل، باعث [[استحکام]] روابط اعضای خانواده می‌شود و آنها را بیش از پیش به هم پیوند می‌دهد؛ خواه این احترام از جانب [[زن]] به شوهرش و خواه از جانب مرد به همسر خود باشد.
نکته‌ای که در اینجا به نظر می‌رسد، آن است که هر چند احترام گذاشتن به دیگران یک [[وظیفه]] همگانی است، به دلیل فضای مردسالاری و [[حقارت]] زن در [[زمان]] صدور این [[روایات]] که قبلاً به آن اشاره شد، [[اسلام]] چه از طریق [[آیات]] و چه در قاب سخنان [[انبیا]] و [[اوصیای الهی]]، [[منزلت]] زن را بازیابی کرده است؛ از این رو بیشتر توصیه‌ها را به مردان کرده تا به زنان کمتر [[بی‌مهری]] و کم‌توجهی شود.
چنان که پیش‌تر اشاره شد، رابطه [[امام حسین]]{{ع}} با [[رباب]]، دختر امری القیس بن عدی، نمونه‌ای از [[احترام متقابل]] [[اهل بیت]] در خانواده بود. [[امام]]{{ع}} به رباب که سرآمد [[بانوان]] نیک‌سیرت است، علاقه و [[تمایل]] خاصی داشتند و رابطه میان آنها همواره بر اساس احترام متقابل بود<ref>ملبوبی، الوقائع و الحوادث، ج۳، ص۸۴؛ طبرسی، اعلام الوری باعلام الهدی، ج۲، ص۳۹۳.</ref>.
بنابراین، علاقه و [[محبت]] میان [[همسران]]، موجب بقا و تداوم خانواده می‌شود. در واقع، [[احترام متقابل]] در [[خانواده]]، تضمینی برای [[بقای نظام]] خانواده است.
۸. '''[[روح]] [[تعاون]] و [[همکاری در خانه]]''': از ارکان مهم [[تحکیم خانواده]] و تداوم [[خوشبختی]] آن، تعاون و [[همکاری]] میان [[زن]] و شوهر است. تعاون، پیوند زن و مرد را مستحکم می‌سازد.
بیشتر کشمکش‌های زوجین به دلیل دوری آنها از [[روحیه]] تعاون است و ریشه بیشتر شکایت‌ها به همین عامل می‌رسد که هر کدام از زن و مرد، ادعای [[استقلال]] می‌کنند و [[زندگی]] را برای خود می‌خواهند؛ [[غافل]] از اینکه آنها دو نفر نیستند؛ بلکه با پیوند [[مقدس]] [[ازدواج]]، یکی گشته‌اند و [[شریک]] [[حقیقی]] [[غم]] و [[شادی]] یکدیگر شده‌اند.
[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: «[[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} هیزم تهیه می‌کرد، از [[چاه]] برای [[منزل]] آب می‌آورد و جارو می‌کرد؛ [[حضرت فاطمه]]{{س}} نیز گندم را آرد و خمیر می‌کرد و نان می‌پخت<ref>مجلسی، بحارالأنوار ج۴۳، ص۵۱؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۱۲۲؛ رشاد، دانشنامه امام علی{{ع}}، ج۱۰، ص۲۵؛ ربیعی، علی مظلوم تاریخ، بیست و پنج سال سکوت، پنج سال حکومت، ص۱۷۶.</ref> یا [[جامه]] وصله می‌زد»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۱۸.</ref>. [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} نیز در سفارش به فرزند خویش، [[محمد بن حنفیه]] می‌فرمایند:
پسر عزیزم! کارهایی که از [[قدرت]] [[زنان]] بیرون است، به آنان واگذار مکن؛ زیرا این کار سبب می‌شود که [[زیبایی]] و طراوت آنها تداوم نیابد و [[آرامش]] [[فکر]] و خیالشان را برهم می‌زند. زن گل است، نه کلفت و نوکر. پس در تمامی حالات با وی به نیکویی [[رفتار]] کن<ref>صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۵۵۶.</ref>.
علی{{ع}} در طول زندگی مشترک با [[فاطمه]]{{س}}، بیشتر اوقات را در می‌دانهای [[جنگ]]، یا مأموریت‌های [[تبلیغی]] سپری می‌کرد و در غیاب او، [[فاطمه زهرا]]{{س}} اداره [[خانه]] و [[تربیت فرزندان]] را بر عهده داشت تا همسرش با خیالی [[آسوده]]، وظایفش را انجام دهد. امام صادق{{ع}} در خصوص تعاون میان زن و مرد فرموده‌اند: «سه چیز برای [[مؤمن]] [[راحتی]] است؛ از جمله زن شایسته‌ای که [[یار]] و [[یاور]] [[مرد]] خانواده است»<ref>کلینی، الکافی، ج۵، ص۳۲۸.</ref>.
کمک کردن [[معصومان]]{{عم}} به [[همسر]] در کارهای [[منزل]]، در [[حقیقت]] نوعی [[ارج]] نهادن به زحمات همسر و [[ارزش]] قائل شدن برای [[وظیفه]] آنان است. [[حضرت زهرا]]{{س}} می‌فرمایند:
یکی از عوامل [[شادابی]] و [[تکامل]] [[خانواده‌ها]]، تعیین حدود [[مسئولیت]] افراد در [[خانواده]] است. [[تقسیم کار]] عادلانه در محیط کوچک خانواده، [[سعادت]] می‌آفریند و [[زن]] را از دخالت در اموری که سزاوار وی نیست، باز می‌دارد<ref>دشتی، امام علی{{ع}} و مدیریت اسلامی، ص۷۶.</ref>.
در خانواده ایشان، [[پیامبر]]{{صل}} کارها را تقسیم کرده بود؛ کارهای بیرون از منزل با علی{{ع}} و کارهای درون منزل با [[فاطمه]]{{س}} بود. [[یاری]] و [[پشتیبانی]] یکدیگر، از خصوصیات بارز آنها در انجام امور بود<ref>دشتی، امام علی{{ع}} و مدیریت اسلامی، ص۷۷.</ref>.
۹. '''اظهار [[دوستی]]''': یکی از عوامل [[خوشبختی]] و [[کامیابی]] خانواده در گرم و باصفا نگه داشتن کانون خانواده، [[اخلاق نیکو]] و [[اظهار محبت]] و [[مهربانی]] و [[وفاداری]] در خانواده است. از این رو [[امام علی]]{{ع}} می‌فرمایند: «هیچ [[همنشینی]] مانند نیکخویی و هیچ میراثی گران‌بهاتر از [[ادب]] نیست»<ref>رشاد، دانشنامه امام علی{{ع}}، ج۱۰، ص۲۴.</ref>. ویژگی دیگر که در [[سیره ائمه اطهار]]{{عم}} به ویژه در [[روابط خانوادگی]] این بزرگواران دیده می‌شود، [[محبت]] و دوستی میان زوجین و اظهار محبت و علاقه و روابط نیکوست.
[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: هرگاه شخصی را [[دوست]] داشتید، دوستی و علاقه خویش را بیان کنید؛ زیرا موجب بیشتر شدن [[الفت]] و دوستی میان شما می‌شود<ref>کلینی، الکافی، ج۲، ص۶۴۴.</ref>. [[سیوطی]] در [[تاریخ]] خود می‌نویسد: [[حسن بن علی]]{{ع}} دارای امتیازات [[اخلاقی]] و [[فضایل]] [[انسانی]] فراوانی بود. او شخصیتی [[بزرگوار]]، [[بردبار]]، باوقار، [[متین]] و [[بخشنده]] و مورد [[ستایش]] [[مردم]] و خانواده خویش بود<ref>سیوطی، تاریخ الخلفا، ص۱۸۹.</ref>. محبت و [[مهرورزی]] [[امام حسن]]{{ع}} در خانواده نیز از خصوصیات این [[امام]] بزرگوار است<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج۴، ص۱۴.</ref>.
[[اهل بیت]]{{عم}} تنها به [[رفتار نیک]] اکتفا نمی‌کردند، بلکه کلمات [[زیبا]] و محبت‌آمیز نیز به کار می‌بردند. [[امام حسین]]{{ع}} در سرودهای از همسر خویش چنین یاد می‌کند:
{{عربی|لعمرك إنّني لاحبّ دارا تحل بها سكينة و الرباب‌***احبّهما و أبذل جلّ مالي‌ و ليس لعاتب عندي عتاب‌}}<ref>ملبوبی، الوقائع و الحوادث، ج۳، ص۸۵؛ سماوی، ابصار العین فی انصار الحسین{{ع}}، ص۶۷؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۵، ص۴۷.</ref>
«به جانت [[سوگند]]! خانه‌ای را دوست دارم که [[سکینه]] و [[رباب]] در آن حضور داشته باشند. آنان مورد علاقه من هستند و بیشترین [[اموال]] خویش را برایشان [[هزینه]] می‌کنم و در این کار، جای [[سرزنش]] برای هیچ نکوهش‌گری وجود ندارد».
این ابیات، بیانگر این است که [[ائمه]]{{عم}} از ابراز علاقه و [[تمایل]] خویش به همسرانشان دریغ نمی‌کردند و این امر باعث افزایش [[محبت]] و علاقه میان آنها می‌گردید.
۱۰. '''تلاش در راه [[رفاه]] و [[آسایش]] [[خانواده]]''': فرد بعد از [[ازدواج]]، وظایفی را بر عهده می‌گیرد که باید آنها را به بهترین شکل انجام دهد. یکی از مسئولیت‌هایی که در [[سیره ائمه]]{{عم}} نیز آشکارا می‌بینیم، تلاش و [[کوشش]] آنان در راستای رفاه و آسایش اعضای خانواده خویش است. از [[وظایف]] مرد بعد از ازدواج، تأمین [[خوراک]]، [[پوشاک]] و [[مسکن]] خانواده است. [[امام سجاد]]{{ع}} می‌فرمایند:
اینکه داخل [[بازار]] شوم و با پولی که دارم مقداری گوشت برای [[خانه]] تهیه کنم، نزد من محبوب‌تر از آن است که بنده‌ای را در [[راه خدا]] [[آزاد]] کنم<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۲۴۱.</ref>.
در [[روایت]] است که بعد از [[عروسی حضرت فاطمه]]{{س}} و [[حضرت علی]]{{ع}}، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از دامادش پرسید: [[همسر]] خود را چگونه یافتی؟ ایشان جواب داد: [[فاطمه]] را بهترین کمک در راه [[فرمان‌برداری]] [[خدا]] و آسایش خویش یافتم<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۲۳، ص۱۱۷.</ref>.
در خصوص تلاش در راه رفاه و آسایش خانواده، [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[علی بن الحسین]]{{ع}} [[سحرگاه]] در [[طلب روزی]] خارج می‌شد. عرض کردند: آقا کجا می‌روید؟ فرمود: [[صدقه]] می‌دهم به خانواده‌ام. عرض کردند: به خانواده‌ات صدقه می‌دهی؟ فرمود: «هر کس از راه [[حلال]] در جستجوی روزی باشد، آنچه به دست آورد و برای خانواده خود [[خرج]] کند، از طرف خدا صدقه [[حساب]] می‌شود»<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۴۶، ص۶۷؛ راوندی، جلوه‌های اعجاز معصومین{{عم}}، ص۶۰۶.</ref>.
[[فضیل]] بن سیار که یکی از [[راویان حدیث]] است، نقل می‌کند که [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:
اگر مردی از میان شما در [[تنگ‌دستی]] باشد و به اندازه‌ای که او و خانواده‌اش را رفع نیاز کند [[کار و تلاش]] کند و به دنبال کسب [[حرام]] نباشد، او همانند [[مجاهد]] در راه خداست<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۷، ص۶۷.</ref>.
[[خانواده]]، کانونی است که هر چه باصفا و گر‌متر باشد، [[زندگی]] شیرین‌تر و توفیقات [[الهی]] بیشتر خواهد شد. [[امام رضا]]{{ع}} در [[ضرورت]] [[تأمین رفاه]] خانواده می‌فرماید: «بر کسی که از [[توانایی مالی]] برخوردار است، [[واجب]] است که برای تأمین رفاه و [[آسایش]] خانواده خویش تلاش کند»<ref>ابن شعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۴۶۶.</ref>. ایشان در [[روایت]] دیگری می‌فرمایند: «کسی که از راه [[حلال]] برای تأمین رفاه خانواده‌اش تلاش می‌کند، همچون مجاهدی است که در [[راه خدا]] [[جهاد]] می‌کند»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۸، ص۳۳۷.</ref>.
[[امام]] [[موسی کاظم]]{{ع}} نیز از درآمد محصولات [[کشاورزی]]، خود و خانواده را تأمین می‌فرمود و به [[فقرا]] و [[محرومان]] و [[نیازمندان]] نیز کمک می‌کرد. حضرت در روایتی دیگر، [[ارزش]] کار برای تأمین خانواده را این‌گونه بیان کردند:
هر کس در [[طلب روزی]] از راه حلال اقدام کند تا خود و خانواده‌اش را تأمین کند، مانند کسی است که در راه خدا جهاد کرده است<ref>عطاردی، مسند امام کاظم{{ع}}، ج۲، ص۴۲.</ref>.
در خصوص [[اقتصاد]] و معشیت ([[رفاه]] و آسایش) خانواده در [[سیره امام هادی]]{{ع}} آمده است که ایشان برای فراهم آوردن آذوقه خانواده، شخصاً کار می‌کرد. علی بن [[حمزه]] نقل می‌کند: «[[ابوالحسن ثالث]] ([[امام هادی]]{{ع}}) را دیدم که در [[زمین]] مشغول کار است و عرق از پاهایش می‌ریزد. عرض کردم: «فدایت شوم، کارگرها کجایند؟.»... امام{{ع}} فرمود: «ای علی بن حمزه، کسی که از من و از پدرم بهتر بود، با بیل در زمین خود کار می‌کرد.»..<ref>شریف قرشی، تحلیلی از زندگانی امام هادی{{ع}}، ص۵۹.</ref>.
حسین [[مکاری]] روایت کرده که در [[بغداد]] [[خدمت]] [[امام جواد]]{{ع}} رسیدم، در حالی که کارش بالا گرفته بود. با خود گفتم: این [[مرد]] ([[امام]]) با آنچه در اینجا می‌خورد، دیگر هیچ‌گاه به وطنش برنمی‌گردد (یعنی وضع [[خوراک]] او اینجا بسیار بهتر از [[مدینه]] است). سپس حضرت، سرش را پایین انداخت و سپس سرش را بالا گرفت و در حالی که رخسارش زرد شده بود، فرمود: «ای حسین! نان جو و نمک، در [[حرم]] جدم [[رسول خدا]]{{صل}} (مدینه) برای من بهتر است از آنچه تو مرا در آن می‌بینی»<ref>راوندی، جلوه‌های [[اعجاز]] [[معصومین]]{{عم}}، ص۳۰۸؛ [[مجلسی]]، بحارالأنوار، ج۵۰، ص۴۸.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلمانی گواری|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)|سیره خانوادگی ائمه معصوم]]، ص ۱۷۲-۱۹۲.</ref>.
===[[وظایف]] خاص مرد===
تعیین قلمرو [[مدیریت]] مرد در [[نظام]] [[خانواده]] بسیار مهم است. مرد در جایگاه [[سرپرست]] خانواده و تنظیم کننده برنامه [[زندگی]]، دارای وظایفی است که باید آنها را مراعات کند. از نظر [[اقتصادی]]، مرد [[مسئول]] تأمین مخارج [[همسر]] و [[فرزندان]] است و باید در حد توان خود به این مهم بپردازد؛ اما [[مسئولیت]] مهم او در [[خانه]]، همان [[معاشرت نیکو]] و [[اخلاق پسندیده]] است. در ادامه، فرازهایی از [[سیره ائمه]]{{عم}} و [[دستورات]] ایشان درباره وظایف مرد در قبال همسر بیان می‌شود.
۱. '''[[سرپرستی]] و مدیریت''': سرپرستی و مدیریت در خانواده، یک [[ضرورت اجتماعی]] است. مجموعه‌های [[انسانی]] بدون مدیریت، سامان نمی‌گیرد و [[بی‌نظمی]] و [[هرج‌ومرج]]، شیرازه آن را فرو می‌پاشد. خانواده هم که سلول اولیه پیکره [[اجتماع]] است، بدون مدیریت اصولی و صحیح، سامان نخواهد یافت.
مسئولیت خانواده و تأمین وسایل زندگی بر عهده مرد است. در [[اسلام]]، سرپرستی و مدیریت خانواده به دو دلیل به مرد واگذار شده است: اول: خصوصیاتی در مرد هست که در [[زنان]] نیست؛ مانند [[چیرگی]] [[قدرت]] [[تفکر]] بر نیروی [[عاطفه]] و [[احساسات]]، همچنین داشتن نیروی جسمی بیشتر که با اولی بتواند بیندیشد و نقشه طرح کند و با دومی بتواند از [[حریم]] خانواده خود [[دفاع]] کند؛ دوم: [[تعهد]] مرد برای پرداختن هزینه‌های زندگی، مهریه همسر و تأمین زندگی آبرومندانه همسر و فرزندان؛ در حالی که زنان از نظر اسلام تعهدی در این زمینه ندارند.
[[قرآن کریم]] نیز به این موضوع اشاره کرده و [[وظیفه]] مرد را [[سرپرستی]] و نگاهبانی از [[خانواده]] می‌داند: {{متن قرآن|الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ}}<ref>«مردان سرپرست زنانند» سوره نساء، آیه ۳۴.</ref>.
مردان در [[مدیریت]] خانواده نقشی اساسی را ایفا می‌کنند. [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} در این باره می‌فرمایند: «هر مردی که زنش او را اداره کند، از [[رحمت الهی]] به دور می‌ماند»<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص۲۳۱.</ref>. [[امام کاظم]]{{ع}} در خصوص [[برنامه‌ریزی]] و مدیریت خانواده فرمود:
تلاش کنید که اوقات شبانه [[روز]] خود را به چهار بخش تقسیم کنید: بخشی برای [[مناجات با خدا]]، بخشی برای [[همنشینی]] با [[برادران]] و افراد مطمئن؛ آنها که [[عیب]] شما را به شما [[تذکر]] دهند و [[دلسوز]] و [[خیرخواه]] شما باشند و بخشی را هم برای [[لذت]] و [[کسب حلال]] باقی بگذارید که این [[ساعت]]، مددکار شما برای آن ساعت است.
هرگز با خود، از [[فقر]] و [[طول عمر]] سخن به میان نیاورید؛ چراکه هر کس با خود سخن از فقر و [[تنگدستی]] گوید، [[بخیل]] می‌شود و هر کس طول عمر را به خود تلقین کند، [[حریص]] می‌شود. برای خودتان بهره‌ای از [[دنیا]] قرار دهید با برآوردن خواسته [[حلال]] نفس و از آنچه که به [[مروت]] شما لطمه نمی‌زند و [[اسراف]] هم نیست؛ و کمک بگیرید با این کار – [[لذت‌های حلال]] و تفریحات سالم - بر امور [[دین]]. همانا [[روایت]] شده است که از ما نیست آنکه دنیایش را برای دینش و یا دینش را به خاطر دنیایش رها کند<ref>ابن شعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۳۰۷.</ref>.
در [[سیره معصومان]]{{عم}} [[همسر]] دارای [[شخصیت]] و هویتی مستقل است و در آنچه به دست می‌آورد، [[حق تملک]] دارد؛ همچنین در کارهای شخصی مانند [[خرید و فروش]]، [[هدیه]] و [[صدقه]] از [[اموال شخصی]] خویش، نیاز به [[اذن]] شوهر ندارد؛ چنان که [[اموال]] [[حضرت زهرا]]{{س}} با توصیه ایشان به فرزندانشان واگذار گردید<ref>نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۴، ص۵۴.</ref>. [[امام حسین]]{{ع}} نیز در خصوص اموال همسر خویش می‌فرمایند: «وقتی ما زنی را می‌گیریم، مهریه او را می‌پردازیم و [[حق تملک]] در [[اموال شخصی]] او را نداریم»<ref>کلینی، الکافی، ج۶، ص۴۷۶.</ref>.
سعید بن کلئوم می‌گوید: در محضر [[امام صادق]]{{ع}} بودم که از [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} سخن به میان آمد. آن حضرت ایشان را بسیار ستود و آن گونه که شایسته بود، ایشان را [[مدح]] کرد؛ سپس فرمود:
به [[خدا]] [[سوگند]] علی{{ع}} هرگز [[لقمه حرام]] برای [[خانواده]] خود نیاورد؛ او از اموال شخصی خویش هزاران برده را [[آزاد]] کرد. غذای [[اهل]] و عیالش را نیز از [[زیتون]]، خرما سرکه و شیر تأمین می‌کرد. در میان خاندانش کسی شبیه‌تر و نزدیک‌تر از [[علی بن حسین]]{{ع}} به این [[ویژگی‌های اخلاقی]] نیست<ref>حلی، المستجاد من کتاب الارشاد، ص۲۰۳.</ref>.
[[امام سجاد]]{{ع}} کارهای [[خانه]] را همواره خود انجام می‌داد. [[خادم]] ایشان [[روایت]] کرده است که ایشان هیچ‌گاه به کسی [[اجازه]] بردن غذا برای حضرت و پهن کردن رختخواب را نمی‌داد و هرگز از [[حال]] [[فقرا]] و [[مستمندان]] [[غفلت]] نمی‌کرد<ref>خوانساری، دایرة المعارف تشیع، ص۲۸۵.</ref>.
علی بن [[حمزه]] می‌گوید: [[امام کاظم]]{{ع}} را دیدم که در [[زمین]] [[کشاورزی]] خود کار می‌کرد و عرق می‌ریخت. عرض کردم: «قربانت گردم! پس [[کارگران]] کجا هستند؟» فرمود: «ای علی! بهتر از من و پدرم در این زمین، با بیل کار می‌کردند». عرض کردم: «آنان را معرفی فرما». حضرت فرمود: «[[رسول خدا]]{{صل}}، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و پدرانم همه با دست خود کار می‌کردند. کشاورزی [[شغل]] [[پیامبران خدا]] و [[جانشینان]] آنان و مردان شایسته است»<ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۸، ص۱۱۵.</ref>. بنابراین، کار کشاورزی اصلی‌ترین منبع درآمد امام کاظم{{ع}} برای تأمین خانواده بود.
۲. '''[[عدالت میان همسران]]''': گرچه در [[آیات]] و [[روایات]] متعددی مردان مخاطب واقع شده‌اند، با کمی [[تأمل]] در آنها در می‌یابیم که این [[دستورها]] و توصیه‌ها منحصر به مردان نبوده و [[زنان]] را نیز در بر می‌گیرد. تنها موضوعی که در زمینه [[وظایف]] [[زن]] و شوهر، منحصر به مردان است، مسئله [[رعایت عدالت]] بین [[همسران]] در صورت داشتن همسران متعدد است.
رعایت عدالت، یکی از آرزوهای دیرین بشری و خواسته آنان از کسانی است که زمام امور را به دست گرفته‌اند. [[قرآن کریم]] در مورد مردانی که چند [[همسر]] [[اختیار]] کرده‌اند، می‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَنْ تَسْتَطِيعُوا أَنْ تَعْدِلُوا بَيْنَ النِّسَاءِ وَلَوْ حَرَصْتُمْ فَلَا تَمِيلُوا كُلَّ الْمَيْلِ فَتَذَرُوهَا كَالْمُعَلَّقَةِ}}<ref>«و هرگز نمی‌توانید میان زنان (خود) دادگری کنید هر چند (به آن) آزمند باشید پس، (از یکی) یکسره رو مگردانید که او را سرگردان واگذارید و اگر (میان خود و او را) سازش دهید و پرهیزگاری ورزید بی‌گمان خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره نساء، آیه ۱۲۹.</ref>.
در [[مکتب اسلام]] با توجه به [[اهمیت خانواده]] و بقای آن، رعایت [[عدالت میان همسران]]، توصیه شده است. قرآن کریم نیز می‌فرماید:
{{متن قرآن|فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً}}<ref>«و اگر می‌هراسید که در مورد یتیمان دادگری نکنید (با آنان ازدواج نکنید و) از زنانی که می‌پسندید، دو دو، و سه سه، و چهار چهار همسر گیرید و اگر بیم دارید که داد نورزید یک زن را و یا کنیز خود را (به همسری گزینید)؛ این کار به آنکه ستم نورزید نزدیک‌تر است» سوره نساء، آیه ۳.</ref>.
با توجه به بیان قرآن کریم، هیچ مردی [[قادر]] به [[رعایت عدالت]] به معنای [[حقیقی]] آن در بین [[زنان]] نیست؛ هرچند که در تحقق آن [[عدالت]]، [[حرص]] ورزد؛ پس آنچه در این باب بر [[مرد]] [[واجب]] است، این است که به کلی از [[حد وسط]]، به یکی از دو طرف متمایل نشود و تا حد امکان، رعایت عدالت را بکند؛ به ویژه مراقب باشد که در [[حق همسر]] دیگر کوتاهی نکند و به کلی از او روی‌گردان نشود و آن [[زن]] را [[سرگردان]] و مانند زن بی‌شوهر نگذارد که نه شوهر داشته باشد تا از او بهره‌مند شود و نه بی‌شوهر باشد تا بتواند همسری دیگر اختیار کند، یا پی کار خود رفته، از قید و بند شوهر خود، [[آزاد]] باشد<ref>طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۰۱.</ref>.
با این اوصافی که ذکر شد، آن مقدار از [[عدالت]] که بر [[مرد]] [[واجب]] است، این است که در عمل و [[رفتار]]، بین [[همسران]] خود [[مساوات]] و [[برابری]] را [[حفظ]] کند؛ به این معنا که اگر [[حق]] یکی را می‌دهد، حق دیگری را نیز بپردازد و [[دوستی]] و علاقه‌مندی به یکی از آنان، او را به ضایع کردن [[حقوق همسر]] دیگر وادار نکند.
این حد واجب عدالت است و اما عدالت [[مستحب]] و [[پسندیده]]، آن است که به همه همسرانش [[احسان]] و [[نیکی]] کند و از [[معاشرت]] با هیچ یک از آنها اظهار [[کراهت]] و بی‌میلی نکند و به هیچ یک [[بداخلاقی]] روا ندارد؛ همچنان که [[سیره]] و [[رفتار رسول خدا]]{{صل}} با همسرانش این‌گونه بود<ref>طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۰۲.</ref> که فرمودند: {{متن حدیث|خَيْرُكُمْ خَيْرُكُمْ لِنِسَائِهِ وَ أَنَا خَيْرُكُمْ لِنِسَائِي}}؛ «بهترین شما کسی است که برای زنانش بهترین باشد و من برای [[زنان]] خود بهترین هستم»<ref>صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۴۴۳.</ref>.
در خصوص [[همسران امام باقر]]{{ع}} نقل شده که یکی از آنها [[ام فروه]]، دختر [[قاسم بن محمد]] بوده که زنی فهمیده و [[حق‌شناس]]، [[دوستدار اهل بیت]] و در برابر [[مقام امام]] [[خاضع]] بود و از پیوند با حضرت [[افتخار]] می‌کرد<ref>طبرسی، تاج الموالید، ص۹۲؛ ابن طولون، الائمة اثنی عشر، ص۸۶؛ حسینی عاملی، التتمة فی التواریخ الائمة، ص۹۵.</ref>. [[همسر]] دیگر این [[امام]] [[بزرگوار]]، دختر [[اسید]] بن [[مغیره]] ثقفی، به نام [[ام‌حکیم]] بود. این [[زن]] والامقام، علاقه‌مند به [[امام باقر]]{{ع}} و همسر شایسته ایشان بودند<ref>حسینی عاملی، التتمة فی التواریخ الائمه، ص۹۵.</ref>. میل و رغبتی که میان آنها وجود داشت، بیانگر [[محبت]] و رابطه نیکویی است که امام{{ع}} با [[رعایت عدالت]]، میان همسران خویش برقرار ساخته بود.
بنابراین، یکی از مهم‌ترین [[وظایف]] مردانی که چند همسر دارند، رعایت عدالت میان آنهاست. از [[آیات قرآن]] و [[سیره عملی]] [[ائمه اطهار]]{{عم}} چنین به دست می‌آید که گرم نگه داشتن کانون [[خانواده]]، در گرو رعایت عدالت در بین [[همسران]] است. [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} در مورد [[حقوق همسران]] می‌فرمایند:
مبادا بر [[زنان]] خویش [[ستم]] روا دارید و آنان را از [[حق]] خویش [[محروم]] سازید. هر کس به اندازه یک درهم گوشت برای [[همسر]] و فرزندانش بخرد، مانند کسی است که برده‌ای از [[فرزندان]] اسماعیل را [[آزاد کرده]] است<ref>رشاد، دانشنامه امام علی{{ع}}، ج۱۰، ص۲۶.</ref>.
۳. '''[[محافظت]] از [[حریم]] [[خانواده]]''': یکی دیگر از ویژگی‌های [[مدیریت]] در خانواده «اصل [[حفاظت]]» است. یکی از مسئولیت‌های مهم مرد در [[مقام]] [[مدیر]] خانواده، حفاظت و [[پاسداری]] از حریم خانواده و [[سلامت]] [[زن]] و فرزند و [[عفت]] و [[حجاب]] آنهاست. به عبارت دیگر، [[تأمین امنیت]] و محافظت از حریم خانواده بر عهده [[سرپرست]] خانواده، یعنی پدر است.
[[امام علی]]{{ع}} در این مورد به فرزند گرامی خویش [[امام حسن]]{{ع}} سفارش می‌کند: «... [[دفاع از حریم خانواده]]، نشانه بزرگی است»<ref>میرعظیمی، حقوق والدین، ص۱۶۹.</ref>. همچنین می‌فرمایند:
[خانواده را] در پرده حجاب نگاهشان دار تا نامحرمان را ننگرند؛ زیرا که [[سخت‌گیری]] در [[پوشش]]، عامل سلامت و [[استواری]] آنان است. بیرون رفتن زنان، بدتر از آن نیست که افراد غیرصالح را در میانشان آوری؛ و اگر بتوانی به گونه‌ای [[زندگی]] کنی که غیر تو را نشناسند، چنین کن<ref>دشتی، امام علی{{ع}} و مدیریت اسلامی، ص۸۲ – ۸۱.</ref>.
از [[امام صادق]]{{ع}} نقل شده است که مرد برای اداره [[خانه]] و عیالش به سه [[خصلت]] نیازمند است تا آنها را متکفل شود؛ اگرچه این [[خصلت‌ها]] در [[سرشت]] او نباشند: [[خوش‌رفتاری]]، وسعتی به اندازه و غیرتی [[نیکو]]<ref>امین عاملی، سیره معصومان، ترجمه: علی حجتی کرمانی، ج۶، ص۸۳.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلمانی گواری|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)|سیره خانوادگی ائمه معصوم]]، ص ۱۹۲-۲۰۰.</ref>.
===[[وظایف]] خاص زن===
در این بحث به شرح وظایف زن در [[سیره ائمه]]{{عم}} می‌پردازیم.
۱. '''حق [[تمکین]] و [[اطاعت]] و [[پذیرفتن]] مرد به عنوان [[رئیس]] خانواده''': اطاعت و [[فرمان‌برداری]] زن، لازمه مدیریت مرد در خانه و زمینه‌ساز [[صفا]] و [[صمیمیت]] در [[محیط خانواده]] است. از مصداق‌های این اطاعت، امور جنسی و ورود و خروج زن در خانه است که موجب صفا و [[استحکام خانواده]] می‌شود. در [[قرآن کریم]] درباره تقسیم [[وظایف]] و [[حقوق همسران]] آمده است:
{{متن قرآن|الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ بِمَا فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَبِمَا أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ فَالصَّالِحَاتُ قَانِتَاتٌ حَافِظَاتٌ لِلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ اللَّهُ وَاللَّاتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَاهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضَاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلَا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيًّا كَبِيرًا}}<ref>«مردان سرپرست زنانند بدان روی که خداوند برخی از آنان را بر برخی دیگر برتری داده است و برای آنکه مردان از دارایی‌های خویش می‌بخشند؛ پس زنان نکوکردار، فرمانبردارند؛ در برابر آنچه خداوند (از حقوق آنان) پاس داشته است در نبود شوهر پاس (وی) می‌دارند و آن زنان را که از نافرمانیشان بیم دارید (نخست) پندشان دهید و (اگر تأثیر نکرد) در خوابگاه‌ها از آنان دوری گزینید و (باز اگر تأثیر نکرد) بزنیدشان آنگاه اگر فرمانبردار شما شدند دیگر به زیان آنان راهی مجویید که خداوند فرازمندی بزرگ است» سوره نساء، آیه ۳۴.</ref>.
این [[آیه]] [[شریف]]، مردان را مسلط بر امور [[همسران]] و [[مدیر و مدبر]] [[خانه]] و [[خانواده]] خویش قرار داده است<ref>طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۳۴۳.</ref>. در مقابل، [[زن]] [[صالح]] را تابع و [[مطیع]] شوهر معرفی کرده و در برابر [[تمکین]] نکردن او از شوهر خویش، مجازات‌هایی را از جانب شوهر برای وی مقرر فرموده است.
مسلط ساختن مردان بر امور همسران خود طبق این آیه، گرچه بر اساس [[برتری]] نوع مردان بر [[زنان]] است، چنان که در فصل سوم گذشت، هیچ‌گونه امتیاز و شرافتی را برای مردان [[اثبات]] نمی‌کند؛ بلکه این برتری، فقط وظیفه‌ای است که دوش مردان در قبال زنان گذاشته شده تا امور [[زندگی]] [[جوامع بشری]] به [[درستی]] به گردش درآید و زندگی [[بشر]] به سامان رسد.
در [[روایت]] است که [[یهود]] [[مدینه]] که در [[همسایگی]] [[حضرت فاطمه]]{{س}} بودند، مجلس [[عروسی]] داشتند. آنها نزد [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آمدند و از حضرت تقاضا کردند به دلیل [[حق همسایگی]]، [[اجازه]] دهد دخترش، حضرت فاطمه{{س}} به مجلس آنها آید و مجلس‌شان را رونق دهد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: «[[فاطمه]] [[همسر]] [[علی بن ابی‌طالب]] است، و در [[اختیار]] اوست»<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۳۰.</ref>.
بر اساس این [[روایت]]، [[زن]] هر قدر هم بافضیلت باشد، برای خروج از [[خانه]] باید از شوهرش [[اجازه]] بگیرد. فاطمه{{س}} هرگز بدون اجازه علی{{ع}} از خانه خارج نشد، هیچ‌گاه او را [[غضبناک]] نکرد، هرگز به علی{{ع}} [[دروغ]] نگفت و از دستوراتش [[سرپیچی]] نکرد. [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} می‌فرماید:
به [[خدا]] [[سوگند]]! من هرگز فاطمه را ناراحت و [[خشمگین]] نکردم و بر هیچ کاری مجبورش نساختم تا آن [[زمان]] که [[خداوند]] او را به [[دیار]] [[ابدی]] برد. او نیز هرگز مرا ناراحت و خشمگین نساخت و در هیچ موضوعی با من [[مخالفت]] نکرد<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۳۴.</ref>.
البته اینکه [[تدبیر امور]] [[خانواده]] بر عهده مردان گذاشته شده و به [[زنان]] امر گردیده که [[مطیع]] [[اوامر]] شوهر خود باشند و [[سیاست]] و تدبیر امور [[منزل]] را به آنها بسپارند، به این معنا نیست که هر خواسته شوهر باید عملی شود؛ بلکه در [[پیروی]] از شوهر، ملاک‌های [[شرعی]] و [[عرفی]] باید رعایت گردد.
در صورتی که درخواست شوهر از همسر خود انجام دادن کارهایی باشد که [[رضایت خداوند]] [[متعال]] در آنها نیست، [[نافرمانی]] زن از شوهر، [[نشوز]] به [[حساب]] نمی‌آید؛ چنان که در مورد پدر و مادر، به [[فرزندان]] توصیه می‌کند به [[والدین]] [[احسان]] کنید؛ اما اگر آنها فرزندان خود را به [[شرک]] [[دعوت]] کنند، فرزندان را از پیروی آنها برحذر می‌دارد و می‌فرماید: {{متن قرآن|وَإِنْ جَاهَدَاكَ لِتُشْرِكَ بِي مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا}}<ref>«و اگر در تو کوشیدند تا چیزی را که دانشی درباره آن نداری شریک من سازی، از آن دو فرمان نبر!» سوره عنکبوت، آیه ۸.</ref>.
بنابراین، اگر بحث [[مدیریت]] مرد بر زن و [[اطاعت]] زن از شوهر خود مطرح شده، برای [[صلاح جامعه]] بشری است و این تقسیم‌بندی، نه حقی را برای شوهر ثابت و نه کمبودی را برای زن تصور می‌کند.
مراد از تعبیر زنان شایسته در [[قرآن]]، [[فرمان‌بردار]] بودن آنهاست و اینکه از [[حق]] شوهرانشان [[دفاع]] کنند. [[حمایت]] [[فاطمه]]{{س}} از علی{{ع}} نمونه‌ای از [[فرمان‌برداری]] و [[اطاعت]] [[زن]] از شوهر در [[اسلام]] است.
بر اساس [[اسناد]] [[شیعی]] و [[سنی]]، ایشان بزرگ‌ترین حامی شوهر خویش و سرسخت [[سقیفه]] بود که در برابر آن ایستاد و از حق [[حضرت علی]]{{ع}} حمایت کرد. همچنین هنگامی که [[شیخین]] درخواست [[عیادت]] و [[ملاقات]] ایشان را مطرح کردند، هر چند [[حضرت زهرا]]{{س}} تمایلی به این دیدار نداشت، به درخواست [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} [[اذن ورود]] به آنها را داد؛ اما سلامشان را پاسخ نفرمود و روی از آنها برگرفت. آنها تلاش کردند تا با سخنان خود از [[غضب]] آن حضرت بکاهند، اما سودی نداشت و حضرتش در پاسخ آنها فرمود:
شما را به [[خدا]] آیا نشنیده‌اید که [[پیامبر خدا]]{{صل}} می‌گفت: [[خشنودی فاطمه]] [[خشنودی]] من و [[خشم]] او خشم من است و هر کس دخترم، فاطمه را [[دوست]] داشته باشد. مرا دوست داشته و هرکس او را به خشم آورد، مرا [[خشمگین]] ساخته است؟ گفتند: چرا، شنیده‌ایم که چنین سخنی گفته است. آن‌گاه حضرت{{ع}} دو دستش را به سوی [[آسمان]] بلند کرد و فرمود: من خدا و [[فرشتگان]] و پیامبرانش را [[گواه]] می‌گیرم که شما مرا به خشم آوردید و هنگامی که پیامبر خدا{{صل}} را ملاقات کنم، [[شکایت]] شما را به او خواهم کرد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۸، ص۲۲؛ صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۱۸۶؛ ربیعی، علی مظلوم تاریخ؛ بیست و پنج سال سکوت، پنج سال حکومت، ص۴۳.</ref>.
روابط میان علی{{ع}} و فاطمه{{س}} در خصوص [[ماجرای سقیفه]]، نمونه بارزی از حمایت دو [[همسر]] از یکدیگر [[تعاون]] میان آنهاست<ref>ربیعی، علی مظلوم تاریخ؛ بیست و پنج سال سکوت، پنج سال حکومت، ص۳۷.</ref>.
[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرمایند: زنی نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمد و از ایشان پرسید: «ای [[رسول خدا]]! حق شوهر بر زن چیست؟» فرمود: این است که او را [[فرمان]] برد و نافرمانی‌اش نکند و از [[اموال]] شوهرش جز با [[اجازه]] او [[بخشش]] نکند و خدا را از او منع نکند»<ref>کلینی، الکافی، ج۵۰۸، حر عاملی، وسائل الشیعه ج۷، ص۲۹۳.</ref>.
بنابراین [[مسئولیت]] [[حفظ]] و نگهداری [[خانواده]] به صورت مستقیم از دوش [[زن]] برداشته شده است، ولی وی باید با [[همکاری]] و [[همدلی]] با [[مدیر]] و نگاهبان خانواده، یعنی همسرش، در انجام این مسئولیت به او کمک کند.
۲. '''[[شوهرداری]] شایسته''': [[همسر]] شایسته و باکمال، به [[محیط خانواده]] [[آرامش]] می‌بخشد و با عوامل [[اضطراب]] و [[نگرانی]] که ممکن است [[زندگی]] [[زناشویی]] او را به مخاطره اندازد، [[مبارزه]] می‌کند. او [[سختی‌های زندگی]] را در گفتار و عمل، آسان جلوه می‌دهد و به [[دلجویی]] از شوهرش می‌پردازد تا [[فقر]] و نداری، بی‌مسکنی و سختی‌های زندگی، او را از پا در نیاورد و برای [[مشکلات]] مادی [[اندوهگین]] نشود.
زن با انس و [[محبت]] و [[عطوفت]] سرشاری که [[خداوند]] به او بخشیده، شوهرش را [[سیراب]] می‌کند و [[احساس]] [[تنهایی]] او را به همدلی و [[اتحاد]] مبدل می‌سازد. با توجه به اهمیت این موضوع در [[اسلام]]، علی{{ع}} می‌فرمایند: «[[جهاد]] زن، خوب شوهرداری است»<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۳، ص۲۵۳؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۱۲۶ - ۱۱۶.</ref>؛ زیرا سامان دادن به زندگی [[خانوادگی]] و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات مادی و [[معنوی]]، کمتر از جهاد نیست.
[[حضرت فاطمه]]{{س}} در [[خانه علی]]{{ع}} با [[عشق]] و [[صفا]] و [[صمیمیت]] زندگی کرد و در آخرین لحظات زندگی، به شوهر [[وفادار]] خویش [[صادقانه]] اظهار داشت: «ای عموزاده! هیچ‌گاه [[دروغ]] و خیانتی در زندگی از من ندیدی و از وقتی که با من زندگی مشترک آغاز کردی، هرگز با [[دستورات]] تو [[مخالفت]] نکردم». علی{{ع}} نیز در جواب او فرمود: «[[پناه بر خدا]] [ای [[دختر پیامبر]]]! تو درباره [[خدا]] داناتر و نیکوتر و پرهیزکارتر و بزرگوارتر و هراسناک‌تر از آنی که بخواهم در مورد مخالفت با خود، تو را [[سرزنش]] و [[توبیخ]] کنم»<ref>خوارزمی، المناقب، ص۳۵۴.</ref>. این گفت‌وگوی صادقانه، [[نشانه]] شوهرداری شایسته آن حضرت است.
[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: هر زنی که شب بخوابد، در حالی که شوهرش بر او به [[حق]] [[خشمگین]] باشد، هیچ نمازی از او قبول نیست تا اینکه شوهرش از وی [[راضی]] گردد و هر زنی که خود را برای غیرشوهر خوش‌بو سازد، [[خداوند]] هیچ نمازی از او نپذیرد تا اینکه از [[بوی خوش]] [[غسل]] کند، همچنان که از جنابت غسل می‌کند<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۱۱۳.</ref>.
[[فاطمه زهرا]]{{س}} دلارام شوهرش بود؛ همواره [[امیرمؤمنان]] را [[تحسین]] و [[تشویق]] می‌کرد، فداکاری‌ها و شجاعت‌هایش را می‌ستود و به این وسیله او را دلگرم و برای مبارزه‌ای دیگر در میدان [[نبرد]] آماده می‌کرد و جراحت‌هایش را تسکین می‌داد. [[شوهرداری]] [[فاطمه]]{{س}} را از زبان علی{{ع}} بشنوید: «هرگاه به فاطمه می‌نگریستم، تمام [[غم]] و غصه‌هایم برطرف می‌شد»<ref>مجلسی، بحار الانوار، ۱۴۰۳، ج۴۳، ص۱۳۴.</ref>.
بنابراین، [[بانوان]] در گفتار و [[رفتار]] خود همواره باید توجه داشته باشند که [[رضایت]] شوهر برای ایشان یک اصل است که [[سعادت]] آنها تا حد زیادی به آن بستگی دارد. [[لباس]]، [[خانه]]، اثاث و سایر اشیا اگر با [[خشم]] شوهر همراه باشد، بی‌ارزش و ناچیز است.
۳. '''برخورد [[نیکو]]''': یکی از بارزترین [[صفات پسندیده]] برای [[زن]] که در [[سیره معصومین]]{{عم}} بدان توجه ویژه‌ای شده، [[خوش اخلاقی]] است. [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} متوجه شد که سه [[روز]] است در خانه چیزی برای خوردن وجود ندارد؛ پس از فاطمه{{س}} پرسید: «چرا به من نگفتی؟» حضرت با برخوردی مهرآمیز پاسخ داد: «پدرم مرا [[نهی]] کرده است از اینکه از تو چیزی بخواهم که نتوانی تهیه کنی و فرمود اگر همسرت چیزی به خانه آورد که هیچ، وگرنه از پسرعمویت چیزی مخواه»<ref>مجلسی، بحار الانوار، ۱۴۰۳، ج۶، ص۳۱.</ref>.
همچنین [[سرور زنان]] دو عالم می‌فرمود: «من از خدایم [[شرم]] دارم که چیزی را بر تو [[تکلیف]] کنم که [[توانایی]] برآوردنش را نداری». این تنها نمونه‌ای از [[خوش‌اخلاقی]] و برخورد نیکوی فاطمه زهرا{{س}} در [[زندگی]] مشترک با علی{{ع}} بود.
[[ازدواج امام]] کاظم{{ع}} با [[تکتم]] [[مادر امام رضا]]{{ع}} یا همان [[نجمه]]، نمونه‌ای دیگر از برخورد نیکو در [[سیره ائمه]]{{عم}} است<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، ۳۸۲ – ۳۸۰.</ref>. ([[نجمه]] [[مادر امام رضا]]{{ع}} [[حضرت معصومه]]{{س}} است) [[حمیده مادر امام کاظم]]{{ع}} او را که کنیزی بود خریداری کرد. وی وقتی وارد [[خانه]] [[امام هفتم]] شد، در محضر درس و آموزش‌های مادر ایشان به [[کمالات]] عالی و [[علمی]] و [[معنوی]] رسید. گویا بعد از خریداری و [[تعلیم و تربیت]] وی، ایشان را به [[ازدواج]] فرزند خویش درآورد<ref>شوشتری، احقاق الحق و ازهاق الباطل، ج۱۲، ص۳۵۰.</ref>.
[[ام اسحاق]] دختر [[طلحه]] بن عبدالله مادر [[فاطمه بنت الحسین]]{{ع}} است. این [[زن]] ابتدا [[همسر امام حسن]]{{ع}} بود که بعدها به [[امام حسین]]{{ع}} [[وصیت]] کرد که با ایشان وصلت برقرار نماید. رابطه او نیز با [[امام]]، همواره با [[محبت]] و علاقه میان آنها بود و برخورد [[نیکو]] موجب تداوم این مهر و علاقه می‌شد<ref>شوشتری، احقاق الحق و ازهاق الباطل، ج۱۲، ص۴۷۱.</ref>. رابطه‌ای که میان آنها منعقد شده بود، سرشار از محبت، [[آرامش]] و تعلق خاطر بود و این رابطه [[استحکام]] بالایی پیدا می‌کرد.
[[مسعودی]] در خصوص [[همسر امام هادی]]{{ع}} در کتاب [[اثبات]] الوصیة [[روایت]] می‌کند: [[سلیل]] یا [[حدیث]]، [[مادر امام حسن عسکری]]{{ع}} است<ref>مسعودی، اثبات الوصیة، ص۲۴۴؛ شوشتری، احقاق الحق و ازهاق الباطل، ج۲۹، ص۷۰.</ref> که رابطه و [[اخلاقی]] نیکو با [[همسر]] خویش داشت و همواره در کنار همسر خویش آرامش را برای [[خانواده]] تأمین می‌کرد.
۴. '''استقبال گرم از شوهر''': خانواده، کانون آرامش و [[راحتی]] است. مرد در بیرون از خانه، با انواع [[ناملایمات]] و [[سختی‌ها]] دست و پنجه نرم می‌کند و [[دوست]] دارد هنگام ورود به خانه، با چهره آرام و [[مهربان]] همسرش روبه‌رو شود و همسرش از او [[دلجویی]] کند. از سنت‌های بسیار نیکویی که در [[اسلام]] بدان سفارش شده است و در [[سیره خانوادگی]] [[ائمه]]{{عم}} نیز دیده می‌شود، استقبال گرم و مهرآمیز زن از شوهر خویش است.
[[رسول اکرم]]{{صل}} در این مورد فرموده‌اند: «[[وظیفه]] زن این است که در خانه به پیشواز شوهرش برود و به وی خوش‌آمد بگوید». همچنین می‌فرمایند: «مواظب باشید به شوهر خویش [[توهین]] و [[بی‌ادبی]] نکنید، [[ناسزا]] نگویید و با او برخورد [[نیکو]] و استقبالی گرم از او داشته باشید»<ref>نوری، مستدرک الوسائل، ج۳، ص۵۵۱.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز فرموده‌اند: «هر زنی که برای شوهرش [[احترام]] کند و آزارش نرساند، [[خوشبخت]] و [[سعادتمند]] خواهد بود»<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ج۱۰۳، ص۲۵۳.</ref>.
۵. '''[[حفاظت]] از [[اموال]] شوهر''': [[زن]] در [[محیط خانواده]]، [[امین]] اموال شوهر است و باید در [[حفظ]] آنها بکوشد؛ تصرفات او با [[اجازه]] و [[رضایت]] شوهرش باشد و بدون رضایت او [[حق]] ندارد چیزی به کسی ببخشد یا از آن اموال، برای کسی سوغات و چشم روشنی ببرد؛ حتی اگر برای [[خویشان]] خود و یا شوهرش باشد. [[رسول خدا]]{{صل}} می‌فرمایند: «زن، [[نگهبان]] و [[امانت‌دار]] اموال شوهر است و در این باره [[مسئولیت]] دارد»<ref>نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۴، ص۲۴۸.</ref>.
۶. '''[[قناعت]]''': کدبانوی [[خانه]] برای اینکه [[زندگی]] آرام و [[خوشی]] داشته باشد، باید به آنچه [[خدا]] روزی او کرده است، [[رضا]] دهد، زبان به [[اعتراض]] نگشاید و [[احساس]] ناکامی نکند. [[امام علی]]{{ع}} در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن|فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً}}<ref>«بی‌گمان آنان را با زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم» سوره نحل، آیه ۹۷.</ref> می‌فرمایند: «منظور از [[زندگی پاکیزه]]، زندگی با قناعت است»<ref>رضی، شرح نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹.</ref>. در روایتی دیگر می‌فرماید: «[[خوشبخت‌ترین]] [[مردم]] در زندگی، کسی است که به آنچه خدا قسمت او کرده، رضا دهد»<ref>خوانساری، شرح غررالحکم و دررالکلم، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.
۷. '''[[مصرف بهینه]]''': منظور از مصرف بهینه در اینجا استفاده صحیح و و بجا از امکانات زندگی [[خانوادگی]] و [[نعمت‌های الهی]]، [[صرفه‌جویی]] و [[پرهیز]] از ریخت و پاش است. [[اسلام]]، همگان را به مصرف بهینه و بهره‌برداری درست از نعمت‌های الهی و امکانات زندگی [[دعوت]] کرده و از [[اسراف]] و [[تبذیر]] برحذر داشته است.
الگوی مصرف بهینه در اسلام عبارت است از رعایت حد [[اعتدال]] و میانه، دوری از اسراف و [[سخت‌گیری]]؛ چنان که [[خداوند]] در وصف [[بندگان شایسته]] خود می‌فرماید: {{متن قرآن|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}}<ref>«و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref>.
در روایتی آمده است که [[حضرت فاطمه]]{{س}} به [[حضرت علی]]{{ع}} فرمود:
[[پیامبر]] به من فرمود: از پسر عمویت (حضرت علی{{ع}}) چیزی مخواه؛ اگر [چیزی] آورد که خوب است؛ و گرنه از او درخواست مکن (یعنی او را تحت فشار قرار نده)<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۳۱.</ref>.
[[ابان بن تغلب]] می‌گوید: [[امام صادق]]{{ع}} به من فرمود: آیا [[گمان]] می‌کنی وقتی [[خدا]] به کسی [[ثروت]] عطا کرده، برای [[احترام]] به او بوده یا به کسی که چیزی نداده، برای [[اهانت]] به او بوده است؟ نه، چنین نیست. [[مال]]، مال خداست و آن را به صورت [[امانت]] به کسی می‌سپارد و به او [[اجازه]] می‌دهد که به [[اعتدال]] از آنها بهره‌برداری کند، بیاشامد، [[لباس]] بپوشد، [[ازدواج]] کند، بر مرکب سوار شود و اضافه آن را به [[فقرا]] بدهد و نیازهای آنها را برطرف سازد.
بنابراین هر کس این‌گونه [[رفتار]] کند، آنچه را از آن بهره گرفته همه بر او [[حلال]] است و اگر چنین نکرد، تمام بر او [[حرام]] است. سپس [[آیه]] {{متن قرآن|وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ}}<ref>«و گزافکاری نکنید که او گزافکاران را دوست نمی‌دارد» سوره انعام، آیه ۱۴۱.</ref> را [[تلاوت]] فرمود<ref>نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۵، ص۲۷۰.</ref>.
۸. '''[[تدبیر]] [[منزل]]''': [[خانواده]] یک [[نهاد اجتماعی]] است. در هر نهاد اجتماعی، کارها بر اساس [[همکاری]] و [[تعاون]] پیش می‌رود و اگر همه اعضا همکاری نکنند، آن نهاد دچار اختلال و [[آشفتگی]] خواهد شد. در [[اسلام]]، [[وظیفه]] [[مدیریت]] کلان خانواده بر عهده مرد و [[اداره امور]] داخلی [[خانه]]، بر عهده [[زن]] است.
مردها به [[حکم]] آنکه [[سرپرست]] خانواده‌اند، وظیفه دارند [[هزینه]] اداره خانواده و مخارج [[همسر]] و [[فرزندان]] را تأمین کنند. بنابراین، به [[طور]] معمول روزها در خارج از خانه به سر می‌برند. در این وضعیت، اگر زن کارهای خانه (پخت و پز، شستن لباس‌ها، ظروف و...) را انجام ندهد، امور [[خانواده]] مختل می‌گردد و به تدریج، شیرازه خانواده از هم می‌پاشد. از این رو، ضروری است که [[زن]] با انجام دادن کارهای داخل [[خانه]] و [[اداره امور]] داخلی خانواده، شوهر را در اداره خانواده [[یاری]] کند.
[[امام صادق]]{{ع}} از پدر [[بزرگوار]] خود نقل می‌کند که فرمود: «علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} از [[پیامبر]]{{صل}} درخواست کردند که کارهای خانه را میان آنها تقسیم کند. ایشان کارهای داخل خانه را به فاطمه{{س}} و کارهای بیرون خانه را به علی{{ع}} واگذار کرد. [[حضرت فاطمه]]{{س}} پس از این [[قضاوت]] پیامبر{{صل}} فرمود: کسی جز [[خدا]] نمی‌داند از اینکه پیامبر{{صل}} مرا از [[رنج]] [[معاشرت]] با مردان معاف داشت، چقدر خوشحال شدم»<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۸۱.</ref>.
هر چند [[کار در خانه]] برای زن از نظر قانونی لازم نیست، برای اداره هرچه بهتر خانه و کمک‌رسانی به شوهر در [[مدیریت]] خانواده، امری بسیار مهم و حیاتی است و اگر زن از انجام آنها سر باز زند، مرد در اداره مطلوب خانواده [[ناتوان]] خواهد بود. از این رو، از یک سو صلاح زن نیز در آن است که کارهای درون خانه را انجام دهد و خود را در اداره خانواده سهیم کند؛ از سوی دیگر، [[اخلاق اسلامی]] [[حکم]] می‌کند که مرد، به [[همسر]] خود در انجام کارهای خانه و [[وظایف]] مربوط به مدیریت داخل [[منزل]] کمک کند.
۹. '''[[آرامش]] بخشیدن''': [[نظام]] [[خانواده در اسلام]] متناسب با [[روحیات]] زن و [[مرد]] [[برنامه‌ریزی]] شده است. یکی از وظایف مهم [[بانوان]]، تأمین [[عواطف]] و مهیا کردن فضای آرام و باصفا در میان خانواده است. بانوان به لحاظ [[لطافت]] [[روحی]] که دارند، [[مسئول]] تنظیم آرامش و صفای درون خانواده هستند. در این خصوص، از [[مولای متقیان]]، علی{{ع}} نقل شده است که می‌فرمود: «هرگاه به خانه می‌آمدم و به فاطمه{{س}} نگاه می‌کردم، تمام [[غم]] و غصه‌ام برطرف می‌شد»<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۸، ص۲۹.</ref>.
روایتی دیگر، در همین خصوص مبنی بر شادی‌آفرین بودن زن، از [[مولا]] [[امام علی]]{{ع}} نقل شده است: «[[زن]] گل است و باید همچون گل، شادی‌آفرین باشد»<ref>صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۵۵۶.</ref>. [[مادر امام حسن عسکری]]{{ع}} کنیزی بود که [[سوسن]] خوانده می‌شد. ایشان نیز همواره [[اخلاقی]] [[نیکو]] و رابطه‌ای [[پسندیده]] در [[خانه]] داشتند که موجب ایجاد [[آرامش روحی]] در [[خانواده]] بودند<ref>ابن ابی ثلج، [[تاریخ اهل بیت]]، ص۱۲۳؛ [[امین]] عاملی، [[سیره معصومان]]، ۱۳۷۶، ج۶، ص۲۴۸.</ref>.<ref>[[ابوالفضل سلمانی گواری|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)|سیره خانوادگی ائمه معصوم]]، ص ۲۰۰-۲۱۳.</ref>.


== منابع ==
== منابع ==
Jaafari
مدیران
۸۱٬۹۲۷

ویرایش

برگرفته از «https://fa.imamatpedia.com/wiki/ویژه:تفاوت_گوشی_همراه/1309562»