تأکید بر زیارت امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

[[عبدالرحمان بن کثیر]] از [[امام صادق]] {{ع}} اینگونه نقل کرده است: اگر یکی از شما، در تمام روزگارش [[حج]] بگزارد، اما [[حسین بن علی]] {{ع}} را زیارت نکند، حقّی از [[حقوق]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} را وا گذاشته است؛ زیرا [[حقّ]] [[حسین]] {{ع}}، فریضه‌ای است از سوی [[خدای متعال]] و بر هر [[مسلمانی]]، واجب است<ref>{{متن حدیث|لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ حَجَّ دَهْرَهُ ثُمَّ لَمْ يَزُرِ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ {{ع}} لَكَانَ تَارِكاً حَقّاً مِنْ‏ حُقُوقِ‏ اللَّهِ وَ حُقُوقِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} لِأَنَّ حَقَّ الْحُسَيْنِ {{ع}} فَرِيضَةٌ مِنَ اللَّهِ وَاجِبَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ}} (تهذیب الأحکام، ج۶، ص۴۲، ح۸۷).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۵.</ref>

[[سیف بن عمیر]] از مردی، از امام صادق نقل کرده است: هر کس ادّعا کند [[شیعه]] ماست، اما به زیارت قبر حسین {{ع}} نیاید تا بمیرد، شیعه ما نیست، و اگر جزو [[بهشتیان]] شود، از میهمانان [[اهل بهشت]] است<ref>{{متن حدیث|مَنْ لَمْ يَأْتِ قَبْرَ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ هُوَ يَزْعُمُ أَنَّهُ لَنَا شِيعَةٌ حَتَّى يَمُوتَ فَلَيْسَ هُوَ لَنَا بِشِيعَةٍ وَ إِنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَهُوَ مِنْ‏ ضِيفَانِ‏ أَهْلِ‏ الْجَنَّةِ}} (کامل الزیارات، ص۳۵۶، ح۶۱۲؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۴، ح۱۵).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۵.</ref>

از [[معاویة بن وهب]] نقل شده است: [[امام صادق]] {{ع}} به من فرمود: «ای [[معاویه]]! [[زیارت]] [[قبر حسین]] {{ع}} را وا مگذار که هر کس آن را وا گذارد، چنان حسرتی می‌خورد که [[آرزو]] می‌کند کاش [[قبر]] او ([[حسین]] {{ع}}) نزدش بود»<ref>{{متن حدیث|يَا مُعَاوِيَةُ لَا تَدَعْ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ {{ع}} فَإِنَّ مَنْ تَرَكَهُ رَأَى مِنَ الْحَسْرَةِ مَا يَتَمَنَّى أَنَ‏ قَبْرَهُ‏ كَانَ‏ عِنْدَهُ‏}} (تهذیب الأحکام، ج۶، ص۴۷، ح۱۰۳).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۶.</ref>

[[حارث اعور]] از [[امام علی]] {{ع}} اینچنین نقل کرده است: [[پدر]] و مادرم، فدای حسین مقتول در [[پشت کوفه]]! به [[خدا]] [[سوگند]]، گویی می‌بینم که انواع حیوانات [[وحشی]]، گردن‌هایشان را بر قبرش می‌کِشند و بر او می‌گِریند و شب تا صبح، برای او مرثیه می‌خوانند. پس حال که چنین است، مبادا شما [[جفا]] کنید [و او را زیارت نکنید]!<ref>{{متن حدیث|بِأَبِي وَ أُمِّي الْحُسَيْنَ الْمَقْتُولَ‏ بِظَهْرِ الْكُوفَةِ وَ اللَّهِ لَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى الْوَحْشِ مَادَّةً أَعْنَاقَهَا عَلَى قَبْرِهِ مِنْ أَنْوَاعِ الْوَحْشِ يَبْكُونَهُ وَ يَرْثُونَهُ لَيْلًا حَتَّى الصَّبَاحِ فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ فَإِيَّاكُمْ وَ الْجَفَاءَ}} (کامل الزیارات، ص۱۶۵، ح۲۱۴؛ بحار الأنوار، ج۴۵، ص۲۰۵، ح۹).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۶.</ref>

در کتاب [[تهذیب الأحکام (کتاب)|تهذیب الأحکام]] به نقل از [[حلبی]] آمده است: به امام صادق {{ع}} گفتم: فدایت شوم! درباره کسی که می‌تواند حسین {{ع}} را زیارت کند، اما آن را وا می‌گذارد، چه می‌گویی؟ [[امام]] {{ع}} فرمود: «[[پیامبر خدا]] {{صل}} و ما را نافرمانی کرده و کاری را که به سود اوست، سبُک شِمرده است. هر کس حسین {{ع}} را زیارت کند، [[خداوند]]، در پی حاجت‌های اوست و آنچه از کارهای [[دنیا]] که او را اندیشناک کرده، برایش کفایت می‌شود [و حل می‌گردد]. این زیارت، روزی را به سوی [[بنده]] می‌کِشد و آنچه را هزینه کرده، جبران می‌کند و [[گناهان]] پنجاه ساله‌اش آمرزیده می‌شود و در حالی به سوی خانواده‌اش باز می‌گردد که هیچ [[گناه]] و خطایی نیست، جز آنکه از [[نامه]] عملش محو می‌شود. و اگر در سفرش بمیرد، [[فرشتگان]]، فرود می‌آیند و او را [[غسل]] می‌دهند و دری به سوی [[بهشت]]، برایش گشوده می‌شود که روحش، از آن وارد می‌شود تا آن گاه که [[محشور]] شود، و اگر سالم برسد، دری از روزی بر او گشوده می‌شود و برایش در برابر هر درهمی که هزینه کرده، ده هزار [[درهم]] می‌دهند و آن را برایش می‌اندوزند، و چون محشور شود، به او گفته می‌شود: برای تو در برابر هر درهمی، ده هزار درهم است. [[خداوند]]، سود تو را در نظر داشته و آن را نزد خود، برایت اندوخته است»<ref>{{متن حدیث|قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا تَقُولُ فِيمَنْ تَرَكَ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ قَالَ إِنَّهُ قَدْ عَقَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} وَ عَقَّنَا وَ اسْتَخَفَّ بِأَمْرٍ هُوَ لَهُ وَ مَنْ زَارَهُ كَانَ اللَّهُ لَهُ مِنْ وَرَاءِ حَوَائِجِهِ وَ كُفِيَ مَا أَهَمَّهُ مِنْ أَمْرِ دُنْيَاهُ وَ إِنَّهُ يَجْلِبُ الرِّزْقَ عَلَى الْعَبْدِ وَ يُخْلِفُ عَلَيْهِ مَا يُنْفِقُ وَ يُغْفَرُ لَهُ ذُنُوبُ خَمْسِينَ سَنَةً وَ يَرْجِعُ إِلَى أَهْلِهِ وَ مَا عَلَيْهِ وِزْرٌ وَ لَا خَطِيئَةٌ إِلَّا وَ قَدْ مُحِيَتْ مِنْ صَحِيفَتِهِ فَإِنْ هَلَكَ فِي سَفْرَتِهِ نَزَلَتِ الْمَلَائِكَةُ فَغَسَّلَتْهُ وَ فُتِحَ لَهُ بَابٌ إِلَى الْجَنَّةِ يَدْخُلُ عَلَيْهِ رَوْحُهَا حَتَّى يُنْشَرَ وَ إِنْ سَلِمَ فُتِحَ لَهُ الْبَابُ الَّذِي يَنْزِلُ مِنْهُ رِزْقُهُ وَ يُجْعَلُ لَهُ بِكُلِّ دِرْهَمٍ أَنْفَقَهُ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ وَ ذُخِرَ ذَلِكَ لَهُ فَإِذَا حُشِرَ قِيلَ لَهُ لَكَ بِكُلِّ دِرْهَمٍ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ إِنَّ اللَّهَ نَظَرَ لَكَ فَذَخَرَهَا لَكَ عِنْدَهُ}} (تهذیب الأحکام، ج۶، ص۴۵، ح۹۶؛ کامل الزیارات، ص۲۴۶، ح۳۶۶).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۷.</ref>

در کتاب [[تهذیب الأحکام (کتاب)|تهذیب الأحکام]] به نقل از [[منصور بن حازِم]] نقل شده است: شنیدم که [[امام صادق]] {{ع}} یا [[امام کاظم]] {{ع}}]می فرماید: «هر کس، یک سال بر او بگذرد و نزد [[قبر حسین]] {{ع}} نیاید، [[خداوند]]، یک سال از عمرش می‌کاهد، و اگر بگویم که گاهی یکی از شما، سی سال پیش از فرا رسیدن اَجَلش می‌میرد، راست گفته‌ام؛ زیرا شما، [[زیارت]] او را وا می‌گذارید. پس آن را وا مگذارید تا خداوند، عمرهایتان را طولانی کند و بر روزی‌هایتان بیفزاید، و چون زیارتش را واگذارید، خداوند، از عمرها و روزی‌هایتان می‌کاهد»<ref>{{متن حدیث|سَمِعْتُهُ يَقُولُ‏ مَنْ أَتَى‏ عَلَيْهِ‏ حَوْلٌ‏ لَمْ‏ يَأْتِ‏ قَبْرَ الْحُسَيْنِ {{ع}} نَقَصَ اللَّهُ مِنْ عُمُرِهِ حَوْلًا وَ لَوْ قُلْتُ إِنَّ أَحَدَكُمْ يَمُوتُ قَبْلَ أَجَلِهِ بِثَلَاثِينَ سَنَةً لَكُنْتُ صَادِقاً وَ ذَلِكَ أَنَّكُمْ تَتْرُكُونَ زِيَارَتَهُ فَلَا تَدَعُوهَا يَمُدُّ اللَّهُ فِي أَعْمَارِكُمْ وَ يَزِيدُ فِي أَرْزَاقِكُمْ وَ إِذَا تَرَكْتُمْ زِيَارَتَهُ نَقَصَ اللَّهُ مِنْ أَعْمَارِكُمْ وَ أَرْزَاقِكُمْ}} (تهذیب الأحکام، ج۶، ص۴۳، ح۹۱؛ المزار، مفید، ص۳۲، ح۱).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۸.</ref>

از [[محمد بن فیض بن مختار]] نقل است: از امام صادق {{ع}}، درباره زیارت ابا عبداللّه الحسین {{ع}} پرسیده شد که: آیا وقت فضیلتی بهتر از وقت دیگر دارد؟ [[امام]] {{ع}} فرمود: «او را - که [[خدا]] بر او [[درود]] فرستد - در هر [[زمان]] و وقتی زیارت کنید که زیارت او، [[بهترین]] چیزی (وسیله تقرّبی) است که قرار داده‌اند. هر کس آن را بسیار به جا آورد، نیکیِ بیشتری به دست آورده است، و هر کس کم به جا آورد، کمتر به دست آورده است. بکوشید که زیارتتان در وقت‌های [[شریف]] و بافضیلت باشد که کارهای [[نیکو]] در این وقت‌ها، دوچندان [[پاداش]] می‌یابند، و آن، وقت‌های فرود [[فرشتگان]] برای [[زیارت]] [[حسین]] {{ع}} است»<ref>{{متن حدیث|أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ زِيَارَةِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ {{ع}} فَقِيلَ هَلْ فِي ذَلِكَ وَقْتٌ هُوَ أَفْضَلُ مِنْ وَقْتٍ فَقَالَ زُورُوهُ {{صل}} فِي كُلِّ وَقْتٍ وَ فِي كُلِّ حِينٍ فَإِنَّ زِيَارَتَهُ {{ع}} خَيْرُ مَوْضُوعٍ فَمَنْ أَكْثَرَ مِنْهَا فَقَدِ اسْتَكْثَرَ مِنَ الْخَيْرِ وَ مَنْ قَلَّلَ قُلِّلَ لَهُ وَ تَحَرَّوْا بِزِيَارَتِكُمُ الْأَوْقَاتَ الشَّرِيفَةَ فَإِنَّ الْأَعْمَالَ الصَّالِحَةَ فِيهَا مُضَاعَفَةٌ وَ هِيَ أَوْقَاتُ‏ مَهْبِطِ الْمَلَائِكَةِ لِزِيَارَتِهِ‏}} (الإقبال، ج۱، ص۴۵).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۸.</ref>

[[تأمّل]] در روایاتی که تأکید بر زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}} و تکرار آن دارند، نشان می‌دهد که این عمل، نه تنها دارای جنبه [[عبادی]]، بلکه دارای ابعاد عمیق [[سیاسی]] است. [[پیام]] سیاسی زیارت امام حسین {{ع}}، خود، ایجاب‌کننده خُرافه‌زُدایی دائم از این حرکت [[فرهنگی]]، با [[هدف]] زمینه‌سازی برای [[حاکمیت]] [[نظام]] اصیل [[اسلامی]] است بدین‌سان، پیام سیاسی زیارت آن [[امام]] {{ع}}، بسی مهم‌تر و سازنده‌تر از پیام عبادی آن است. در [[احادیث]] آمده است که زیارت سیّد الشهدا {{ع}}، [[فریضه]] و [[بهترین]] عمل است و [[امامان]] {{عم}} [[اهل بیت]]، [[فضائل]] و [[برکات]] فراوانی برای آن ذکر کرده‌اند و [[تحمّل]] هر گونه [[رنج]] و [[مشقّت]] را در راه زیارت ایشان، روا شمرده‌اند. همچنین، احادیثی نقل شده‌اند که دلالت دارند بر این که اگر کسی می‌تواند، هر [[روز]] ایشان را زیارت کند، و اگر نمی‌تواند، هر [[جمعه]]، و اگر نمی‌تواند، هر هفته، و اگر نمی‌تواند، هر ماه، و اگر نمی‌تواند، هر چهار ماه، و اگر نمی‌تواند، هر شش ماه، و اگر نمی‌تواند هر سال، و اگر نمی‌تواند، هر سه سال، و اگر نمی‌تواند، هر چهار سال، و در نهایت، هر چه بیشتر زیارت کند، بهتر است. روایاتی نیز [[ثواب]] زیارت ایشان را بیش از ثواب زیارت [[حج]] و [[عمره]] دانسته‌اند و در مورد [[ترک زیارت]] امام {{ع}}، هشدار می‌دهند و [[امتناع]] از زیارت ایشان را موجب [[نقص]] [[ایمان]]، کوتاه شدن [[عمر]]، عاقّ [[اهل بیت]] {{عم}} شدن و [[محرومیت]] از خیر بسیار می‌دانند. با نگاهی عمیق و همه‌جانبه به این [[احادیث]]، در کنار احادیثی که شرط اصلی بهره‌گیری از [[برکات]] [[زیارت امام حسین]] {{ع}} را [[معرفت]] به [[حقّ]] او دانسته‌اند، به روشنی می‌توان دریافت که این احادیث، [[پیام]] [[سیاسی]] مهمّی برای [[پیروان]] و علاقه‌مندان اهل بیت {{عم}} دارند، و آن، عبارت است از [[فرهنگ‌سازی]] و زمینه‌سازی برای تحقّق اهداف بلند [[عاشورا]]؛ یعنی [[حاکمیت]] ارزش‌های [[اسلامی]] به رهبریِ پیشوای مورد نظر [[خاندان رسالت]]. بی‌تردید، حضور انبوه [[زائران]] [[سیّد الشهدا]] {{ع}} در کنار [[مزار]] [[ملکوتی]] او، اگر توأم با [[آگاهی]] و برنامه باشد و همه ساله افزایش یابد، به تحقّق یافتن اهداف مطلوب اهل بیت {{عم}} منتهی خواهد شد.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۵۱.</ref>