شناخت امام در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
←ضرورت شناخت امام
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
[[امامشناسی]] به معنای [[شناخت امام عصر]] خود است و به این امر اشاره دارد که [[انسان]] [[مسلمان]] باید [[امام عصر]] خود را بشناسد و بدون شناخت او هرگز نمیتواند به اسلام واقعی برسد. | [[امامشناسی]] به معنای [[شناخت امام عصر]] خود است و به این امر اشاره دارد که [[انسان]] [[مسلمان]] باید [[امام عصر]] خود را بشناسد و بدون شناخت او هرگز نمیتواند به اسلام واقعی برسد. | ||
اگر برای انسان و [[جامعه]]، پویایی، | اگر برای انسان و [[جامعه]]، پویایی، تحول و [[تکامل]] را یک [[ضرورت]] بدانیم، باید دستیابی جامعه را به یک [[رهبر]] [[صالح]] نه تنها موفقیتی بزرگ تلقی کنیم، بلکه اصولاً آن را یک [[وظیفه]] اجتنابناپذیر بشماریم. برهمین اساس اهداف و آرمانهای مکتبی در [[اسلام]] وقتی [[جامه]] عمل بهخود میپوشد و [[جامعه اسلامی]] هنگامی به تشکیل [[امت]] دست مییابد که امام آن شناخته شود و بدون چنین [[شناختی]] هیچ [[مسلمانی]] نمیتواند خود را در امت بیابد و در آن ذوب شود و [[شاهد]] تحقق عینی [[مکتب]] باشد و قادر به انجام وظائفی شود که مکتب برای او و همه [[مسلمانان]] مشخص کرده است. | ||
از اینرو امامشناسی ضروریترین و فوریترین [[معرفتی]] است که انسان [[مسئول]] و مسلمان [[متعهد]]، باید در زندگی اجتماعی خود آن را بازشناسد و بدون آن هرگز به اسلام واقعی نخواهد رسید: {{متن حدیث|مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً}}<ref>اصول کافی، ج۱؛ مسند احمد بن حنبل، ج۴، ص۹۶.</ref>. | از اینرو امامشناسی ضروریترین و فوریترین [[معرفتی]] است که انسان [[مسئول]] و مسلمان [[متعهد]]، باید در زندگی اجتماعی خود آن را بازشناسد و بدون آن هرگز به اسلام واقعی نخواهد رسید: {{متن حدیث|مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً}}<ref>اصول کافی، ج۱؛ مسند احمد بن حنبل، ج۴، ص۹۶.</ref>. | ||