←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*او "ابو محمد حسین بن ابراهیم بن احمد بن هشام المکتّب المؤدّب الرازی" است. مکتّب یعنی کسی که فنّ کتابت میآموزد و مؤدّب، یعنی مربّی [[قرآن]]. وی در ری به همراه علی بن عبد الله | *او "ابو محمد حسین بن ابراهیم بن احمد بن هشام المکتّب المؤدّب الرازی" است. مکتّب یعنی کسی که فنّ کتابت میآموزد و مؤدّب، یعنی مربّی [[قرآن]]. وی در ری به همراه [[علی بن عبد الله وراق]] و [[محمد بن احمد سنانی]] که مانند وی، مکتّب بوده و به چنین کاری اشتغال داشته است، از مشایخ [[شیعه]] حدیث نقل میکرده و به کتابت میپرداختند<ref>چشمبهراه مهدى، ص ۷۳ و ۱۰۴. </ref>. کسانی که ابو محمد از آنان حدیث نقل کرده عبارتند از: [[ابو علی محمد بن همام]] در بغداد، [[محمد بن یعقوب کلینی]]، [[ابو الحسین محمد بن جعفر الاسدی]] در ری، [[علی بن ابراهیم بن هاشم]] در قم، [[احمد بن یحیی بن زکریا قطان]]. | ||
* ابو محمد حسین بن ابراهیم، در ری از ملازمان ابو الحسین محمد بن جعفر اسدی (م. ۳۱۲) و از سفرای مورد ستایش بوده است. ابو محمد، برای پیگیری مسائل و احتمالا دیدار با [[امام مهدی|حضرت حجت]] {{ع}} به بغداد سفر میکند و در آنجا نزد یکی از بزرگان [[شیعه]]، به نام: ابو علی محمد بن همام (م. ۳۳۶) میرود و درباره دیدار با حضرت، با او به گفتوگو میپردازد. ابو علی نیز دعایی را که عمری -از نایبان چهارگانه- به وی آموخته، برای او ذکر میکند. در آن دعا، این مضمون آمده است: "خدایا! از تو میخواهم ولی امرت را به من بنمایانی"<ref>کمال الدین، ص ۵۱۲. </ref>. وی، به دیدار سمری میرود و در یکی از این دیدارها، که شش روز پیش از فوت سمری بوده، توقیع شریف صادر میشود و از آنجا که ابو محمد حسین بن ابراهیم، استاد خط بوده و علاقهمند به جمع آثار خاندان [[عصمت]] و طهارت، ان توقیع را استنساخ میکند و بعدها که به ری بازمیگردد، برای [[شیخ صدوق]] بازمیگوید. این توقیع، چون از متن اصلی استنساخ شده، اعتبار ویژهای دارد. | * ابو محمد حسین بن ابراهیم، در ری از ملازمان [[ابو الحسین محمد بن جعفر اسدی]] (م. ۳۱۲) و از سفرای مورد ستایش بوده است. ابو محمد، برای پیگیری مسائل و احتمالا دیدار با [[امام مهدی|حضرت حجت]] {{ع}} به بغداد سفر میکند و در آنجا نزد یکی از بزرگان [[شیعه]]، به نام: [[ابو علی محمد بن همام]] (م. ۳۳۶) میرود و درباره دیدار با حضرت، با او به گفتوگو میپردازد. ابو علی نیز دعایی را که عمری -از نایبان چهارگانه- به وی آموخته، برای او ذکر میکند. در آن دعا، این مضمون آمده است: "خدایا! از تو میخواهم ولی امرت را به من بنمایانی"<ref>کمال الدین، ص ۵۱۲. </ref>. وی، به دیدار سمری میرود و در یکی از این دیدارها، که شش روز پیش از فوت سمری بوده، توقیع شریف صادر میشود و از آنجا که ابو محمد حسین بن ابراهیم، استاد خط بوده و علاقهمند به جمع آثار خاندان [[عصمت]] و طهارت، ان توقیع را استنساخ میکند و بعدها که به ری بازمیگردد، برای [[شیخ صدوق]] بازمیگوید. این توقیع، چون از متن اصلی استنساخ شده، اعتبار ویژهای دارد. | ||
* تردید در [[توقیع]] مذکور، بهمعنای انکار یکی از معجزات [[امام مهدی|حضرت حجت]] {{ع}} است؛ زیرا در این توقیع، خطاب به سمری بیان شده که: "تو، تا شش روز دیگر از دنیا میروی" و راوی میگوید: روز ششم، وی از دنیا رفت. از اینروی، شیخ حر عاملی در "اثبات الهداة"<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۶۹۳. </ref>، این توقیع را در باب معجزات حضرت میآورد. علاوه بر این، راوی این توقیع صدوق است که از مشایخ معتمد خود نقل میکند<ref>چشمبهراه مهدى، ص ۵۸. </ref><ref>[[مجتبی تونهای|مجتبی | * تردید در [[توقیع]] مذکور، بهمعنای انکار یکی از معجزات [[امام مهدی|حضرت حجت]] {{ع}} است؛ زیرا در این توقیع، خطاب به سمری بیان شده که: "تو، تا شش روز دیگر از دنیا میروی" و راوی میگوید: روز ششم، وی از دنیا رفت. از اینروی، شیخ حر عاملی در "اثبات الهداة"<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۶۹۳. </ref>، این توقیع را در باب معجزات حضرت میآورد. علاوه بر این، راوی این توقیع صدوق است که از مشایخ معتمد خود نقل میکند<ref>چشمبهراه مهدى، ص ۵۸. </ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۶۸.</ref>. | ||
== پرسشهای وابسته == | == پرسشهای وابسته == | ||