←کمکهای مالی ائمه{{عم}} به نیازمندان
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۸۹: | خط ۸۹: | ||
==کمکهای [[مالی]] [[ائمه]]{{عم}} به [[نیازمندان]]== | ==کمکهای [[مالی]] [[ائمه]]{{عم}} به [[نیازمندان]]== | ||
[[پیشوایان دینی]] غیر از مبالغی که به [[شعرا]] و... میدادند به قشرهای [[محروم]] و [[مستضعف]] [[جامعه]] نیز کمکهای فراوانی میکردند که در [[تاریخ]] به طور تفصیل ثبت و ضبط شده است | [[پیشوایان دینی]] غیر از مبالغی که به [[شعرا]] و... میدادند به قشرهای [[محروم]] و [[مستضعف]] [[جامعه]] نیز کمکهای فراوانی میکردند که در [[تاریخ]] به طور تفصیل ثبت و ضبط شده است از جمله موارد ذیل است: | ||
===کمکهای مالی | ===[[کمکهای مالی امام حسن مجتبی]]{{ع}}=== | ||
پیشوای دوم نه تنها از نظر [[علم]]، [[تقوی]]، [[زهد]] و [[عبادت]] مقامی برگزیده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ [[بذل و بخشش]] و [[دستگیری از بیچارگان]] و [[درماندگان]] نیز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. هیچ [[فقیری]] از در [[خانه]] آن حضرت دست خالی برنمیگشت. هیچ آزرده دلی شرح [[پریشانی]] خود را نزد آن [[بزرگوار]] بازگو نمیکرد. جز آنکه مرهمی بر [[دل]] آزرده او مینهاد. | پیشوای دوم نه تنها از نظر [[علم]]، [[تقوی]]، [[زهد]] و [[عبادت]] مقامی برگزیده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ [[بذل و بخشش]] و [[دستگیری از بیچارگان]] و [[درماندگان]] نیز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. هیچ [[فقیری]] از در [[خانه]] آن حضرت دست خالی برنمیگشت. هیچ آزرده دلی شرح [[پریشانی]] خود را نزد آن [[بزرگوار]] بازگو نمیکرد. جز آنکه مرهمی بر [[دل]] آزرده او مینهاد. | ||
روزی عثمان در کنار [[مسجد]] نشسته بود. [[مرد]] فقیری از او [[کمک مالی]] خواست. پنج درهم به وی داد. مرد [[فقیر]] گفت: مرا نزد کسی [[راهنمایی]] کن که کمک بیشتری به من بکند. عثمان طرف [[حضرت مجتبی]] و [[حسین بن علی]]{{ع}} و عبدالله جعفر، که در گوشهای از مسجد نشسته بودند اشاره کرد و گفت: نزد این چند نفر [[جوان]] که در آنجا نشستهاند برو و از آنها کمک بخواه. وی پیش آنها رفت و اظهار مطلب کرد. حضرت مجتبی{{ع}} فرمود: از دیگران کمک مالی خواستن، تنها در سه مورد رواست: دیهای (خونبها) به گردن [[انسان]] باشد و از پرداخت آن به کلی عاجز گردد، یا بدهی کمرشکن داشته باشد و از عهده پرداخت آن برنیاید؛ و یا فقیر و [[درمانده]] گردد و دستش به جایی نرسد. آیا کدام یک از اینها برای تو پیش آمده است؟ گفت: اتفاقاً [[گرفتاری]] من یکی از همین سه چیز است. حضرت مجتبی{{ع}} پنجاه دینار به وی داد. به [[پیروی]] از آن حضرت، حسین بن علی{{ع}} چهل و نه دینار و [[عبدالله بن جعفر]] چهل و هشت دینار به وی دادند. فقیر موقع بازگشت، از کنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه کردی؟ جواب داد: از تو [[پول]] خواستم تو هم دادی. ولی هیچ نپرسیدی پول را برای چه منظوری میخواهم؟ اما وقتی پیش آن سه نفر رفتم یکی از آنها ([[حسن بن علی]]) در مورد [[مصرف]] پول از من سؤال کرد و من هم جواب دادم و آن گاه هر کدام این مقدار به من عطا کردند. عثمان گفت: این [[خاندان]] کانون [[علم]] و [[حکمت]] و سرچشمه [[نیکی]] و فضیلتاند. نظیر آنها را کی میتوان یافت؟<ref>{{متن حدیث|... إِنَّ الْمَسْأَلَةَ لَا تَحِلُّ إِلَّا فِي إِحْدَى ثَلَاثٍ: دَمٍ مُفْجِعٍ أَوْ دَيْنٍ مُقْرِحٍ أَوْ فَقْرٍ مُدْقِعٍ فَفِي أَيِّهَا تَسْأَلُ؟}}؛ بحارالانوار، ج۴٣، ص۳۳۳-۳۳۲-۳۲۰؛ فی رحاب ائمه اهل البیت، ج۱، ص۵١؛ الطبرانی، الحافظ ابی القاسم سلیمان بن احمد، المعجم الصغیر، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه ١۴٠٣ ه، ۱۹۸۳م، ص١٨۴؛ البحرانی، السید هاشم، حلیه الابرار فی فضائل محمد و آله الاطهار، قم مطبعه العلمیه، ط ۱، ج۱، ص۵٢۴. با این تفاوت که به طور مختصر درباره امام حسن و امام حسین{{عم}} نقل کرده است که در صفا نشسته بودند که سائلی آمد و از هر دو سؤال کرد. جهت اطلاع بیشتر در این باره به مناقب آل ابی طالب (ج۱، ص۱۷۲) و حلیه الابرار (ج ۱، ص۵٢۴) رجوع شود. الحائری، الشیخ محمد مهدی، معالی السبطین فی احوال الحسن و الحسین{{عم}}، مطبعه امیر، قم ١٣۶٣، ناشر منشورات الرضی، ط ۲، ج۱، ص۱۹؛ الدیار بکری، حسین، تاریخ الخمیس، چاپ مصر، ج۱، ص۴١٩؛ الجوینی الخراسانی، ابراهیم بن محمد، فرائد السمطین فی فضائل المرتضی و البتول و السبطین، تحقیق شیخ محمد باقر محمودی، بیروت، لبنان، مؤسسه المحمودی، للمطباعه و النشر، ط ١، ١۴٠٠ ه، ۱۹۸۰م، ج۲، ص۱۲۳-۱۲۲. العلایلی، عبدالله، الامام الحسین{{ع}}، بیروت، دار مکتبه التربیه، طبع جدید، ۱۹۷۲، ص۱۲۹.</ref>. | روزی عثمان در کنار [[مسجد]] نشسته بود. [[مرد]] فقیری از او [[کمک مالی]] خواست. پنج درهم به وی داد. مرد [[فقیر]] گفت: مرا نزد کسی [[راهنمایی]] کن که کمک بیشتری به من بکند. عثمان طرف [[حضرت مجتبی]] و [[حسین بن علی]]{{ع}} و عبدالله جعفر، که در گوشهای از مسجد نشسته بودند اشاره کرد و گفت: نزد این چند نفر [[جوان]] که در آنجا نشستهاند برو و از آنها کمک بخواه. وی پیش آنها رفت و اظهار مطلب کرد. حضرت مجتبی{{ع}} فرمود: از دیگران کمک مالی خواستن، تنها در سه مورد رواست: دیهای (خونبها) به گردن [[انسان]] باشد و از پرداخت آن به کلی عاجز گردد، یا بدهی کمرشکن داشته باشد و از عهده پرداخت آن برنیاید؛ و یا فقیر و [[درمانده]] گردد و دستش به جایی نرسد. آیا کدام یک از اینها برای تو پیش آمده است؟ گفت: اتفاقاً [[گرفتاری]] من یکی از همین سه چیز است. حضرت مجتبی{{ع}} پنجاه دینار به وی داد. به [[پیروی]] از آن حضرت، حسین بن علی{{ع}} چهل و نه دینار و [[عبدالله بن جعفر]] چهل و هشت دینار به وی دادند. فقیر موقع بازگشت، از کنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه کردی؟ جواب داد: از تو [[پول]] خواستم تو هم دادی. ولی هیچ نپرسیدی پول را برای چه منظوری میخواهم؟ اما وقتی پیش آن سه نفر رفتم یکی از آنها ([[حسن بن علی]]) در مورد [[مصرف]] پول از من سؤال کرد و من هم جواب دادم و آن گاه هر کدام این مقدار به من عطا کردند. عثمان گفت: این [[خاندان]] کانون [[علم]] و [[حکمت]] و سرچشمه [[نیکی]] و فضیلتاند. نظیر آنها را کی میتوان یافت؟<ref>{{متن حدیث|... إِنَّ الْمَسْأَلَةَ لَا تَحِلُّ إِلَّا فِي إِحْدَى ثَلَاثٍ: دَمٍ مُفْجِعٍ أَوْ دَيْنٍ مُقْرِحٍ أَوْ فَقْرٍ مُدْقِعٍ فَفِي أَيِّهَا تَسْأَلُ؟}}؛ بحارالانوار، ج۴٣، ص۳۳۳-۳۳۲-۳۲۰؛ فی رحاب ائمه اهل البیت، ج۱، ص۵١؛ الطبرانی، الحافظ ابی القاسم سلیمان بن احمد، المعجم الصغیر، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه ١۴٠٣ ه، ۱۹۸۳م، ص١٨۴؛ البحرانی، السید هاشم، حلیه الابرار فی فضائل محمد و آله الاطهار، قم مطبعه العلمیه، ط ۱، ج۱، ص۵٢۴. با این تفاوت که به طور مختصر درباره امام حسن و امام حسین{{عم}} نقل کرده است که در صفا نشسته بودند که سائلی آمد و از هر دو سؤال کرد. جهت اطلاع بیشتر در این باره به مناقب آل ابی طالب (ج۱، ص۱۷۲) و حلیه الابرار (ج ۱، ص۵٢۴) رجوع شود. الحائری، الشیخ محمد مهدی، معالی السبطین فی احوال الحسن و الحسین{{عم}}، مطبعه امیر، قم ١٣۶٣، ناشر منشورات الرضی، ط ۲، ج۱، ص۱۹؛ الدیار بکری، حسین، تاریخ الخمیس، چاپ مصر، ج۱، ص۴١٩؛ الجوینی الخراسانی، ابراهیم بن محمد، فرائد السمطین فی فضائل المرتضی و البتول و السبطین، تحقیق شیخ محمد باقر محمودی، بیروت، لبنان، مؤسسه المحمودی، للمطباعه و النشر، ط ١، ١۴٠٠ ه، ۱۹۸۰م، ج۲، ص۱۲۳-۱۲۲. العلایلی، عبدالله، الامام الحسین{{ع}}، بیروت، دار مکتبه التربیه، طبع جدید، ۱۹۷۲، ص۱۲۹.</ref>. | ||