←یاد کردن خدا از ذاکر، پیش از یاد کردن ذاکر از خدا
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
در کتاب [[الأمالی (کتاب)|الأمالی]] به سندش، از [[امام حسین]] {{ع}}، از [[امام علی]] {{ع}} آمده است: [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "هر کس در هر [[روز]]، صد مرتبه بگوید: {{متن حدیث|لَا إِلَهَ إِلَّا الَّلهُ الْمَلِكُ الْحَقُ الْمُبِينُ}} ـ جز خدای فرمانروای بر [[حق]] و آشکار، خدایی نیست ـ، [[توانگری]] را به سوی خود میکشد و [[ناداری]] را میرانَد و درِ [[دوزخ]]، بر او بسته و درِ [[بهشت]]، برایش گشوده میشود"<ref>{{متن حدیث|قَالَ النَّبِيُّ {{صل}}: مَنْ قَالَ فِي كُلِّ يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبِينُ» اسْتَجْلَبَ بِهِ الْغِنَى، وَ اسْتَدْفَعَ بِهِ الْفَقْرَ، وَ سَدَّ عَنْهُ بَابَ النَّارِ، وَ اسْتَفْتَحَ بِهِ بَابَ الْجَنَّةِ}}، الأمالی، طوسی، ص۲۷۹، ح۵۳۴.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۹۵۵.</ref> | در کتاب [[الأمالی (کتاب)|الأمالی]] به سندش، از [[امام حسین]] {{ع}}، از [[امام علی]] {{ع}} آمده است: [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "هر کس در هر [[روز]]، صد مرتبه بگوید: {{متن حدیث|لَا إِلَهَ إِلَّا الَّلهُ الْمَلِكُ الْحَقُ الْمُبِينُ}} ـ جز خدای فرمانروای بر [[حق]] و آشکار، خدایی نیست ـ، [[توانگری]] را به سوی خود میکشد و [[ناداری]] را میرانَد و درِ [[دوزخ]]، بر او بسته و درِ [[بهشت]]، برایش گشوده میشود"<ref>{{متن حدیث|قَالَ النَّبِيُّ {{صل}}: مَنْ قَالَ فِي كُلِّ يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبِينُ» اسْتَجْلَبَ بِهِ الْغِنَى، وَ اسْتَدْفَعَ بِهِ الْفَقْرَ، وَ سَدَّ عَنْهُ بَابَ النَّارِ، وَ اسْتَفْتَحَ بِهِ بَابَ الْجَنَّةِ}}، الأمالی، طوسی، ص۲۷۹، ح۵۳۴.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۹۵۵.</ref> | ||
== یاد کردن [[خدا]] از | == یاد کردن [[خدا]] از ذاکر، پیش از یاد کردن ذاکر از خدا == | ||
در کتاب [[الإقبال (کتاب)|الإقبال]] از امام حسین {{ع}}، در [[دعای عرفه]] منسوب به ایشان نقل شده است: "ای آنکه به [[دوستان]] خود، شیرینیِ اُنس را چشانْد تا این که در پیشگاهش به ابراز [[محبّت]] ایستادند! و ای آنکه [[جامه]] | در کتاب [[الإقبال (کتاب)|الإقبال]] از امام حسین {{ع}}، در [[دعای عرفه]] منسوب به ایشان نقل شده است: "ای آنکه به [[دوستان]] خود، شیرینیِ اُنس را چشانْد تا این که در پیشگاهش به ابراز [[محبّت]] ایستادند! و ای آنکه [[جامه]] هیبت خویش را به اولیایش پوشاند تا این که در پیشگاه او به [[استغفار]] ایستادند! تو پیش از ذاکران، آنان را یاد میکنی و پیش از روی آوردن پرستشگران، [[احسان]] را آغاز میکنی و پیش از درخواستِ درخواستکنندگان، به آنان عطا میکنی. تویی که به ما میبخشی و سپس، همان را به عنوان [[قرض]] از ما میخواهی"<ref>{{متن حدیث|يَا مَنْ أَذَاقَ أَحِبَّاءَهُ حَلَاوَةَ الْمُؤَانَسَةِ فَقَامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُتَمَلِّقِينَ وَ يَا مَنْ أَلْبَسَ أَوْلِيَاءَهُ مَلَابِسَ هَيْبَتِهِ فَقَامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُسْتَغْفِرِينَ أَنْتَ الذَّاكِرُ قَبْلَ الذَّاكِرِينَ وَ أَنْتَ الْبَادِي بِالْإِحْسَانِ قَبْلَ تَوَجُّهِ الْعَابِدِينَ وَ أَنْتَ الْجَوَادُ بِالْعَطَاءِ قَبْلَ طَلَبِ الطَّالِبِينَ وَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ثُمَّ لِمَا وَهَبْتَ لَنَا مِنَ الْمُسْتَقْرِضِينَ}}، الإقبال، ص۳۴۹، بحار الأنوار، ج۹۸، ص۲۲۶، ح۳.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۹۵۵.</ref> | ||
== [[ادب دعا]] == | == [[ادب دعا]] == | ||