کمکهای مالی اهل بیت: تفاوت میان نسخهها
←دلیل صله اهل بیت به شعرا
| خط ۵۲: | خط ۵۲: | ||
آیا دادن این همه [[پول]] و [[اموال]] را به خاطر سرودن چند [[شعر]] منطقی است؟ آیا این بخششها [[اسراف]] و [[تبذیر]] نیست؟ آیا اگر این گونه کمکها را به افراد یا خانوادههای [[فقیری]] که نیازمند یک لقمه غذا بودند میکردند، بهتر نبود؟ | آیا دادن این همه [[پول]] و [[اموال]] را به خاطر سرودن چند [[شعر]] منطقی است؟ آیا این بخششها [[اسراف]] و [[تبذیر]] نیست؟ آیا اگر این گونه کمکها را به افراد یا خانوادههای [[فقیری]] که نیازمند یک لقمه غذا بودند میکردند، بهتر نبود؟ | ||
'''پاسخ''':اگر [[ائمه]]{{عم}} غیر از این [[رفتار]] میکردند جای سؤال داشت و آنچه انجام دادند بهترین کار همان بود؛ زیرا نقش شعرا در آن [[زمان]] نقش مهمی بود و از نظر شعاع تأثیرگذاری، قابل قیاس با وسایل ارتباط جمعی امروز بود. شعرای هر گروه مذهبی یا [[سیاسی]]، از مواضع آن گروه با زبان شعر [[دفاع]] و حمایت میکردند. | '''پاسخ''': اگر [[ائمه]]{{عم}} غیر از این [[رفتار]] میکردند جای سؤال داشت و آنچه انجام دادند بهترین کار همان بود؛ زیرا نقش شعرا در آن [[زمان]] نقش مهمی بود و از نظر شعاع تأثیرگذاری، قابل قیاس با وسایل ارتباط جمعی امروز بود. شعرای هر گروه مذهبی یا [[سیاسی]]، از مواضع آن گروه با زبان شعر [[دفاع]] و حمایت میکردند. | ||
شعرای پرشور و [[متعهد]] [[شیعی]] نیز با استقبال از هرگونه خطر، با زبان شعر از خط [[ولایت]] و مکتب امامت و [[تشیع]] دفاع میکردند و اگر در [[مدح]] امامی شعر میسرودند، در این راستا بود. این گروه از شعرا با سرودن اشعاری در دفاع از ولایت که بدون [[انتظار]] و چشمداشت هم بود آنچه را که بالاتر و عزیزتر و گرانقدرتر از [[مال]] بود؛ یعنی جانشان را به خطر میانداختند و پول و [[لباس]] و [[مالی]] که به آنها داده میشد در برابر جانشان که از آن گذشته بودند کم بود، چون علاوه بر این که خودشان را در معرض خطر و نابودی قرار میدادند کسانی که حتی نسبتهای دوری هم با آنها داشتند از [[اذیت و آزار]] و [[شکنجه]] و [[تهدید]] و [[قتل]] و ارعاب در [[امان]] نبودند، کار آنها چون با انگیزه [[ایمان]] و [[عقیده]] بود، [[ائمه معصومین]]{{عم}} جوایزی به آنها [[لطف]] میکردند، نمیپذیرفتند و آن گاه که [[خاندان پیامبر]] اصرار میورزیدند برای [[تیمن]] و [[تبرک]] و [[اطاعت]] امر آنها، عطایشان را قبول میکردند. | شعرای پرشور و [[متعهد]] [[شیعی]] نیز با استقبال از هرگونه خطر، با زبان شعر از خط [[ولایت]] و مکتب امامت و [[تشیع]] دفاع میکردند و اگر در [[مدح]] امامی شعر میسرودند، در این راستا بود. این گروه از شعرا با سرودن اشعاری در دفاع از ولایت که بدون [[انتظار]] و چشمداشت هم بود آنچه را که بالاتر و عزیزتر و گرانقدرتر از [[مال]] بود؛ یعنی جانشان را به خطر میانداختند و پول و [[لباس]] و [[مالی]] که به آنها داده میشد در برابر جانشان که از آن گذشته بودند کم بود، چون علاوه بر این که خودشان را در معرض خطر و نابودی قرار میدادند کسانی که حتی نسبتهای دوری هم با آنها داشتند از [[اذیت و آزار]] و [[شکنجه]] و [[تهدید]] و [[قتل]] و ارعاب در [[امان]] نبودند، کار آنها چون با انگیزه [[ایمان]] و [[عقیده]] بود، [[ائمه معصومین]]{{عم}} جوایزی به آنها [[لطف]] میکردند، نمیپذیرفتند و آن گاه که [[خاندان پیامبر]] اصرار میورزیدند برای [[تیمن]] و [[تبرک]] و [[اطاعت]] امر آنها، عطایشان را قبول میکردند. | ||