مذهب زیدیه در معارف و سیره امام هادی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[فرقه زیدیه]] پس از [[امام حسین]]{{ع}} به [[امام]] بودن [[زید بن علی]]، پسر [[امام سجاد]]{{ع}}، [[اعتقاد]] پیدا کردند و توانستند با فراز و نشیب‌هایی که در [[تاریخ]] داشته‌اند تا به امروز به [[حیات]] خود ادامه دهند. این فرقه، تعریف خاصی از امام مطرح کردند که بر اساس آن، عالم، [[شجاع]]، [[سخی]]، [[قیام]] کننده برای [[امامت]] ([[قیام با شمشیر]]) و از [[نسل حضرت فاطمه]]{{س}} بودن، صفات اصلی امام بودند<ref>شهرستانی، الملل والنحل، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. از این‌رو آنان امامت کسی را که به اقتضای شرایط و [[مصلحت جامعه]] [[شیعه]] دست به [[شمشیر]] بردن را جایز نداند، نمی‌پذیرند. از این‌رو، به امامت [[امامان]] پس از امام حسین{{ع}} [[اعتقادی]] ندارند.

این فرقه در زمان [[امام هادی]]{{ع}} نیز حضور داشتند؛ زیرا بر [[امام هادی]]{{ع}} و یارانشان و نیز برخی [[عقاید شیعه]] از سوی زیدیان [[انتقاد]] می‌شد. بنابراین لازم بود آن [[حضرت]] در برابر آنان موضع مشخصی داشته باشد و به گونه‌ای با آنان مقابله کند تا [[پیروان]] امام هادی{{ع}} دچار [[اشتباه]] یا [[شبهه]] نشوند. برای نمونه، به امامت رسیدن فرد در سنین [[کودکی]] با انتقاد [[زیدیه]] مواجه شده و به دنبال آن، [[امامت امام هادی]]{{ع}}، به عنوان مصداقی از این مسئله از نظر آنان پذیرفته نبود<ref>رسی، الرد علی الرافضة، ج۱، ص۵۴۹.</ref>. از این‌رو، هنگامی که یکی از [[اصحاب]] آن حضرت پرسید که دو [[همسایه]] دارد یکی [[زیدی]] و یکی [[ناصبی]] و چاره‌ای ندارد جز آنکه با آنان [[معاشرت]] داشته باشد، امام هادی{{ع}} هر دو را [[دشمن]] و در ردیف هم دانست و حتی آن زیدی را دشمن امامان{{عم}} معرفی کرد<ref>کلینی، روضه کافی، ج۸، ص۲۳۵.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۹۴.</ref>