←برهان دوم
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۱۸۶: | خط ۱۸۶: | ||
بیان استلزام: با توجه به [[ضرورت وجود حکومت]] در [[جامعه]] در صورتی که [[حکومت عدل]] تأسیس نگردد به ناچار حکومت [[جور]] برپا خواهد شد؛ زیرا جامعه بدون [[حکومت]] نخواهد ماند. پیدایش [[حکومت جور]] در جامعه، [[رکون به ظالم]] را نتیجه میدهد؛ زیرا پیدایش حکومت، جدا از [[پذیرش فرمان]] و دستور حکومت نیست، و [[پذیرش دستور]] و [[فرمان]] [[حکومت جور]]، مصداق بارز [[رکون]] الی الظالم است. | بیان استلزام: با توجه به [[ضرورت وجود حکومت]] در [[جامعه]] در صورتی که [[حکومت عدل]] تأسیس نگردد به ناچار حکومت [[جور]] برپا خواهد شد؛ زیرا جامعه بدون [[حکومت]] نخواهد ماند. پیدایش [[حکومت جور]] در جامعه، [[رکون به ظالم]] را نتیجه میدهد؛ زیرا پیدایش حکومت، جدا از [[پذیرش فرمان]] و دستور حکومت نیست، و [[پذیرش دستور]] و [[فرمان]] [[حکومت جور]]، مصداق بارز [[رکون]] الی الظالم است. | ||
مقدمۀ دوم: مقدمهای [[شرعی]] است، و آن [[حرمت]] رکون الی الظالم است. [[حرمت]] [[رکون]] الی الظالم شرعاً مسلّم است، و برای [[اثبات]] آن آیۀ کریمۀ: {{متن قرآن|وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ}}<ref>«و به ستمگران مگرایید که آتش (دوزخ) به شما رسد» سوره هود، آیه ۱۱۳.</ref> کافی است.<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۳ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۳، ص ۹۲</ref> | مقدمۀ دوم: مقدمهای [[شرعی]] است، و آن [[حرمت]] رکون الی الظالم است. [[حرمت]] [[رکون]] الی الظالم شرعاً مسلّم است، و برای [[اثبات]] آن آیۀ کریمۀ: {{متن قرآن|وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ}}<ref>«و به ستمگران مگرایید که آتش (دوزخ) به شما رسد» سوره هود، آیه ۱۱۳.</ref> کافی است. | ||
[[روایات]] بسیاری نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] و تأکید بر [[حرمت]] پیوستن به [[حکومت جائر]] و حرمت هرگونه [[وابستگی]] و [[پیوستگی]] به آن وارد شده است، نظیر: | |||
[[کلینی]] و نیز [[صدوق]] به [[سند صحیح]] [[روایت]] میکنند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ حَرِيزٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: اتَّقُوا اللَّهَ وَ صُونُوا دِينَكُمْ بِالْوَرَعِ وَ قَوُّوهُ بِالتَّقِيَّةِ وَ الِاسْتِغْنَاءِ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ [عَنْ طَلَبِ الْحَوَائِجِ إِلَى صَاحِبِ سُلْطَانٍ]، إِنَّهُ مَنْ خَضَعَ لِصَاحِبِ سُلْطَانٍ وَ لِمَنْ يُخَالِفُهُ عَلَى دِينِهِ طَلَباً لِمَا فِي يَدَيْهِ مِنْ دُنْيَاهُ أَخْمَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَقَّتَهُ عَلَيْهِ وَ وَكَلَهُ إِلَيْهِ، فَإِنْ هُوَ غَلَبَ عَلَى شَيْءٍ مِنْ دُنْيَاهُ فَصَارَ إِلَيْهِ مِنْهُ شَيْءٌ، نَزَعَ اللَّهُ جَلَّ اسْمُهُ الْبَرَكَةَ مِنْهُ وَ لَمْ يَأْجُرْهُ عَلَى شَيْءٍ مِنْهُ يُنْفِقُهُ فِي حَجٍّ وَ لَا عِتْقٍ وَ لَا بِرٍّ}}<ref>وسائل الشیعه، ابواب ما یکتسب به، باب ۴۲، ح۴.</ref>؛ | |||
حریز روایت میکند گفت: شنیدم [[اباعبدالله]] ([[امام صادق]]){{ع}} فرمود: از [[خدا]] [[پروا]] کنید و [[دین]] خود را با [[ورع]] [[پاسداری]] کنید و با [[تقیه]] وبینیازی از درخواست [[حاجت]] از [[صاحبان قدرت]] با [[اعتماد بر خدا]] دین خود را تقویت کنید، همانا آنکس که در برابر صاحب [[قدرت]] سلطنتی یا در برابر کسی که با دین او مخالف است برای دستیابی به چیزی از [[دنیا]] که در دست اوست [[خضوع]] کند [[خدای متعال]] او را بیآبرو خواهد کرد، و او را در نگاه آن شخص منفور خواهد نمود، و کار او را به آن شخص واگذار خواهد کرد، و چنانچه بتواند به چیزی از دنیای آن شخص دست یابد خدای جل اسمه [[برکت]] را از آن خواهد گرفت، و اگر از آن در راه [[حج]] یا [[آزادسازی بردگان]] یا هر کار خیری [[مصرف]] کند [[خداوند]] ثوابی به او نخواهد داد.<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۳ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۳، ص ۹۲</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||