انتقادپذیری در سبک زندگی اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

یکی از سجایای اخلاقی، «[[پذیرش تذکر]]» یا «[[پذیریش انتقاد|انتقاد]]» دیگران است. اگرچه ممکن است انتقاد با بدگویی درآمیزد، اما [[انسان]] [[آزاده]] آن را پلی برای رفع نقایص خود یا گروه وابسته به خود می‌سازد. هرچه یک فرد یا یک [[جامعه]] از [[خوی]] [[استبدادی]] و از [[خودمحوری]] دورتر باشد، راحت‌تر انتقاد از عملکرد خویش را می‌‌پذیرد.

 

[[امام علی]]{{ع}} در خطبه ۲۱۶ نهج‌البلاغه می‌‌فرمایند: «درباره من اینطور [[فکر]] نکنید که اگر مراعات حقی را به من گوشزد کنید برایم گران است و [[احساس]] سنگینی می‌کنم، یا دربند آنم که مرا بزرگ شمارید؛ زیرا کسی که شنیدن سخن [[حق]] یا عرضه شدن [[عدالت]] بر او سخت باشد، عمل کردن بدان برایش مشکل‌تر خواهد بود. بنابراین از گفتن سخن حق یا اظهارنظر عادلانه [[پرهیز]] نکنید. من خود را [[برتر]] از آنکه [[اشتباه]] کنم نمی‌دانم و خود را [[مصون از خطا]] نمی‌بینم، مگر آنکه [[خداوند]] حفظم کند»<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۸۵.</ref>.