سیره فرهنگی امام حسن عسکری: تفاوت میان نسخه‌ها

سیره فرهنگی امام حسن عسکری (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۸

۵٬۲۴۷ بایت اضافه‌شده ، ‏۸ اکتبر ۲۰۲۵

←‏جستارهای وابسته

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۳٬۶۱۷

ویرایش

@@ خط ۵۴: / خط ۵۴: @@
 یکی از [[اصحاب]] آن حضرت از آن حضرت خواست برای پدر و مادرش [[دعا]] کنند. پدر او از [[فرقه]] ثنویه و مادرش مؤمنه بوده است. به همین دلیل آن حضرت نوشتند: «خداوند مادرت را بیامرزد»<ref>کشف الغمّه، ج۳، ص۲۲۱؛ بحار الانوار، ج۵، ص۲۹۴.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۳ (کتاب)|پیشوایان هدایت]]، ج۱۳، ص ۱۹۸؛ پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]]، ص ۲۵۳.</ref>
+== دعوت مردم به دین حق ‌==
+[[ائمّه]] [[اهل بیت]]{{عم}} در هیچ شرایط و حالی از دعوت مردم به [[هدایت]] و [[دین حق]] رویگردان نبوده، [[سستی]] روا نمی‌داشتند. [[امام حسن عسکری]]{{ع}} نیز در این رابطه همچون پدران [[بزرگوار]] خود بر [[هدایت مردم]] و خارج کردن آنان از [[ظلمت]] و [[تاریکی]] به سمت [[نور]] و هدایت [[حریص]] بود. ما در [[زندگی]] پربار آن حضرت نمونه‌هایی را می‌یابیم که به این نوع فعالیت اشاره دارد.
+از [[محمد بن هارون]] [[روایت]] است که فرمود: پدرم مرا به همراه یکی از [[اصحاب]] [[ابوالقلا صاعد نصرانی]] فرستاد تا آنچه را از [[حدیث]] مولای ما حضرت‌ امام حسن عسکری{{ع}} از پدرش روایت کرده است، از وی بشنوم. وی مرا به نزد ابو القلا رسانید. هنگامی که به مجلس او درآمدم وی را مردی بزرگوار یافتم. سبب رفتن خود به دیدنش را برای او توضیح دادم. وی مرا به نزدیک خود فرا خواند و گفت: پدرم مرا روایت کرده است که با برادرانش و گروهی از اهل بصره به [[سامرا]] رفته بود تا از [[حاکم بصره]] در نزد [[خلیفه]] [[شکایت]] کند، پدرم گوید: در یکی از روزهایی که در [[شهر]] سامرا بودیم، ناگاه [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} را سوار بر قاطری یافتم که عرقچینی بر سر و طیلسانی بر دوش داشت، من در [[دل]] گفتم این همان مردی است که گروهی از [[مسلمانان]] ادّعا می‌کنند وی [[علم غیب]] می‌داند. در دل گفتم اگر چنین باشد اکنون جلوی عرقچین خود را به سمت پشت برخواهد گرداند. ناگاه دیدم که آن حضرت همین کار را انجام دادند.
+در دل گفتم شاید این امری اتفاقی بوده است. اما اکنون اگر این خبر راست باشد وی طیلسان خود را از سمت راست به سمت چپ خواهد انداخت و سمت چپ آن را به سمت راست خواهد آورد. ناگاه با کمال [[تعجب]] دیدم که آن حضرت همین کار را انجام دادند، و همین‌طور که قاطر حرکت می‌کرد به نزدیک من رسیده و به من گفتند: ای صاعد، چرا از کاری که هیچ فایده یا ضرری برای تو ندارد دست نمی‌کشی و به خوردن ماهی‌های خود نمی‌پردازی؟ و غذای ما در آن [[زمان]] ماهی بود.
+[[صاعد بن مخلد]] که این قضیه را دید [[مسلمان]] شد و بعدها به سمت [[وزارت]] معتمد عبّاسی نیز رسید<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۸۱.</ref>. و از ادریس بن زیاد کفر توثایی [[روایت]] است که گفت: من درباره [[اهل بیت]]{{عم}} سخنان بزرگی می‌گفتم (درباره آنان، [[معتقد]] به [[غلو]] بودم). روزی برای دیدار [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} به [[سامرا]] و منطقه [[عسکر]] رفتم. من در حالی وارد شدم که آثار و گرد و غبار [[سفر]] بر من نمودار بود. بنابراین خود را به حمّامی رساندم اما در کنار در حمّام، [[خواب]] بر من [[غلبه]] کرد. ناگاه متوجه شدم که [[امام عسکری]]{{ع}} با چوبه‌دست خود به من می‌زند و من از خواب بیدار شده آن حضرت را شناختم. که سوار بود و [[غلامان]] اطرافش را گرفته بودند. سپس برخاسته و همچنان‌که آن حضرت سوار بر مرکب بود به بوسیدن پا و ران آن حضرت پرداختم. اوّلین [[کلامی]] که آن حضرت به من فرمودند این بود: «ای [[ادریس]]، {{متن قرآن|بَلْ عِبَادٌ مُكْرَمُونَ * لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ}}<ref>«بلکه (فرشته‌ها تنها) بندگانی ارجمندند * در گفتار بر او پیشی نمی‌جویند و آنان به فرمان وی کار می‌کنند» سوره انبیاء، آیه ۲۶-۲۷.</ref>».
+من عرضه داشتم: ای مولای من، همین [[جواب]] مرا بس است؛ چراکه من درباره [[پرسش]] از همین سؤال به نزد شما آمده بودم. ادریس گوید: آن حضرت مرا ترک کرد و رفت<ref>المناقب، ج۲، ص۴۶۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۳ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۱۳]]، ص ۲۰۱.</ref>
 == جستارهای وابسته ==