فرماندهی: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۶. [[اسوه]] بودن: فرمانده، خود تجسم عینی بُعد نظامی مکتب است و به همین دلیل باید در تمامی امور اسوه باشد، او [[شریک]] [[غم]] و دشواری‌های [[زندگی]] نیروهای خویش است، زندگی او نشانگر همه [[آلام]] و شدایدی است که بر افراد تحت فرماندهی او در یک [[سازمان]] می‌گذرد {{متن حدیث|أَ أَقْنَعُ مِنْ نَفْسِي بِأَنْ يُقَالَ هَذَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ لَا أُشَارِكُهُمْ فِي مَكَارِهِ الدَّهْرِ أَوْ أَكُونَ أُسْوَةً لَهُمْ فِي جُشُوبَةِ الْعَيْشِ}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>.<ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۱۳۱-۱۳۶.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۲۸۳.</ref>

== منابع ==