←شبهه نهم: عدم سازگاری بالفعل نبودن ولایت امیرالمؤمنین در زمان پیامبر با ظهور آیه
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۴۲۸: | خط ۴۲۸: | ||
'''پاسخ به شبهه:''' | '''پاسخ به شبهه:''' | ||
کسانی که [[مقام امامت]] را یک مقام [[انتصابی]] نمیدانند و معتقدند که [[امام]] باید بسان پیامبر از جانب [[خداوند]] تعیین گردد، به این سؤال پاسخ روشنی دارند و آن اینکه: تعیین یک فرد برای [[زعامت]] با بودن زعیم دیگر، نه به آن معنی است که در همان [[زمان]] [[انتصاب]] میتواند زمام امور را به دست بگیرد و در [[امور سیاسی]] و [[اجتماعی]] [[مسلمانان]] مداخله کند، بلکه جعل چنین مقام برای یک فرد، بسان مقام [[نائب]] رئیسی است که از طرف [[رئیس]] مؤسسهای به فردی داده میشود و [[هدف]] این است که در غیاب او کارهای مؤسسه معوق نماند، و یا بسان مقام [[ولایتعهدی]] است که فردی از طرف رئیس [[کشور]]، دارای مقام [[نیابت]] [[ولایت]] میگردد. چیزی که هست این افراد در موقعی میتوانند انجام وظیفه کنند که زعیم و رئیس اصلی در رأس کار نباشد. | در پاسخ به این اشکال باید گفت که بر اساس روایتهای متعدد و [[قطعی]]، [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} از ابتدای [[دعوت پیامبر]] اکرم{{صل}} دارای ولایت بوده و آیه ولایت نیز در مقام [[تذکر]] و یادآوری این [[حقیقت]] است، اما روشن است که دارا بودن ولایت هیچ ملازمهای با [[اعمال]] ولایت ندارد. بنابراین حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} از ابتدا، در کنار [[رسول خدا]]{{صل}} و از سوی [[خدا]] به مقام [[واجب الاطاعه]] بودن و امامت نائل شده است، اما با وجود [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و در عرض ایشان ولایت خویش را اعمال نمیکرده است. از اینرو هیچ اشکالی ندارد که ایشان در در مسیر رضای [[رسول الله]]{{صل}} و در راستای [[امتثال امر]] ایشان، در مواردی از ولایت خویش استفاده و در اموری [[تصرف]] کند، چنان که إعمال ولایت و تصرف در امور از سوی رسول خدا{{صل}} موجب [[نفی]] [[سلطنت]] [[خداوند سبحان]] نمیگردد و حاکمیت مطلق [[پروردگار]] همواره بر تمام امور محفوظ است، همینطور اعمال ولایت از سوی امیرالمؤمنین{{ع}} در [[حیات]] [[شریف]] [[رسول اکرم]]{{صل}} موجب سلب و کاستیِ ولایت حضرتش نمیگردد؛ زیرا [[ولایت پیامبر]] در طول [[ولایت خدا]] و [[ولایت امیرالمؤمنین]]{{ع}} در طول ولایت [[نبی اکرم]]{{صل}} است و میان [[دستورات]] خدا و حجتهای او هیچگاه تعارضی وجود ندارد. | ||
نکته دیگر این که چون دارا بودن [[مقام امامت]] و مولویت با اعمال آن ملازمه ندارد، بدین روی وجود موانعی در مسیر اعمال ولایت، به معنای نفی و سلب این مقام از دارنده آن نیست؛ یعنی هر چند جریان [[حاکمیت]] پس از رسول خدا از اعمال ولایت توسط امیرالمؤمنین مانع شد، اما [[مقام الهی]] ایشان پابرجا بود. | |||
بنابراین اولاً دارا بودن [[حق تصرف]] و مولویت هیچ ملازمهای با [[اعمال]] این [[حق]] ندارد و ممکن است کسی مولویت داشته باشد، اما به جهتی آن را اعمال نکند و یا وجود مانعی او را از حق خویش [[محروم]] سازد؛ و ثانیاً وجود چند مولا در یک [[زمان]] در صورتی که مولویت آنان در طول هم باشد و تعارض لازم نیاید، هیچ اشکال و منعی نخواهد داشت<ref>[[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲]]، ص ۳۴۲.</ref>. | |||
پس کسانی که [[مقام امامت]] را یک مقام [[انتصابی]] نمیدانند و معتقدند که [[امام]] باید بسان پیامبر از جانب [[خداوند]] تعیین گردد، به این سؤال پاسخ روشنی دارند و آن اینکه: تعیین یک فرد برای [[زعامت]] با بودن زعیم دیگر، نه به آن معنی است که در همان [[زمان]] [[انتصاب]] میتواند زمام امور را به دست بگیرد و در [[امور سیاسی]] و [[اجتماعی]] [[مسلمانان]] مداخله کند، بلکه جعل چنین مقام برای یک فرد، بسان مقام [[نائب]] رئیسی است که از طرف [[رئیس]] مؤسسهای به فردی داده میشود و [[هدف]] این است که در غیاب او کارهای مؤسسه معوق نماند، و یا بسان مقام [[ولایتعهدی]] است که فردی از طرف رئیس [[کشور]]، دارای مقام [[نیابت]] [[ولایت]] میگردد. چیزی که هست این افراد در موقعی میتوانند انجام وظیفه کنند که زعیم و رئیس اصلی در رأس کار نباشد. | |||
بنابراین، [[امیرمؤمنان]] در زمان پیامبر رسماً دارای [[مقام ولایت]] بود، ولی از آنجا که این مقام به وی به خاطر این داده شد که زمام امور را پس از پیامبر به دست بگیرد، قطعاً [[زمامداری]] وی به وقتی موکول خواهد بود که پیامبر در میان [[مردم]] نباشد. | بنابراین، [[امیرمؤمنان]] در زمان پیامبر رسماً دارای [[مقام ولایت]] بود، ولی از آنجا که این مقام به وی به خاطر این داده شد که زمام امور را پس از پیامبر به دست بگیرد، قطعاً [[زمامداری]] وی به وقتی موکول خواهد بود که پیامبر در میان [[مردم]] نباشد. | ||