آیه سقایة الحاج: تفاوت میان نسخه‌ها

'''[[ابن کثیر]]''' که [[اتباع]] [[ابن تیمیه]] به وی [[اعتماد]] دارند، در ذیل [[آیه]] [[شریف]] می‌نویسد: «عبدالرزاق گفت: [[ابن عیینه]] از اسماعیل، از [[شعبی]] به ما خبر داد که گفت: آیه درباره علی و عباس نازل شده است، به خاطر گفتگوی آن دو در آن موضوع»<ref>تفسیر ابن کثیر، ج۲، ص۳۵۵.<ref/>.

از ابن عیینه، از اسماعیل، از شعبی [نقل شده که] گفت: «درباره علی و عباس نازل شده است، آن گاه که آن دو در این باره گفتگو می‌کردند»<ref>تفسیر القرآن، ج۲، ص۲۶۹.<ref/>.

حسن بن محمّد بن صباح، از [[مروان]] بن معاویه [[فزاری]]، از [[اسماعیل بن ابی خالد]]، از شعبی نقل کرد که گفت: آیه {{متن قرآن|سِقَایَةَ الْحَاجِّ}} درباره علی و عباس نازل شد<ref>تفسیر ابن أبی حاتم، ج۶، ص۱۷۶۷ - ۱۷۶۸، ش۱۰۰۶۴ و ۱۰۰۶۵.<ref>.

'''[[ابن ابی شیبه]]''' در [[المصنف]][[ حدیث]] را به همین صورت و با اندکی تفاوت نقل کرده است<ref>المصنف، ج۷، ص۵۰۴.<ref/>  

'''[[سیوطی]]''' نیز در الدرّالمنثور، حدیث را از [[ابو الشیخ]] و [[ابن منذر]] آورده است<ref>ر.ک: الدرّالمنثور، ج۳، ص۲۱۸.<ref/>.  

'''[[ابن جریر طبری]]''' هم در تفسیر خود، حدیث را به این صورت [[روایت]] می‌کند: «[[یونس]] از [[ابن وهب]]، از ابو [[صخر]]، از محمّد بن کعب [[قرظی]] نقل می‌کند که گفت: [[طلحه]] بن [[شیبه]] ـ از [[فرزندان]] [[عبدالدار]] ـ، [[عباس بن عبدالمطلب]] و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} [[تفاخر]] می‌کردند. طلحه گفت: من ملازم [[خانه]] خدایم و کلید آن همراه مناست؛ اگر بخواهم در آن بیتوته می‌کنم. عباس گفت: من [[مسئول]] آب رسانی به حجاج و بر پا دارنده آن کارم و اگر بخواهم در [[مسجد الحرام]] بیتوته می‌کنم. علی{{ع}} گفت: نمی‌دانم چه می‌گویید! به تحقیق من شش ماه پیش از همه [[مردم]] به سوی [[قبله]] [[نماز]] خواندم و من صاحب جهادم. پس [[خداوند]] این [[آیه]] را نازل فرمود؛ «آیا آب دادن به [[حاجیان]] و تعمیر مسجد الحرام را در مرتبه کسی قرار می‌دهید که به [[خدا]] و [[روز واپسین]][[ ایمان]] آورده و در [[راه خدا]] [[اجتهاد]] کرده است. اینان نزد خداوند یکسان نیستند». ([[سدّی]]) گفت: علی، عباس و [[شیبه بن عثمان]] [[تفاخر]] می‌کردند. عباس گفت: من [[برترین]] شمایم. من به حاجیان [[خانه خدا]] آب می‌رسانم. [[شیبه]] گفت: من مسجد الحرام را [[عمارت]] می‌کنم و علی{{ع}} گفت: من همراه [[رسول خدا]]{{صل}} [[مهاجرت]] در راه خدا را برگزیدم و همراه او [[جهاد]] کردم، پس خداوند این آیه را نازل کرد: {{متن قرآن|الَّذِینَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ}} تا {{متن قرآن|نَعِیمٌ مُقِیمٌ}}»<ref>تفسیر الطبری، ج۱۰، ص۱۲۴، ش۱۲۸۶۵ و ۱۲۸۶۷.<ref/>.

{{عربی|و فی روایة: قال: إفتخر علیّ، و عبّاس، و شیبة، فقال عبّاس: أنا أسقی حاجّ بیت الله، و قال شیبة: أنا أعمر مسجدالله، و قال علیّ: أنا هاجرت مع رسول الله{{صل}}، فأنزل [[الله تعالی]] هذه الآیة}}<ref>جامع الأصول، ج۸، ص۶۶۳، ش۶۵۱۴.<ref/>.

ـ علوی اضافه کرد: هر سه نفرشان ـ به سوی [[پیامبر]]{{صل}} رفته و در مقابل ایشان نشستند و هر یک از ایشان [[افتخار]] خود را بیان کرد. پیامبر{{صل}} در پاسخ آنها چیزی نگفت [[و]] آنها از نزد پیامبر رفتند. درباره آنها پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] به دنبال هر سه نفر آنها فرستاد تا نزد او بیایند. آن گاه [این [[آیه]] را] برای آنها قرائت کرد: {{متن قرآن|أَجَعَلْتُمْ سِقَایَةَ الْحَاجِّ}}»<ref>تاریخ مدینة [[دمشق]]، ج۴۲، ص۳۵۷-۳۵۸.<ref/>.

این [[تفسیر]] را بسیاری از [[عالمان اهل سنّت]] به دست داده‌اند. بر همین اساس، [[سمعانی]] در تفسیر خود می‌نویسد: «اکثر [[مفسران]] بر این نظرند که این [[آیه]] درباره علی و عباس نازل شده است»<ref>تفسیر السمعانی، ج۲، ص۲۹۴.<ref/>.