ام وهب در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

همسرش عبدالله مکنی به ابووهب از [[اصحاب امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} و نیز از [[یاران امام حسین]]{{ع}} بود. عبدالله مردی قوی‌هیکل با دستانی بلند و چهارشانه، ستبر بازو، بلندقامت، شجاع، جنگجویی سرسخت و رزم‌آشنا و مردی فداکار و دوستدار اهل‌بیت. بود نام او در ردیف [[شجاعان]] و اشراف کوفه آمده است<ref>[[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین (کتاب)|زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین]]، ص ۲۴۵ ـ ۲۴۷.</ref>.

از سوی دیگر، همسرش در [[خانه]] تنها بود و حوادث کوفه (آمدن مسلم نماینده [[امام حسین]]، [[بیعت]] و [[بی‌وفایی]] [[مردم]] و کشته شدن مسلم و هانی) را از ذهن خود گذراند... سپس یادش آمد که [[مسلم بن عقیل]] و نیز [[سفیر]] [[امام حسین]] گفته بودند که [[امام]] در راه [[کوفه]] است. خدایا این [[مردم]] با او چه خواهند کرد؟ آیا او را [[یاری]] می‌کنند یا او را نیز همانند مسلم تنها خواهند گذاشت؟... سپس در پاسخ خود گفت: بدون تردید این مردم ترسو و [[دنیاطلب]] با [[حسین بن علی]] نیز بهتر از نماینده او [[رفتار]] نخواهند کرد. چه باید کرد؟ آیا [[همسر]] او نیز همانند بیشتر [[کوفیان]] در برابر این رویداد بزرگ بی‌تفاوت است و قصد یاری حسین را ندارد؟ غرق در چنین اندیشه‌هایی بود که همسرش از راه رسید. ماجرای [[نخیله]] و تصمیم خود را برای یاری امام اعلام کرد. [[ام وهب]] بسیار خوش حال شد و او را در این راه [[تشویق]] کرده از وی خواست که او را نیز همراه خود ببرد. آن دو شبانه کوفه را ترک کرده خود را به امام رساندند<ref>[[محمد صادق مزینانی|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۶۲-۶۶؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۶۵؛ [[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام حسین - ناظم‌زاده (کتاب)|اصحاب امام حسین]]، ص۳۱۶-۳۱۷؛ [[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین (کتاب)|زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین]]، ص ۲۴۵ ـ ۲۴۷.</ref>.

زمانی که عبدالله به [[شهادت]] رسید، امّ وهب بالای سر عبدالله رفت. آنگاه خاک و [[خون]] از سر و صورتش [[پاک]] کرد. با او چنین گفت: «[[بهشت]] بر تو گوارا باد! از [[خدا]] می‌خواهم که مرا همراه تو در بهشت قرار دهد»<ref>{{عربی|"هنيئاً لك الجنةُ، أَسألُ الله الذي رَزقَك الجنةَ أن يُصحِبَني معك"}}</ref>. [[شمر]] که این منظره را تماشا می‌کرد، به [[غلام]] خود رستم دستور داد که با عمودی چوبین بر سر امّ وهب بکوبد. او نیز چنین کرد و سر آن [[زن]] را شکافته و او را به شهادت رساند<ref> ابصارالعین، ص۱۸۱؛ بحارالانوار، ج۹۸، ص۲۷۲.</ref>. به این ترتیب، این دو [[انسان]] فداکار و [[وفادار]] در کنار یک دیگر به [[شهادت]] رسیدند<ref>[[محمد صادق مزینانی|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۶۲-۶۶؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۶۵؛ [[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام حسین - ناظم‌زاده (کتاب)|اصحاب امام حسین]]، ص۳۱۷-۳۱۹؛ [[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین (کتاب)|زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین]]، ص ۲۴۵ ـ ۲۴۷.</ref>.