خدیجه بنت قاسم بن حسن: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

خدیجه دختر [[قاسم بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} است. مزار [[قاسم بن حسن]] در شمال [[تهران]] مشهور به [[امامزاده]] قاسم است.

خدیجه [[همسر]] عبدالعظیم بن عبدالله بن علی بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی‌طالب{{ع}} مشهور به [[حضرت عبدالعظیم]] از اعقاب [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} و از [[عالمان]] و راویان بزرگ [[حدیث]] است. عبدالعظیم در روزگار [[امام هادی]]{{ع}} به قصد [[زیارت]] مرقد [[امام رضا]]{{ع}} و یا به قولی به دستور امام [[هادی]]{{ع}} [[خانواده]] خود را در [[مدینه]] باقی گذاشت و به [[عراق]] رفت و سپس وارد [[ری]] شد و به طور مخفیانه در [[خانه]] یکی از [[شیعیان]] سکنی گزید و مخفیانه با شیعیان ارتباط داشت. در اثر فعالیت‌های او بود که شیعیان ری رو به افزایش گذاشتند و [[تشیع]] در این [[دیار]] رو به گسترش نهاد. او محضر [[امام رضا]] [[امام جواد]] و [[امام هادی]]{{عم}} را [[درک]] کرد و از افاضات و تعالیم آنان بهره‌مند شد و از آنها نقل روایت کرده است.

مدتی با امام هادی{{ع}} [[مکاتبه]] و مراسله داشت و بدان وسیله أخذ [[علم]] و حدیث می‌نمود و همچنین [[عقاید]] خود را بر امام هادی{{ع}} عرضه کرد و ایشان وی را تصدیق کردند و فرمودند: {{متن حدیث|أَنْتَ وَلِيُّنَا حَقّاً}} تو به معنای واقعی نماینده و [[دوست]] ما هستی. عمده چیزی که باعث بلندی [[مقام]] و [[تقرب]] عبدالعظیم به [[ائمه معصومین]]{{عم}} گشته بود [[تقوا]] و پرهیزکاریاش بوده است. [[روایت]] شده که بسیاری از روزها را به [[روزه]] و شب‌ها را به [[عبادت]] می‌گذرانید و نیز در [[جود]] و [[سخاوت]] و [[انفاق]] به [[فقرا]] همچون جدش [[امام حسن]]{{ع}} بوده است.

 

عبدالعظیم در شهرری [[بیمار]] شد و به سال ۲۵۴ درگذشت و در باغ عبدالجبار بن عبدالوهاب در [[شهر]] ری که آن را [[وقف]] شیعیان نموده بود به خاک سپرده شد<ref>ر.ک: رجال نجاشی، ص۱۷۳، ۲۴۸؛ رجال طوسی، ص۳۸۷؛ من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۸۰؛ بحارالانوار، ج۱۶، ص۶۳؛ ج۱۱، ص۲۸۴.</ref>.

[[خدیجه]] با داشتن چنین پدر و همسری همواره در [[خانه]] [[علم]] و [[فضیلت]] و [[اخلاق]] و [[تقوا]] [[زندگی]] کرده است. از [[تاریخ]] [[وفات]] او اطلاعی در دست نیست<ref>[[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین (کتاب)|زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین]]، ص ۳۳۵.</ref>.