خدیجه بنت قاسم بن حسن
مقدمه
خدیجه دختر قاسم بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابیطالب(ع) است. مزار قاسم بن حسن در شمال تهران مشهور به امامزاده قاسم است. خدیجه همسر عبدالعظیم بن عبدالله بن علی بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابیطالب(ع) مشهور به حضرت عبدالعظیم از اعقاب امام حسن مجتبی(ع) و از عالمان و راویان بزرگ حدیث است. عبدالعظیم در روزگار امام هادی(ع) به قصد زیارت مرقد امام رضا(ع) و یا به قولی به دستور امام هادی(ع) خانواده خود را در مدینه باقی گذاشت و به عراق رفت و سپس وارد ری شد و به طور مخفیانه در خانه یکی از شیعیان سکنی گزید و مخفیانه با شیعیان ارتباط داشت. در اثر فعالیتهای او بود که شیعیان ری رو به افزایش گذاشتند و تشیع در این دیار رو به گسترش نهاد. او محضر امام رضا امام جواد و امام هادی(ع) را درک کرد و از افاضات و تعالیم آنان بهرهمند شد و از آنها نقل روایت کرده است.
مدتی با امام هادی(ع) مکاتبه و مراسله داشت و بدان وسیله أخذ علم و حدیث مینمود و همچنین عقاید خود را بر امام هادی(ع) عرضه کرد و ایشان وی را تصدیق کردند و فرمودند: «أَنْتَ وَلِيُّنَا حَقّاً» تو به معنای واقعی نماینده و دوست ما هستی. عمده چیزی که باعث بلندی مقام و تقرب عبدالعظیم به ائمه معصومین(ع) گشته بود تقوا و پرهیزکاریاش بوده است. روایت شده که بسیاری از روزها را به روزه و شبها را به عبادت میگذرانید و نیز در جود و سخاوت و انفاق به فقرا همچون جدش امام حسن(ع) بوده است. عبدالعظیم در شهرری بیمار شد و به سال ۲۵۴ درگذشت و در باغ عبدالجبار بن عبدالوهاب در شهر ری که آن را وقف شیعیان نموده بود به خاک سپرده شد[۱]. خدیجه با داشتن چنین پدر و همسری همواره در خانه علم و فضیلت و اخلاق و تقوا زندگی کرده است. از تاریخ وفات او اطلاعی در دست نیست.[۲]
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: رجال نجاشی، ص۱۷۳، ۲۴۸؛ رجال طوسی، ص۳۸۷؛ من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۸۰؛ بحارالانوار، ج۱۶، ص۶۳؛ ج۱۱، ص۲۸۴.
- ↑ محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۳۳۵.