عصر امام باقر: تفاوت میان نسخه‌ها

عصر امام باقر (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۳۶

۱۲ بایت حذف‌شده ، دیروز در ‏۰۸:۳۶

←‏مهم‌ترین ویژگی‌های عصر امام باقر{{ع}} ‌

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۳٬۶۰۳

ویرایش

@@ خط ۱۴: / خط ۱۴: @@
 # در فاصله زمانی بین سال‌های ۹۵ تا ۹۷ هجری که ابتدای [[امامت]] امام [[محمّد]] [[باقر]]{{ع}} است، [[حاکم اموی]] وقت، [[ولید بن عبدالملک]] بود. وی شیوه‌هایی را در پیش گرفت تا بتواند نارضایتی مردمی را که در اثر [[سیاست]] مخوف حجّاج‌ بن یوسف ثقفی و بعضی از دیگر والیان [[حکومت اموی]] به‌وجود آمده بود را کنترل کند<ref>المنتظم فى تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۳.</ref>.
 # در این دوران جبهه داخلی [[خاندان اموی]] [[مروانی]] شکاف برداشت و میان ولید بن عبدالملک و برادرش سلیمان بن عبدالملک که پدرشان [[عبدالملک بن مروان]] وی را برای [[جانشینی]] ولید [[انتخاب]] کرده بود [[اختلاف]] ایجاد شد؛ چراکه ولید بن عبدالملک قصد داشت سلیمان را از [[جانشینی]] خلع کرده و پسر خود عبدالعزیز را برای [[خلافت]] پس از خود [[انتخاب]] نماید. وی قصد داشت برای پسر خود از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرد. امّا برادرش سلیمان با او [[مخالفت]] کرد و همه والیان [[کشور اسلامی]] به او جواب مثبت ندادند. تنها [[حجاج بن یوسف ثقفی]] و قتیبة بن مسلم و بعضی از خاصّان دربار او با پسر ولید، عبدالعزیز بیعت کردند. ولید می‌خواست به سمت برادرش سلیمان برود و او را با [[توسّل]] به [[زور]] از [[مقام]] [[ولایت‌عهدی]] خلع نماید. امّا قبل از اینکه به این کار موفّق شود از [[دنیا]] رفت‌<ref>المنتظم فى تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۱۲.</ref>.
-# هنگامی که سلیمان بن عبدالملک به خلافت رسید، در اوایل خلافت خود تصمیم گرفت قدری به خود وجهه مردمی داده و خود را به مردم نزدیک نماید؛ لذا بود که بعضی از والیانی که برادرش ولید بر سر کار گذاشته بود را از پست‌هایشان عزل نمود<ref>الکامل فى التّاریخ، ج۵، ص۱۱.</ref> و کوشش کرد تا قدری از اوضاع نابسامان [[جامعه]] را [[اصلاح]] نماید. وی [[زندانیان]] را [[آزاد]] و [[اسیران]] را به خاندان‌های خود بازگرداند<ref>المنتظم، ج۷، ص۱۳.</ref>.
+# هنگامی که سلیمان بن عبدالملک به خلافت رسید، در اوایل خلافت خود تصمیم گرفت قدری به خود وجهه مردمی داده و خود را به مردم نزدیک نماید؛ لذا بعضی از والیانی که برادرش ولید بر سر کار گذاشته بود را از پست‌هایشان عزل نمود<ref>الکامل فى التّاریخ، ج۵، ص۱۱.</ref> و کوشش کرد تا قدری از اوضاع نابسامان [[جامعه]] را [[اصلاح]] نماید. وی [[زندانیان]] را [[آزاد]] و [[اسیران]] را به خاندان‌های خود بازگرداند<ref>المنتظم، ج۷، ص۱۳.</ref>.
 # در این برهه از [[زمان]]، [[حکومت]] با خطراتی از داخل و خارج احاطه‌ شده بود<ref>الکامل فى التاریخ، ج۵، ص۱۳ به بعد.</ref>. در این دوران [[حاکمان]] و والیان از [[ترس]] [[پایگاه مردمی]] وسیع و رو به [[رشد]] [[امام باقر]]{{ع}} از یکسو و مشغول بودن به دیگر مخاطرات داخلی و خارجی از سوی دیگر به تعقیب یا محاصره آن حضرت نمی‌پرداختند. به همین سبب بود که امام باقر{{ع}} با فراغتی نسبی به تصدّی امر [[امامت]] پرداخت و به دور از روبرو شدن آشکار [[سیاسی]] با [[نظام حاکم]] به ایفاء نقش [[اصلاحی]] و تغییری خود در میان اقشار [[امّت اسلام]] پرداخت<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۱۳۷.</ref>.