پدر مهدی و اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

*دانشمندان [[شیعه]]، با حفظ امانت کامل، برخی از این احادیث را - هر چند صحیح نمی‌‏دانسته‌‏اند- بدون کم و کاست از کتاب‏های [[اهل سنت]] نقل کرده‏‌اند؛ اما هرگز در این موضوع تردید به خود راه نداده‏‌اند. برخی از احادیثی که [[اهل سنت]] با استناد به آن‏ها، چنین دیدگاهی را انتخاب کرده‏‌اند، بدین قرار است: [[ابن ابی شیبه]]، [[طبرانی]] و [[حاکم]]، از [[عاصم بن ابی النجود]]، از [[زرّ بن حبیش]] از [[عبد اللّه بن مسعود]] روایت کرده‏‌اند که‏ [[پیامبر]]{{صل}} فرمود:"دنیا از میان نمی‏رود، مگر این‏که خداوند سبحانه و تعالی مردی را برمی‏انگیزاند که نام او هم نام من و نام پدرش نام پدر من است"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" لَا تَذْهَبُ‏ الدُّنْيَا حَتَّى‏ يَبْعَثَ‏ اللَّهُ‏ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يُوَاطِئُ اسْمُهُ اسْمِي وَ اسْمُ أَبِيهِ اسْمَ أَبِي‏‏‏‏‏‏‏"}}</ref><ref>  ابن ابی شیبه، المصنف، ج ۱۵، ص ۱۹۸، ح ۱۹۴۹۳؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۰، ص ۱۶۳، ح ۱۰۲۱۳ و ص ۱۶۶، ح ۱۰۲۲۲؛ مستدرک حاکم، ج ۴، ص ۴۴۲؛ علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة، ج ۳، ص ۲۶۱</ref>. [[ابو عمرو دانی]] و [[خطیب بغدادی]]، از [[عاصم بن ابی النجود]] از [[زرّ بن حبیش]]، از [[عبد اللّه بن مسعود]] نقل کرده‏‌اند که [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "قیامت برپا نمی‌‏شود؛ مگر آنکه مردی از خاندان من بر همه مردم پادشاهی کند، نام او نام من و نام پدرش، نام پدر من است"<ref> ابو عمرو دانی، سنن، ص ۹۴ و ۹۵؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۱، ص ۳۷۰</ref>. [[نعیم بن حماد]]، [[خطیب]] و [[ابن حجر]]، همگی از عاصم، از [[زرّ بن حبیش]] از [[ابن مسعود]] روایت کرده‏‌اند که [[رسول اکرم]]{{صل}} فرمود: "مهدی نامش هم‏نام من و نام پدرش نام پدر من است". [[نعیم بن حماد]] به سند خودش از [[ابو الطفیل]] آورده است که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود:" مهدی نامش نام من و نام پدرش، نام پدر من است"<ref>  ابو عمرو دانی، سنن، ص ۹۴ و ۹۵؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۱، ص ۳۷۰</ref>. هیچ‏یک از این احادیث، نمی‏‌تواند دلیلی محکم، بر ادعای کسانی باشد که نام پدر [[امام مهدی|مهدی]]{{ع}} را "عبد اللّه" دانسته‏‌اند. سند حدیث چهارم به اتفاق همه محدثان ضعیف است؛ زیرا یکی از راویان آن [[رشدین بن سعد]] است؛ یعنی همان "[[رشدین بن ابی رشدین]]" است که همه بزرگان [[اهل سنت]] در علم رجال بر ضعف او اتفاق دارند<ref>  ر. ک: المزی، تهذیب الکمال، ج ۹، ص ۱۹۱؛ ابن حجر، تهذیب التهذیب، ج ۳، ص ۲۴۰</ref>. بدین ترتیب و بدون شک در چنین امر مهمّی، نمی‏‌توان سخن این‏گونه افراد را پذیرفت. سه حدیث نخستین، نیز نمی‌‏توانند حجّت و دلیل باشند؛ چون عبارت "نام پدرش نام پدر من است" را بزرگان و حافظان حدیث نقل نکرده‌‏اند و فقط جمله "نام او، نام من است" را همگان، بدون اضافه‏‌ای دیگر آورده‏‌اند.