توحید در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

توحید در نهج البلاغه (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۳:۰۷

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ، ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹

جز

جایگزینی متن - '|دانشنامه نهج البلاغه]]؛' به '|دانشنامه نهج البلاغه]]،'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۶٬۷۲۸

ویرایش

@@ خط ۱۵: / خط ۱۵: @@
 #'''[[کمال توحید]]:''' از دیدگاه [[امام علی]] {{ع}} [[توحید]] کمالی دارد که هرکسی به آن کمال نمی‌رسد. ایشان می‌فرماید: درست باور داشتن او یگانه انگاشتن اوست و یگانه انگاشتن، او را به سزا [[اطاعت]] کردن و به‌سزا [[اطاعت]] کردن او، صفت‌ها را از او زدودن<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱</ref>. و نیز می‌فرماید: در واقع [[حضرت]] صفات ثبوتیه [[خداوند]] را بیان می‌فرماید که [[درک]] آن صفات در ذات ربوبی برای [[انسان‌ها]] امری محال است. از این‌رو [[کمال توحید]] در آن است که صفات ثبوتیه را در بالاترین حد بدانیم و [[خداوند]] را از هرگونه صفتی که محدود و جدای از ذات اوست، منزه بدانیم.
 #[[برهان توحید]]: [[خداوند]] شریک ندارد، زیرا اگر شریکی برای او باشد، باید همانند [[خداوند]] [[آثار وجودی]] خود را ظاهر کند. این [[آثار وجودی]] را [[امام علی]] {{ع}} در سه فراز بیان فرموده است: ارسال [[رسولان]]، [[پادشاهی]] و [[تدبیر]] مُلک هستی و افعال حکیمانه و صفات<ref>نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. [[امام علی]] {{ع}} برای [[اثبات وجود]] [[خداوند]] به خود وجود و نشانه‌های آن، که از هر چیزی آشکارتر است، استناد می‌کند. از بیانات [[امام]] معلوم می‌شود که مرتبه [[خداوند]] در [[یگانگی]]، همان مرتبه احدیت است که با هیچ ترکیبی سازگار نیست و آن، مرحله [[واجب]] الوجود است، یعنی هستی مطلقی که از دایره پدیده‌ها خارج است و خود، علت ایجاد همه پدیده‌های هستی. چنین موجودی [[غنی]] علی‌الاطلاق نام دارد و [[غنی]] علی‌الاطلاق در ذات، صفات و افعال، موجودی یگانه است.
-#'''پیامدهای [[توحید]]:''' [[نظام]] توحیدی ما را مکلّف می‌کند که نه فقط در [[عبادات]] خویش تنها او را [[پرستش]] کنیم، بلکه در [[اطاعت]] هم تنها از او [[اطاعت]] کنیم و از هر اطاعتی جز [[اطاعت]] او بپرهیزیم. [[نظام]] توحیدی از ما [[تقوا]] می‌طلبد؛ تقوایی که محصول [[شناخت]] ذات [[خداوند]] است. [[امام علی]] {{ع}} فرمود: بترسید از خدایی که شما را از موعظت خود بهره‌مند ساخت و با فرستادن پیامبرانش [[پند]] داد و با [[نعمت]] خود، رشته منت بر گردنتان انداخت. پس خود را با [[پرستش]] او خوار دارید و [[حق]] اطاعتش را بگزارید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۸</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 218- 220.</ref>.
+#'''پیامدهای [[توحید]]:''' [[نظام]] توحیدی ما را مکلّف می‌کند که نه فقط در [[عبادات]] خویش تنها او را [[پرستش]] کنیم، بلکه در [[اطاعت]] هم تنها از او [[اطاعت]] کنیم و از هر اطاعتی جز [[اطاعت]] او بپرهیزیم. [[نظام]] توحیدی از ما [[تقوا]] می‌طلبد؛ تقوایی که محصول [[شناخت]] ذات [[خداوند]] است. [[امام علی]] {{ع}} فرمود: بترسید از خدایی که شما را از موعظت خود بهره‌مند ساخت و با فرستادن پیامبرانش [[پند]] داد و با [[نعمت]] خود، رشته منت بر گردنتان انداخت. پس خود را با [[پرستش]] او خوار دارید و [[حق]] اطاعتش را بگزارید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۸</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 218- 220.</ref>.
 == پرسش‌های وابسته ==