محمد بن عثمان بن سعید عمری: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[امام حسن عسکری]] {{ع}} فرمودند: "عمری -عثمان بن سعید- و پسرش -محمد بن عثمان- هر دو موثق و مورد [[اطمینان]] هستند، هرچه آن‌ها به تو برسانند از طرف ما می‌رسانند..."<ref>غیبة طوسی، ص ۳۶۰.</ref> پس از [[وفات]] [[نایب اول]]، نخستین کسی که مورد خطاب [[ولی عصر]] {{ع}} قرار می‌گیرد، [[محمد بن عثمان]]، پسر اوست. [[امام زمان]] {{ع}} [[مرگ]] پدر را بر او تسلیت می‌گوید و در آن [[نامه]] اشارتی به شخصیت [[محمد بن عثمان]] و تصریح به [[نیابت]] او شده است<ref>غیبة طوسی، ص ۳۶۱؛ کمال الدین، ج ۲، ص ۵۱۰.</ref>. در زمان [[نایب دوم]] ([[حدود]] ۲۶۵ -۳۰۵) کسانی پیدا شدند که از فرصت [[غیبت]] [[امام زمان]] {{ع}} سوء استفاده کرده و خود را به عنوان [[نایب امام]] {{ع}} معرفی کنند تا بدین‌وسیله شهرت و منصبی اجتماعی کسب نموده و [[اموال]] سرازیر شده از سوی [[شیعیان]] به سوی [[امام]] را بدون مجوز شرعی [[تصرف]] نمایند. لذا یکی از [[وظایف]] [[محمد بن عثمان]]، [[تکذیب]] [[مدعیان دروغین]] و رسوا کردن آنان و اثبات [[نیابت]] خود و فراهم آوردن [[اطمینان]] و اعتماد [[شیعیان]] به سوی خویش بود. یکی از دلیل‌های مشهود و راه‌های عملی بر صحت [[نیابت]] و وساطت خویش از طرف [[امام غائب]]، خبر دادن از [[امور غیبی]] و پنهانی با عنایت [[امام زمان]] {{ع}} به وسیله [[توقیعات]] و طرق دیگر بود.

*"[[محمد بن عثمان]]" به جهت طولانی بودن دوره نیابت‌اش، فرصت بیان بعضی از حقایق راجع به [[امام زمان]] {{ع}} از تولد تا [[غیبت]] را داشته است. لذا در زمینه‌های مختلف درباره [[امام زمان]] {{ع}} و درباره موضوعات دیگر، از ایشان [[روایت]] [[نقل]] شده است. احادیثی که از ایشان [[نقل]] شده نشان می‌دهد که وی مکررا [[امام زمان]] {{ع}} را حتی از دوران کودکی آن حضرت دیده و در دوران امامتش با او ملاقات‌هایی داشته است. [[راوی]] می‌گوید: [[محمد بن عثمان]]، قبری را برای خود حفر کرد و آن را با چند قطعه تخته آماده ساخت. وقتی علت آن را پرسیدم، گفت: برای مردن اسبابی هست! بعد از آن نیز از وی پرسیدم، گفت: [[مأمور]] شده‌ام که خود را جمع‌وجور کنم. سپس دو ماه بعد [[وفات]] یافت<ref>بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۵۱؛ کمال الدین، ج ۲، ص ۵۰۲.</ref>. [[ابو جعفر]] [[محمد بن عثمان]] در سال ۳۰۵ ه‍‌. ق در آخر ماه [[جمادی الاولی]] [[وفات]] کرده است.