به چه کسانی نایبان عام گویند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

| نمایه وابسته     =  

| مدخل اصلی         = [[مهدویت]]

| موضوعات وابسته    =  

| پاسخ‌دهنده        =[[رسول رضوی]]

| پاسخ‌دهندگان      =

::::::«[[دین اسلام]]، آخرین دین الهی است که توسط [[پیامبر خاتم|پیامبر اسلام]]{{صل}} از سوی خداوند متعال برای هدایت انسان‌ها به سوی کمال و خوش‌بختی دنیوی و اخروی، آورده شده است و باید همیشه کسی باشد که به تبلیغ و ترویج این [[دین]] و هدایت جامعه به سوی کمال، بپردازد. بعد از [[پیامبر]]{{صل}} [[امامان]]{{عم}} عهده‌دار این وظیفه بودند و به ترویج [[دین اسلام]] می‌پرداختند، لکن با آغاز [[غیبت کبرا]] و مستور شدن [[امام مهدی]] {{ع}} باید کسی عهده‌دار نقش هدایت جامعه می‌شد. [[ائمه]]{{عم}} و به‌ویژه [[امام مهدی]] {{ع}} قبل از آغاز [[غیبت کبرا]] شرایط و ضوابط کلی را برای رهبر جامعه در دوره [[غیبت]] بیان داشتند تا بعد از آغاز [[غیبت کبرا]]، هرکس آن شرایط و ضوابط را کسب کرد، زعیم و مرجع [[شیعیان]] باشد. در اصطلاح، به این شخص، نایب عام گفته می‌شود. شرایطی که از سوی [[ائمه]]{{عم}} برای نایبان عام ذکر شده، عبارت است از این‌که آنان باید از راویان احادیث [[اهل بیت]] {{عم}}، فقیه، باتقوا، مطیع اوامر الهی، حافظ [[دین]]، مخالف با هواهای نفسانی و ... باشند. این شرایط، در روایات مختلفی بیان شده است:

:::::#[[امام صادق]]{{ع}} به [[عمر بن حنظله]] می‌فرماید: "هرکس از شما، حدیث ما را روایت کند و در حلال و حرام ما نظر افکند، و احکام ما را شناخته باشد، او را به عنوان حاکم قبول کنید؛ زیرا من، او را حاکم بر شما قرار دادم"<ref>{{عربی|" مَنْ كَانَ مِنْكُمْ مِمَّنْ قَدْ رَوَى حَدِيثَنَا وَ نَظَرَ فِي‏ حَلَالِنَا وَ حَرَامِنَا وَ عَرَفَ أَحْكَامَنَا فَلْيَرْضَوْا بِهِ حَكَماً فَإِنِّي قَدْ جَعَلْتُهُ عَلَيْكُمْ حَاكِما ‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحار الأنوار، ج ۲، ص ۲۰.</ref>.

:::::#[[امام صادق]]{{ع}} در حدیث دیگری می‌فرماید: "... اما هرکدام از فقها که نگهدار نفس خود و حافظ دینش باشد و با هواهای نفسانی مخالفت کرده، مطیع اوامر الهی باشد، عوام باید از او تقلید کنند ..."<ref>{{عربی|" فَأَمَّا مَنْ‏ كَانَ‏ مِنَ‏ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ‏، حَافِظاً لِدِينِهِ، مُخَالِفاً لِهَوَاهُ، مُطِيعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ يُقَلِّدُوهُ ‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ شیخ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج ۲۷، ص ۱۳۱.</ref>؛  

:::::#[[امام مهدی]] {{ع}} نیز در پاسخ به سؤالی که از آن حضرت در مورد تکلیف [[شیعه]] در دوران [[غیبت]]، شده بود، می‌فرماید: "...اما در حوادثی که رخ می‌دهد، به راویان احادیث ما مراجعه کنید. آنان، حجت من بر شما هستند و من حجت خدا هستم ..."<ref>{{عربی|" أَمَّا الْحَوَادِثُ‏ الْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِيهَا إِلَى‏ رُوَاةِ حَدِيثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِي عَلَيْكُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَيْهِم‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحار الأنوار، ج ۲۷، ص ۱۴۰.</ref>»<ref>[[رسول رضوی|رضوی، رسول]]، [[امام مهدی (کتاب)|امام مهدی]]، ص ۸۹-۹۱.</ref>.