زبیر: تفاوت میان نسخه‌ها

*بعد از [[قتل عثمان]] همه [[مردم]] از جمله [[طلحه]] و زبیر با [[علی]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. بیشتر [[روایات]] زبیر را اولین [[بیعت کننده]] می‌دانند و می‌نویسند که در این [[بیعت]]، اجباری در بین نبوده است، همان‌طور که خود [[حضرت]] در نامه‌ای به [[انصار]] به این امر تصریح کرده‌اند: شما را از کار [[عثمان]] خبر می‌دهم، به‌گونه‌ای که شنیدنش چون دیدن باشد، [[مردم]] بر او خرده گرفتند و من که مردی از [[مهاجران]] بودم، همواره [[خشنودی]] او را می‌خواستم و کمتر سرزنش می‌کردم. ولی [[طلحه]] و زبیر درباره او شیوه دیگری داشتند و آسان‌ترین کارشان، تاختن بر او بو و نرم‌ترین رفتارشان، رفتاری ناهموار، به‌ناگاه [[عایشه]] بی‌تأمل بر او [[خشم]] گفت و مردمی بر او شوریدند و او را کشتند. آن‌گاه [[مردم]] با من [[بیعت]] کردند نه از روی اکراه یا [[اجبار]]، بلکه به [[رضا]] و [[اختیار]]<ref>نهج البلاغه، نامه ۱</ref>. اما این دو قصدشان آن بود که از ارکان [[دولت]] آینده به حساب آیند و وقتی برایشان [[آشکار]] شد که [[علی]] {{ع}} آنان را به کار نمی‌گمارد شِکوه خود را [[آشکار]] کردند.