|
|
| خط ۱۳: |
خط ۱۳: |
| *در اصطلاح [[قرآن]]، مقصود از اصحاب کهف، [[جوانان]] خداپرستیاند که در عصر [[پادشاه]] [[ظالم]] و کافری به نام [[دقیانوس]] میزیستند که [[حاکم]] [[شهر]] "افسوس" بود و برای حفظ [[ایمان]] خود، چارهای جز ترک زندگانی و [[مردم]] و [[پناه]] بردن به غاری ندیدند. تعدادشان شش نفر بود. در راه، چوپانی هم همراه سگش به آنان پیوست. [[خداوند]] آنان را به خوابی طولانی ([[سیصد و نه سال]]) فرو برد و چون بیدار شدند، دوران [[دقیانوس]] عوض شده و [[حکومت]] [[کفر]] برچیده شده بود و آنان میپنداشتند که یک روز یا نصف روز خوابیدهاند! | | *در اصطلاح [[قرآن]]، مقصود از اصحاب کهف، [[جوانان]] خداپرستیاند که در عصر [[پادشاه]] [[ظالم]] و کافری به نام [[دقیانوس]] میزیستند که [[حاکم]] [[شهر]] "افسوس" بود و برای حفظ [[ایمان]] خود، چارهای جز ترک زندگانی و [[مردم]] و [[پناه]] بردن به غاری ندیدند. تعدادشان شش نفر بود. در راه، چوپانی هم همراه سگش به آنان پیوست. [[خداوند]] آنان را به خوابی طولانی ([[سیصد و نه سال]]) فرو برد و چون بیدار شدند، دوران [[دقیانوس]] عوض شده و [[حکومت]] [[کفر]] برچیده شده بود و آنان میپنداشتند که یک روز یا نصف روز خوابیدهاند! |
| *هجدهمین [[سوره]] [[قرآن]] که به نام کهف (غار) است، به داستان این گروه اشاره دارد و از آنان به عنوان جوانمردان یکتاپرست یاد میکند و ماجرای [[خواب]] طولانی و [[زنده شدن دوباره]] آنان را پس از سیصد سال، نمونهای از زنده شدن [[انسان]] برای [[قیامت]] به شمار میآورد (کهف، [[آیات]] ۹ تا ۲۵). سگ اصحاب کهف نیز در [[قرآن]] و [[حدیث]] و اشعار [[فارسی]] آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)| فرهنگنامه دینی]]، ص:۲۷-۲۸.</ref>. | | *هجدهمین [[سوره]] [[قرآن]] که به نام کهف (غار) است، به داستان این گروه اشاره دارد و از آنان به عنوان جوانمردان یکتاپرست یاد میکند و ماجرای [[خواب]] طولانی و [[زنده شدن دوباره]] آنان را پس از سیصد سال، نمونهای از زنده شدن [[انسان]] برای [[قیامت]] به شمار میآورد (کهف، [[آیات]] ۹ تا ۲۵). سگ اصحاب کهف نیز در [[قرآن]] و [[حدیث]] و اشعار [[فارسی]] آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)| فرهنگنامه دینی]]، ص:۲۷-۲۸.</ref>. |
|
| |
| ==اصحاب کهف در فرهنگ مهدوی==
| |
| * اصحاب کهف از رجعتکنندگان و [[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} هستند<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۴۸-۴۹.</ref>.
| |
| *در قصههای قرآنی "اصحاب کهف"، نام گروهی از [[مؤمنان]] است که از [[ستم]] پادشاهی [[مشرک]] به غاری پناه بردند و سالیانی دراز به [[خواب]] عمیقی فرو رفتند. بر پایه [[روایات]]، این [[پادشاه]] [[مشرک]] "دقیانوس" و محل واقعه "افسوس" دانسته شده است<ref> ر.ک: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۱۴، ص ۴۱۱؛ حسن بن ابی الحسن دیلمی، ارشاد القلوب، ج ۲، ص ۳۶۰</ref>. داستان این گروه، با اشاراتی کوتاه اما پر مغز، در آیههای نخستین سوره "کهف" یاد شده است. در آن [[آیات]]، [[سخن]] از یکتاپرستانی است که برای گریز از [[پرستش]] خدایان دروغین، به غاری پناه بردند تا از گزند [[ستمکاران]] بتپرست برهند. خوابی که آنان را در ربود، به [[فرمان]] [[پروردگار]] سالیانی به طول انجامید و در این مدت، چنان هیبتی داشتند که کسی را یارای نزدیک شدن و نگریستن به آنان نبود و آنان را بیدار میپنداشتند. این خفتگان سالیانی چند را "بر پایه [[آیات قرآنی]]، ۳۰۹ سال" در همان حال گذراندند. چون به خواست الهی از [[خواب]] برخاستند، چنان گمان بردند که فقط روزی یا نصفی از روز را [[خواب]] بودهاند. چون یکی از ایشان، برای فراهم آوردن غذا به شهر درآمد، [[مردم]] از حال شگفتانگیزشان [[آگاهی]] یافتند و بر آن شدند بر در غار آنان، مسجدی به پا سازند<ref> ر.ک: ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج ۱۲، ص ۳۵۴</ref>. در [[روایات]]، آنان را گروهی از [[یاران]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} دانستهاند که در این بازگشت، از [[حکومت]] جهانی [[عدل و قسط]]، بهره وافری خواهند برد<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۴۸-۴۹.</ref>.
| |
| *[[امام صادق]]{{ع}} در اینباره فرمود: "هنگامی که [[امام مهدی|قائم]]{{ع}} از پشت این خانه [[ظهور]] کند، [[خداوند]] همراه او ۲۷ تن برمیانگیزد که چهارده تن از [[قوم]] [[حضرت موسی]]{{ع}} هستند، و هشت تن از اصحاب کهف و [[مقداد]] و [[جابر انصاری]] و [[مؤمن]] آل فرعون و [[یوشع بن نون]] [[وصی]] [[حضرت موسی]]{{ع}}<ref> {{عربی|" إِذَا ظَهَرَ الْقَائِمُ {{ع}} مِنْ ظَهْرِ هَذَا الْبَيْتِ، بَعَثَ اللَّهُ مَعَهُ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ رَجُلًا، مِنْهُمْ أَرْبَعَةَ عَشَرَ رَجُلًا مِنْ قَوْمِ مُوسَى {{ع}}، وَ أَصْحَابُ الْكَهْفِ ثَمَانِيَةٌ، وَ الْمِقْدَاد وَ جَابِرٌ الْأَنْصَارِيُّ، وَ مُؤْمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ، وَ يُوشَعُ بْنُ نُونٍ وَصِيُّ مُوسَى {{ع}} "}}؛ ر. ک: طبری، دلائل الامامة، ص ۲۴۸؛ فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص ۲۶۶</ref>
| |
| *اگرچه [[اهل سنت]] به شدّت با [[اعتقاد]] به [[رجعت]] مخالفاند اما برخی از [[مفسران]] آنها به زنده شدن اصحاب کهف در [[دوران ظهور]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} اشاره کردهاند<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القران، ج ۱۰، ص ۳۹۰؛ سیوطی، الدر المنثور، ج ۴، ص ۲۱۵؛ متقی هندی، البرهان، ص ۱۵۰، ح ۱۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۴۸-۴۹.</ref>.
| |
|
| |
| == اصحاب کهف در موعودنامه ==
| |
| *در [[روایات]] آمده است که اصحاب کهف [[هنگام ظهور]]، براى یارى [[امام مهدی|حضرت مهدى]] {{ع}} خواهند آمد<ref>ارشاد القلوب، ص ۲۸۶؛ حلیة الابرار، ج ۲، ص ۶۰۱. </ref>. [[مفضل بن عمر]] مىگوید:[[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "هنگامى که [[قائم]] [[آل محمد]] {{صل}} [[ظهور]] کند، تعدادى از پشت [[کعبه]] بیرون مىآیند که هفت نفر از اصحاب کهف، از جمله آنان هستند<ref>چشماندازى به حکومت مهدى {{ع}}، نجم الدین طبسى، ص ۱۰۱. </ref>. حلبى مىگوید: اصحاب کهف همگى از نژاد عرباند و جز به عربى [[سخن]] نمىگویند و آنان وزیران مهدى هستند<ref>منتخب الاثر، ص ۴۸۵. </ref>. پیشواى ششم در مورد آخرین رو در رویى [[سپاه حق]] با [[قوم یهود]] مىفرماید:. . . وقتى [[دابة الارض]] خارج مىشود، [[خداوند]] اصحاب کهف را همراه با سگشان برمىانگیزد، یکى از آنها "میلخاء" نام دارد و دیگرى "[[حملاها]]"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۷۵ و ج ۵۳، ص ۸۵. </ref>.
| |
| *از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] شده که: [[قائم]] {{ع}} ٣٠٩ سال [[حکومت]] مىکند، به تعداد سالهایى که اصحاب کهف در کهف درنگ کردند<ref>غیبة نعمانى، ص ۱۸۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۹۱؛ غیبة طوسى، ص ۲۸۳. </ref>. اصحاب کهف، افراد مؤمنى بودند که [[ایمان]] خود را از [[حاکم]] زمان خود، [[پنهان]] مىکردند و آنان به غارى پناه برده و سالها در آنجا به [[خواب]] رفتند. بعد از گذشت سالهاى طولانى بیدار شدند و اندکى پس از آن [[وفات]] کردند که داستان آنان در [[سوره کهف]] آمده است<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۰۶.</ref>.
| |
| *تمنیحا از اصحاب کهف است که از انصار [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} و یکی از شاهدان حضرت هنگام خروج خواهد بود<ref>نجم الثاقب، باب سوم.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۲۲۹.</ref>.
| |
|
| |
|
| ==پرسش مستقیم== | | ==پرسش مستقیم== |
