غبطه: تفاوت میان نسخه‌ها

*از این [[آیات]] شریفه، روشن می‌شود که [[بنده]] [[صالح]] [[خداوند]]، همواره سر در پی ترقّی خویش و نزدیکانش دارد، بلکه در پی آن است که به مرتبه‌ای رسد که هیچ‌کس در روزگارش همانند او نباشد. [[حضرت حق]] خود از شماری از [[بندگان]] برگزیده‌اش [[نقل]] می‌فرماید، که آنان به درگاه [[عظمت]] او عرض می‌نمودند: {{متن قرآن|وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا}}<ref>«و آنان که می‌گویند: پروردگارا! به ما از همسران و فرزندانمان روشنی دیدگان ببخش و ما را پیشوای پرهیزگاران کن» سوره فرقان، آیه ۷۴.</ref>؛{{متن قرآن|قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لَا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ}}<ref>«گفت: پروردگارا! مرا بیامرز و مرا آن پادشاهی ده که پس از من هیچ کس را نسزد؛ بی‌گمان این تویی که بسیار بخشنده‌ای» سوره ص، آیه ۳۵.</ref>.

*این [[فضیلت]] بزرگ، [[فضائل]] بی‌شمار دیگری را از پی خواهد داشت؛ فضائلی همچون [[نشاط]]، [[امید]]، [[استقامت]]، [[صبر]]، [[بردباری]] و [[کمک]] به دیگران؛ چه آن‌کس که نعمتی را [[آرزو]] می‌نماید امّا در عین حال در پی زائل‌شدن آن از دیگران نیست، نه تنها خود را به سوی آن سوق می‌دهد، که دیگران را نیز به طرف تحصیل آن رهنمون می‌گردد، از این‌ رو است که می‌تواند همچون شاه‌راهی فراخ، [[جامعه]] خود را نیز به سوی [[سعادت]] [[هدایت]] نماید؛ [[حضرت حق]] در این زمینه می‌فرماید: {{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«کسانی از مرد و زن که کار شایسته‌ای کنند؛ و مؤمن باشند، بی‌گمان آنان را با زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم و به یقین نیکوتر از آنچه انجام می‌دادند پاداششان را خواهیم داد» سوره نحل، آیه ۹۷.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۴۴۳.</ref>.