ایمان: تفاوت میان نسخه‌ها

==چیستی ایمان==

*ایمان در لغت به معنای [[آرامش]] و [[اطمینان]] [[قلب]] و نبود [[ترس]] است، همچنین به معنای [[تصدیق]] کردن هم آمده است<ref>کتاب العین: ص ۵۶.</ref>.<ref>ر.ک: دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸.</ref>

#در اصطلاح عام به معنای آن است که [[اعتقاد]] [[آدمی]] در [[دل]] او جای گیرد و در آن [[شک و تردید]] وجود نداشته باشد و از گذر آن به نوعی [[امنیت]] و [[آرامش]] درونی برسد<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۱۴۶-۱۴۷. </ref>. به عبارت دیگر ایمان به معنای ایجاد [[اطمینان]] و [[آرامش]] در [[قلب]] خویش یا دیگری است<ref>ر.ک: دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸؛ دانشنامه نهج البلاغه، ج۱، ص ۱۵۷؛ خاتمی، سید احمد، در آستان امامان معصوم؛ ج۲، ص۵۵۸.</ref>.

# ایمان در اصطلاح [[دینی]] عبارت است از گرایش‌های درونی [[انسان]] که [[معنوی]] و فوق حیوانی بوده و بر پایۀ [[اعتقاد]] و [[اندیشه]] [[استوار]] است<ref>ر.ک: دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸؛ فرهنگ شیعه، ص ۱۴۶-۱۴۸.</ref>.

#در اصطلاحی رایج در [[روایات]] [[شیعی]]، ایمان به معنای [[عقیده]] به [[امامت]] و [[ولایت]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و [[ائمه]]{{ع}} است و [[مؤمن]] به معنای [[شیعه]] به کار می‌رود. با این تحلیل، همۀ آنان که مؤمنند مسلمانند، امّا هرکس [[مسلمان]] باشد، لزوما [[مؤمن]] نیست. [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث|حُبُّنَا إِیمَانٌ وَ بُغْضُنَا کُفْرٌ}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۳، ص ۳۶۸ ح ۳۷.</ref>.<ref>ر.ک: محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۱۱۴.</ref>

*البته معانی دیگری نیز برای ایمان وجود دارد مانند: [[باور]] و [[عقیده]] و به تعبیر [[حضرت علی]]{{ع}}: «الإیمان معرفة بالقلب و إقرار باللّسان و عمل بالأرکان»<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۷. </ref> و یا اینکه گاهی ایمان در مقابل [[اسلام]] به کار رفته است و [[اسلام]] را مرحلۀ [[اقرار]] به [[معتقدات]] و ایمان را مرحلۀ عمل همراه با [[عقیده]] می‌‌دانند: {{متن حدیث|الإیمان إقرار و عمل و الإسلام إقرار بلا عمل}}<ref>اصول کافی، ج ۲ ص ۲۴. </ref>.<ref>ر.ک: محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۱۱۴. </ref>

===ماهیت و ارکان ایمان===

*اینکه [[حقیقت]] ایمان چیست و چه ارکانی دارد، دیدگاه‌هایی را میان [[دانشمندان]] پدید آورده است، برخی قائلند ایمان، عمل [[قلبی]] است و [[اقرار زبانی]] ضرورتی ندارد و البته عمل نیز از لوازم آن است؛ عدۀ دیگر می‌‌گویند:ایمان، [[اقرار زبانی]] است بدون اینکه [[تصدیق قلبی]] و یا سایر [[اعمال]] را انجام دهد؛ گروهی نیز قائلند:ایمان، [[معرفت]] و [[شناخت]] است و یا گفته شده ایمان، [[تصدیق قلبی]]، [[اقرار زبانی]] و عمل به [[طاعات]] است و...<ref>ر.ک: عالمی، سید محمد، دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸.</ref>.