اصحاب امام مهدی چه ویژگی‌هایی دارند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::«این صفات که ذکر می‌شود اختصاص به [[سیصد و سیزده]] تن ندارد، گرچه در ایشان قوی‌تر و شدیدتر است و شاید در این [[حدیث]] که کلمه [[اصحاب]] دارد اختصاص به ایشان داشته باشد ولی باز هم جزمی نیست.

::::::[[حضرت باقر]]{{ع}} فرمود: "گویا [[اصحاب]] [[قائم]]{{ع}} را می‌بینم در حالتی که احاطه کرده‌اند مابین [[مشرق]] و [[مغرب]] را، هیچ چیز نیست مگر این‌که [[مطیع]] ایشان است، حتی درندگان [[زمین]] و پرندگان درنده، همه‌چیز طالب رضای ایشان است، حتی این‌که [[زمین]] بر [[زمین]] فخر می‌کند و می‌گوید: امروز مردی از [[اصحاب]] [[قائم]]{{ع}} از من عبور کرد"<ref>بحارالانوار، ج ۵، ۳۲۷، ح ۴۳.</ref>.

::::::و اما [[اخبار]] دیگر به‌نحو عموم است و برای همه [[یاران]] آن حضرت است، [[امام سجاد|حضرت زین العابدین]]{{ع}} فرمود: "هرگاه [[قائم]] ما [[قیام]] کند [[خداوند]] از [[شیعیان]] آفت و مرض را ببرد و دل‌های ایشان را مانند [[پاره‌های آهن]] سازد و به هر مردی از ایشان قوت [[چهل]] مرد دهد و ایشان [[حکام]] [[زمین]] و بلند رتبه‌ها خواهند بود"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۱۷، ح ۱۲.</ref>.

::::::[[حضرت باقر]] {{ع}} فرمود: "هرگاه امر ما واقع شود و [[مهدی]] ما بیاید هر مرد از [[شیعیان]] ما جری‌تر از شیر و سریع‌تر از نیزه خواهد بود، [[دشمن]] خود را به پای خود لگدکوب می‌کند و به دست خود می‌زند و این در نزد [[نزول]] [[رحمت خدا]] و [[فرج]] او است بر [[بندگان]]"<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ۳۱۸، ح ۱۷.</ref>.

{{عربی|"قَالَ عَلِيٌّ {{ع}}: وَيْحاً لِلطَّالَقَانِ‏ فَإِنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا كُنُوزاً لَيْسَتْ مِنْ ذَهَبٍ وَ لَا فِضَّةٍ وَ لَكِنْ بِهَا رِجَالٌ مُؤْمِنُونَ عَرَفُوا اللَّهَ حَقَّ مَعْرِفَتِهِ وَ هُمْ أَيْضاً أَنْصَارُ الْمَهْدِيِّ فِي آخِرِ الزَّمَانِ"}}؛ [[منتخب الاثر]]، ص ۴۸۴، به [[نقل]] از: منتخب کنز العمال.</ref>؛  

::::#[[امام علی]]{{ع}} فرمود: [[اصحاب]] و [[یاران حضرت مهدی]] همگی جوانند و پیر در آنها نیست، مگر مانند [[سرمه در چشم]] و نمک در غذا و کمترین چیز در غذا نمک است"<ref>{{عربی|"عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} قَالَ: أَصْحَابُ‏ الْمَهْدِيِ‏ شَبَابٌ‏ لَا كُهُولَ فِيهِمْ إِلَّا مِثْلَ كُحْلِ الْعَيْنِ وَ الْمِلْحِ فِي الزَّادِ وَ أَقَلُّ الزَّادِ الْمِلْحُ"}}</ref>؛  

::::#از [[امام علی|حضرت]]{{ع}} [[نقل]] شد که [[اصحاب]] [[حضرت مهدی]] هر یک نفر برابر [[چهل]] نفر [[توانایی]] و [[قدرت]] دارند و دارای قلبی قوی مانند [[پاره‌های آهن]] هستند<ref>{{عربی|"فَإِنَ‏ الرَّجُلَ‏ مِنْهُمْ‏ يُعْطَى‏ قُوَّةَ أَرْبَعِينَ‏ رَجُلًا وَ إِنَّ قَلْبَهُ لَأَشَدُّ مِنْ زُبَرِ الْحَدِيدِ..."}}؛ بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۷.</ref>.

::::#چنان که قبلاً در [[فضیلت انتظار]] و [[منتظر]]، روایاتی را [[نقل]] کرده‌ایم که [[منتظران واقعی]] و [[یاران]] آن حضرت، کسانی هستند که در رکاب [[پیامبر]]{{صل}} جنگیده و به فرق [[دشمن]] کوبیده‌اند<ref> بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۱۲۹.</ref>.

::::#'''[[صبر]] و [[بردباری]]:''' [[مبارزه]] برضد [[ظلم]] جهانی و [[تلاش]] برای برقراری [[عدالت]]، با [[رنج]] و مشقت‌های فراوان همراه است. [[یاوران]] [[امام]]، در راه تحقّق آرمان‌های جهانی [[امام مهدی]]{{ع}} همه ناگواری‌ها را به [[جان]] می‌خرند؛ ولی از سر [[اخلاص]] و [[تواضع]]، عمل خود را ناچیز می‌شمارند. [[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید: "آنان، گروهی هستند که به سبب [[صبر]] و [[بردباری]] در [[راه خدا]]، بر [[خداوند]] منّت نمی‌گذارند و از این که [[جان]] خویش را تقدیم حضرت [[حق]] می‌کنند، به خود نمی‌بالند و آن را بزرگ نمی‌شمارند"<ref>یوم الخلاص، ص۲۲۴.</ref>

::::#'''[[اتحاد]] و [[همدلی]]:''' آنان، خودخواهی‌ها و خواسته‌های شخصی را از خود دور کرده‌اند. همه چیز را برای [[هدف]] واحد می‌خواهند و زیر یک [[پرچم]] به [[قیام]] می‌پردازند. [[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید: "ایشان، یکدل و هماهنگ هستند"<ref>یوم الخلاص، ص۲۲۳.</ref>

{{پایان جمع شدن}}

::::#'''[[بصیرت]] و [[آگاهی]]:''' [[شناخت]] مقصد چراغ راه است، راه را بر رونده [[آشکار]] و آسان می‌سازد. در دوراهی‌ها، او را از سرگردانی رهایی می‌بخشد. مردان [[حقیقت]] آشنا، از دوری راه، [[ناامید]] نمی‌گردند و در بحران‌ها، کمر [[خم]] نمی‌کنند. پیچ و خم‌های زندگی و کژی‌ها، آنان را به [[بیراهه]] نمی‌کشاند. چراغی فراروی دارند و بردبارانه به سوی آن راه می‌گشایند<ref>نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۸۶.</ref>. [[امام علی|علی]]{{ع}} رویارویی با فتنه‌های کور و ورطه‌های هراس‌انگیز، چون جنگیدن با [[مسلمانان]] بی‌شعور و جاهلان پینه بر پیشانی بسته را، نه در صلاحیت هرکس که در توان دلیرمردانی می‌بیند کارکشته و ژرف‌نگر، که در [[ظواهر]] درنگ نکرده و از ورای همه موانع پایان را تماشا کنند و [[اسلام ناب محمدی]] را از [[اسلام]] ناخالص و شرک‌آلود متمایز سازند. حضرت در آغاز درگیری با [[مسلمانان]] مقدس‌نمای پیمان‌شکن، خطاب به [[یاران]]، فرمود: "میان شما و اهل [[قبله]] در [[جنگ]] گشوده شد و این [[علم]] را برندارد مگر آن‌کس که بینا و شکیبا باشد و داند که [[حق]] در کجا است"<ref>{{عربی|" وَ قَدْ فُتِحَ بَابُ الْحَرْبِ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ أَهْلِ الْقِبْلَةِ، وَ لَا يَحْمِلُ هَذَا الْعَلَمَ إِلَّا أَهْلُ الْبَصَرِ وَ الصَّبْرِ وَ الْعِلْمِ بِمَوَاقِعِ الْحَق‏"}}؛ نهج البلاغه، ترجمه دکتر شهیدی، خطبه ۱۷۳، ۱۷۹، انقلاب اسلامی.</ref>. [[یاران مهدی]]{{ع}}، در [[بصیرت]]، [[درایت]] و [[خردمندی]] سرآمدند. در فتنه‌هایی که زیرکان در آن فرو می‌مانند، هوشیارانه راه جویند و [[حق]] را از [[باطل]] بازشناسند. چنان از جام‌های [[حکمت]] سیرابند و آماده کار که: "چون [[فرمان خدا]] [[آزمایش]] را به سرآورد، شمشیرها در راه [[حق]] آختند و بصیرتی را که در کار [[دین]] داشتند [[آشکار]] کردند. [[طاعت]] پروردگارشان را پذیرفتند و [[فرمان]] واعظشان را شنیدند"<ref>{{عربی|" حَتَّى إِذَا وَافَقَ وَارِدُ الْقَضَاءِ انْقِطَاعَ مُدَّةِ الْبَلَاءِ، حَمَلُوا بَصَائِرَهُمْ عَلَى أَسْيَافِهِمْ، وَ دَانُوا لِرَبِّهِمْ بِأَمْرِ وَاعِظِهِم‏"}}؛ نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه ۱۵۰.</ref>. [[بصیرت]] و [[آگاهی]] عمیق از [[هدف‌ها]] و راه‌ها و [[شناخت]] [[دوستان]] و [[دشمنان اسلام]]، سبب می‌شود که در احیای [[سنت]] و [[مبارزه]] با [[بدعت]] درنگ نکنند و در پی [[رسالت]] شرکت‌زدایی، به همراه [[امام]] خود، تبر بردارند و بت‌شکنی کنند، پیرایه‌هایی که به اسم [[دین]] در ذهن‌ها جای گرفته و با گذشت زمان تقدس یافته‌اند نابود سازند و [[اسلام]] را در [[صفا]] و [[خلوص]] نخستین خود عرضه بدارند.

::::#'''[[عبادت]] و [[بندگی]]:''' [[یاران مهدی]]{{ع}}، مردان عبادتند و [[نیایش]]، شیران روز و نیایش‌گران شب. آن هم نه عبادتی عادت‌گونه و یا چون [[پرستش]] مزدوران و تاجران، بلکه نیایشی عارفانه و پاکبازانه، پیوند [[روح]] با ابدیت، عالی‌ترین عکس العمل سپاسگزارانه [[انسان]] در برابر [[خدا]]. [[عبادت]] آزادگان. [[نیایش]] پرجوش و خروش و [[سیر و سلوک]]. [[روح]] [[بندگی]] و [[راز]] و نیاز با جانشان درهم‌آمیخته، همواره خود را در محضر [[خدا]] می‌بینند و از یاد او لحظه‌ای [[غفلت]] نمی‌ورزند. از [[ترس]] [[خداوند]]، نیمه شب، چونان مادران [[فرزند]] مرده می‌گریند. [[شب‌زنده‌داران]] و روزه‌داران‌<ref>الزام الناصب، شیخ علی یزدی حائری، ج ۲، ۲۰.</ref>. به گفته [[فضیل بن یسار]]: "مردانی که سبک خوابند و در [[نماز]]، بسان [[زنبور عسل]]، زمزمه‌کنان"<ref>{{عربی|" رِجَالٌ لَا يَنَامُونَ اللَّيْلَ لَهُمْ دَوِيٌّ فِي صَلَاتِهِمْ كَدَوِيِّ النَّحْلِ يَبِيتُونَ قِيَاماً عَلَى أَطْرَافِهِمْ وَ يُصْبِحُونَ عَلَى خُيُولِهِمْ رُهْبَانٌ بِاللَّيْلِ لُيُوثٌ بِالنَّهَار"}}؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ۳۰۸.</ref>. [[امام]]، در سفر و حضر، [[جنگ]] و [[صلح]] [[یاران]] را به [[تعبد]] و [[تضرع]] سفارش می‌کند، تا مقصد فراموش نگردد و پیروزی‌های پیاپی، آنان را به [[غفلت]] و [[غرور]] دچار نسازد. همواره [[پیروزی]] را از جانب [[خدا]] ببینند و [[مناجات]] و [[نماز]] را کلید [[نصرت]] او.  

::::#'''[[شجاعت]]:''' [[یاران مهدی]]، دلیرمردند و جنگاوران میدان‌های [[نبرد]]. دل‌هایی چون پولاد دارند و از انبوه [[دشمن]]، هراسی به [[دل]] راه نمی‌دهند. [[ایمان]] به [[هدف]]، همه وجودشان را تسخیر کرده و [[عشق]] به [[خاندان]] [[پیامبر]]{{صل}} به بازوانشان قوت بخشیده است. [[اراده]] جنگیدن، سرشار از شجاعتی بی‌همانند، آنان را به رزمگاه می‌کشاند. [[دل]] مردن دارند و [[عشق]] به [[شهادت]]. [[عزت]] [[نفس]] و بلندی [[همت]]، آنان را از کوه بلندپایه‌تر کرده و هیبتشان را در سینه [[ستمکاران]] دوچندان. غیورمردانند و ترسویان و زبونان، در جمعشان راه ندارند. مولایشان، اندامی پهلوانانه دارد، سینه‌ای ستبر و بازوان پولادین و ورزیده‌<ref>کشف الغمه فی معرفة الائمه، علی بن عیسی اربلی، ج ۳، ۲۷۱ دار الکتاب الاسلامی.</ref>. یارانش قوت [[چهل]] مرد دارند. شیران میدان رزمند و جانهایشان از خاراسنگ، محکم‌تر<ref>خصال، شیخ صدوق، ترجمه کمره‌ای، ج ۲، ۳۱۸. اسلامیه.</ref>. [[شجاعت]] بی‌بدلیشان، [[ترس]] را بر دل‌های مستکبران چیره ساخته و پیشاپیش راه گریز پیش می‌گیرند. [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: "گویا، آنان را می‌نگرم، سیصد و اندی مرد بر بلندای [[نجف]] [[کوفه]] ایستاده‌اند. دل‌هایی چون پولاد دارند. در هرسو، تا مسافت یک ماه راه، [[ترس]] بر دل‌های [[دشمنان]] سایه می‌افکند"<ref>{{عربی|" لَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِمْ مُصْعِدِينَ مِنْ نَجَفِ الْكُوفَةِ ثَلَاثَمِائَةٍ وَ بِضْعَةَ عَشَرَ رَجُلًا كَأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِيدِ جَبْرَئِيلُ عَنْ يَمِينِهِ وَ مِيكَائِيلُ عَنْ يَسَارِهِ يَسِيرُ الرُّعْبُ أَمَامَهُ شَهْراً وَ خَلْفَهُ شَهْراً "}}؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ۳۴۳.</ref>. در سوارکاری و تیراندازی بی‌نظیرند: {{عربی|" خَيْرُ الْفَوَارِسِ "}}. در رزمگاه نشان شجاعان بر تن دارند و چونان [[یاران پیامبر]] {{صل}} در [[نبرد]] [[بدر]]، نشانه ویژه بر سر نهاده‌اند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ۳۱۰.</ref>. [[دلیری]]، ویژه [[یاران]] [[برگزیده]] نیست، همه خداجویان و [[مستضعفان]] از پدیدار شدن طلایه [[حق]] و [[عدالت]] قوی‌دل می‌گردند و حیاتی دوباره می‌یابند. [[ترس]] را کنار می‌نهند و به صف رزم‌آوران می‌پیوندند.

::::#'''[[فرمانبری]]:''' [[یاران امام]]، عاشقان مولای خودند و پاکبازان راه او. از وی چونان فرزندانی [[خلف]]، [[فرمان]] می‌برند و بهتر از بنده‌ای گوش به [[فرمان]]، از حضرت، [[پیروی]] می‌کنند. در انجام دستورهای وی، بر یکدیگر، پیشی می‌گیرند. به فرموده [[پیامبر]]{{صل}}: "تلاش‌گر و کوشا در [[پیروی]] از اویند"<ref> {{عربی|"كَدَّادُونَ مُجِدُّونَ فِي طَاعَتِهِ "}}؛ عیون اخبار الرضا، شیخ صدوق، ج ۱، ۶۳، طوس.</ref>. [[امام عسکری|امام حسن عسکری]]{{ع}} در سخنانی که در آخرین روزهای [[عمر]]، به [[فرزند]] خود فرموده، از [[یاران]] [[مخلص]] [[مهدی]] یاد کرده و [[فرزند]] را با یاد آن مردان باوفا دلداری داده است: "روزی را می‌بینم که پرچم‌های زرد و سفید در کنار [[کعبه]]، به اهتزاز درآمده، دست‌ها برای [[بیعت]] تو، پی‌درپی صف کشیده‌اند. [[دوستان]] باصفا، کارها را چنان به [[نظم]] و ترتیب درآورده‌اند که همچون دانه‌های در گرانبها که در رشته‌ای قرار گیرند، شمع وجودت را احاطه کرده‌اند و دست‌هایشان برای [[بیعت]] با تو، درکنار [[حجر الاسود]]. به‌هم می‌خورد. قومی به آستانه‌ات گرد آیند که [[خداوند]] آنان را از سرشتی [[پاک]] و ریشه‌ای [[پاکیزه]] و گرانبها آفریده است. دل‌هایشان از آلودگی [[نفاق]] و [[پلیدی]] شقاق [[پاکیزه]] است. به فرمان‌های دینی فروتنند و دل‌هایشان از [[کینه]] و [[دشمنی]] پیراسته، رخسارشان برای پذیرش [[حق]] آماده است و سیمایشان با [[نور]] [[فضل]] و کمال آراسته. [[آیین حق]] را می‌پرستند و از [[اهل حق]] [[پیروی]] می‌کنند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ۳۵.</ref>.

:::::#'''[[بصیرت]] و [[آگاهی]]''': [[یاران مهدی]] {{ع}} در [[بصیرت]]، [[درایت]] و [[خردمندی]] سرآمدند. در فتنه‌هایی که زیرکان در آن فرومی‌مانند، هوشیارانه راه می‌جویند و [[حق]] را از [[باطل]] باز می‌شناسند.

:::::#'''[[عبادت]] و [[بندگی]]''': [[یاران مهدی]] {{ع}} شیران روز و نیایش‌گران شب‌اند. [[روح]] [[بندگی]] و رازونیاز، با جان‌شان درهم آمیخته، همواره خود را در محضر [[خدا]] می‌بینند و از یاد او لحظه‌ای [[غفلت]] نمی‌ورزند. [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: "گویا، [[قائم]] و یارانش را در [[نجف اشرف]] می‌نگرم، توشه‌های‌شان به پایان رسیده و لباس‌های‌شان مندرس گشته است. جای [[سجده]]، بر پیشانی‌شان نمایان است. شیران روزند و [[راهبان]] شب"<ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۷</ref>.

:::::#'''[[شجاعت]]''': [[یاران مهدی]] {{ع}} دلیرمردند و جنگاوران میدان‌های [[نبرد]]. دل‌های‌شان [[پاره‌های آهن]] است<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۸</ref> و از انبوه [[دشمن]] هراسی به [[دل]] راه نمی‌دهند. [[یاران مهدی]] {{ع}} [[قدرت]] [[چهل]] مرد دارند. شیران میدان رزمند و جان‌های‌شان از خاراسنگ، محکم‌تر<ref>خصال صدوق، ج ۲، ص ۳۱۸</ref>. [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: "گویا آنان را می‌نگرم... که دل‌هایی چون پولاد دارند. در هرسو، تا مسافت یک ماه راه، [[ترس]] بر دل‌های [[دشمنان]] سایه می‌افکند." در سوارکاری و تیراندازی بی‌نظیرند: "[[خیر الفوارس]]". در رزمگاه نشان شجاعان بر تن دارند و چونان [[یاران پیامبر]] {{صل}} در [[نبرد]] [[بدر]]، نشانه ویژه بر سر نهاده‌اند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۴۳ و ۳۱۰</ref>.

:::::#'''[[فرمانبری]]''': [[یاران امام مهدی|یاران مهدی]]{{ع}}، عاشق مولای خودند و پاکبازان راه او و در انجام دستورهای وی، بر یکدیگر پیشی می‌گیرند. به فرموده [[پیامبر]]{{صل}}: "تلاش‌گر و کوشا در [[پیروی]] از اویند"<ref>عیون اخبار الرضا، صدوق، ج ۱، ص ۶۳</ref>. [[امام عسکری|امام حسن عسکری]]{{ع}} در سخنانی که در آخرین روزهای [[عمر]]، به [[فرزند]] خود فرموده، از [[یاران]] [[مخلص]] [[مهدی]] {{ع}} یاد کرده و [[فرزند]] را با یاد آن مردان باوفا دلداری داده است: "...روزی را می‌بینم که پرچم‌های زرد و سفید در کنار [[کعبه]] به اهتزاز درآمده، دست‌ها برای [[بیعت]] تو پی در پی صف کشیده‌اند... شمع وجودت را احاطه کرده‌اند و دست‌های‌شان برای [[بیعت]] با تو، در کنار [[حجر الاسود]] به هم می‌خورد. قومی به آستانه‌ات گرد آیند که [[خداوند]] آنان را از سرشتی [[پاک]] و ریشه‌ای [[پاکیزه]] و گرانبها آفریده است... به فرمان‌های دینی فروتن‌اند... سیمای‌شان به [[نور]] [[فضل]] و کمال آراسته، [[آیین حق]] را می‌پرستند و از [[اهل حق]] [[پیروی]] می‌کنند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵</ref>.

::::#'''[[صبر]] و [[بردباری]]:''' [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "آنان، گروهی هستند که به سبب [[صبر]] و [[بردباری]] در [[راه خدا]]، بر [[خداوند]] منّت نمی‌گذارند و از این که [[جان]] خویش را تقدیم حضرت [[حق]] می‌کنند به خود نمی‌بالند و آن را بزرگ نمی‌شمارند"<ref>روزگار رهایی، ترجمه علی اکبر مهدی پور، ج۱، ح۴۷۷، ص۴۱۴.</ref>

::::#'''[[اتحاد]] و [[همدلی]]:''' آنان، خودخواهی‌ها و خواسته‌های شخصی را از خود دور کرده‌اند و همه چیز را برای [[هدف]] واحد می‌خواهند و زیر یک [[پرچم]] به [[قیام]] می‌پردازند. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: "ایشان، یک [[دل]] و هماهنگ هستند"<ref>روزگار رهایی، ترجمه علی اکبر مهدی پور، ج۱، ح۴۷۷، ص۲۲۳.</ref>.

{{پایان جمع شدن}}

::::::نویسندگان کتاب ''«[[نگین آفرینش ج۱ (کتاب)|نگین آفرینش]]»'' در این باره گفته‌اند:

::::::« صفات و ویژگی‌های [[یاوران]] [[امام مهدی]]{{ع}} در آیینه [[روایات]] [[پیشوایان دینی]] عبارتند از:

::::#'''[[عبادت]] و [[صلابت]]:''' [[یاوران]] [[امام مهدی|مهدی]] در [[عبادت]] از پیشوای خود [[الگو]] گرفته‌اند و روزها و شب‌ها را با ذکر شیرین [[حق]] سپری می‌کنند. [[امام صادق]]{{ع}} درباره آنها فرمود: "شب‌ها را با [[عبادت]] به صبح می‌رسانند و روزها را با [[روزه]] به پایان می‌برند"<ref>بحار الانور، ج ۵۲، ح ۸۲، ص ۳۰۸.</ref>. در سخنی دیگر فرمود: "بر فراز اسب‌ها، [[خدا]] را [[تسبیح]] می‌گویند"<ref>بحار الانور، ج ۵۲، ح ۸۲، ص ۳۰۸.</ref>. و همین ذکر خداست که از آنان مردانی آهنین ساخته است که هیچ چیز [[صلابت]] و استواری‌ای آنها را در هم نمی‌شکند. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "آنان مردانی هستند که گویی دل‌هایشان [[پاره‌های آهن]] است.<ref>بحار الانور، ج ۵۲، ح ۸۲، ص ۳۰۸.</ref>

::::#'''[[جان نثاری]] و [[شهادت‌طلبی]]:''' [[معرفت]] عمیق [[یاران]]، به [[امام مهدی]]، دل‌های آنها را سرشار از [[عشق]] به [[امام]] می‌کند؛ بنابراین در میدان رزم او را چون نگینی در میان می‌گیرند و [[جان]] خود را سپر بلای او می‌کنند. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[یاران]] [[امام مهدی]]{{ع}} در میدان رزم در اطراف او می‌چرخند و با [[جان]] خود، از او محافظت می‌کنند.<ref>بحار الانور، ج ۵۲، ح ۸۲، ص ۳۰۸.</ref> و نیز فرمود: "آن‌ها [[آرزو]] می‌کنند که در [[راه خدا]] به [[شهادت]] برسند.<ref>بحار الانور، ج ۵۲، ح ۸۲، ص ۳۰۸.</ref>.

::::#'''[[صبر]] و [[بردباری]]:''' بدیهی است که [[مبارزه]] بر ضد [[ظلم]] جهانی و برقراری [[حکومت]] [[عدل]] جهانی، با [[رنج]] و مشقت‌های فراوان همراه است. [[یاوران]] [[امام]] در راه تحقق آرمان‌های جهانی [[امام مهدی]]{{ع}} مشکلات و ناگواری‌ها را به [[جان]] می‌خرند؛ ولی از سر [[اخلاص]] و [[تواضع]]، عمل خود را ناچیز می‌شمارند. [[امام علی|امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: "آن‌ها گروهی هستند که به سبب [[صبر]] و [[بردباری]] در [[راه خدا]]، بر [[خداوند]] منّت نمی‌گذارند و از این که [[جان]] خویش را تقدیم آستان حضرت [[حق]] می‌کنند، به خود نمی‌بالند و آن را بزرگ نمی‌شمارند.<ref>معجم احادیث الامام المهدی، ج ۴، ح ۶۴۲، ص ۱۳۷.</ref>

::::#'''اتّحاد و [[همدلی]]:''' [[امام علی|امیرالمؤمنین]]{{ع}} در توصیف [[همدلی]] و [[اتحاد]] [[یاران]] [[امام]] چنین فرمود: "ایشان یکدل و هماهنگ هستند".<ref>معجم احادیث الامام المهدی، ج ۴، ح ۶۴۲، ص ۱۳۷.</ref>. این یکدلی به سبب آن است که خودخواهی‌ها و خواسته‌های شخصی در وجود آنان نیست. آنها با [[اعتقادی]] صحیح در زیر یک [[پرچم]] و برای یک [[هدف]]، [[قیام]] می‌کنند و این خود یکی از عوامل [[پیروزی]] آنها بر جبهه مقابل می‌باشد.

:::::*آنچه گذشت بخشی از ویژگی‌های [[یاران]] [[امام مهدی]]{{ع}} بود. به سبب برخورداری از این خصوصیات، در [[روایات]] از آنان به بزرگی یاد شده است و [[پیشوایان]] [[معصوم]] {{عم}} زبان به [[ستایش]] و بزرگداشت آنان گشوده‌اند.

:::::*[[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[وصف]] آنان فرموده است: "آنان [[بهترین]] [[امت]] من هستند" <ref>{{عربی|"  أُولئِكَ هُمُ خِيَارَ الْأَمَةِ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ غیبت طوسی، ح ۴۹۵، ص ۴۷۳.</ref>. و در سخنی دیگر [[امام علی|امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرموده است: "پدر و مادرم فدای گروه اندکی باد که در [[زمین]] ناشناخته‌اند!"<ref>{{عربی|" فبابي وَ أُمِّي مَنْ عِدَّةِ قَلِيلَةُ أسمائهم فِي الْأَرْضِ مَجْهُولَةُ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ نهج البلاغه فیض الاسلام، خطبه ۲۲۹، ص ۷۵۵.</ref>