انتقام در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[پیامبر اعظم]]{{صل}}، [[اهل بیت]]{{ع}} و همۀ [[ستمدیدگان]] [[تاریخ]]: از [[روایات]] فراوانی استفاده می‌‏شود [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[هنگام قیام]] [[جهانی]] خود از ستمگرانی که به [[خاندان]] او و [[بشریت]] [[ستم]] کردند، [[انتقام]] خواهد گرفت، چه آنان که [[حقوق]] [[پدران]] او را [[غصب]] کردند و [[مردم]] را از بهره‌‏مندی از این چراغ‏‌های [[هدایت]] [[محروم]] ساختند و چه آنان که به فرودستان در طول [[تاریخ]] [[ستم]] کردند<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۸۴ ـ۸۶.</ref>. در تشرفی که [[علی بن مهزیار]] [[خدمت]] [[امام عصر]]{{ع}} داشت، [[حضرت]] به او فرمودند: «من [[قیام]] خواهم کرد... به [[مدینه]] می‎‌آیم و در [[مسجد رسول]] [[خدا]] دو‎ تن از [[منافقان]] را از [[دل]] [[خاک]] بیرون می‎‌آورم در حالی که [[بدن]] آنها ‎‌تر و تازه است و [[بدن]] آن دو را روبروی [[بقیع]] بر دار می‎‌آویز‎م. سپس چوبۀ دار آنها سبز می‎‌شود و برگ می‎‌رویاند و این [[امتحان]] [[سختی]] برای [[مردم]] آن زمان خواهد بود، امتحانی که از [[امتحان]] اول بسیار سخت‎‌تر است (یعنی زمانی که بعد از [[رسول خدا]]{{صل}} مسیر [[خلافت]] تغییر یافت و [[مردم]] هم [[پیروی]] کردند. آنگاه شخصی از [[آسمان]] ندا می‎‌دهد: «ای [[آسمان]] هلاک کن و ای [[زمین]] آنان را در خود فرو ببر» سپس در آن روز جز مؤمنینی که در [[دل]] ایمانی [[راسخ]] دارند، باقی نخواهد ماند<ref>نوائب الدهور، ج ۳، ص ۳۵۴.</ref>. همچنین [[علی]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمودند: «مردی از [[خاندان رسول خدا]]{{صل}} هشت ماه [[شمشیر]] بر دوش می‎‌نهد و یک سره به [[جنگ]] می‎‌پردازد، تا جایی که [[مردم]] از تعجب می‌گویند: "به [[خدا]] قسم اگر این شخص از [[فرزندان فاطمه]]{{س}} بود به ما ترحم می‌نمود، او از [[بنی‌امیه]] و بنی‌العباس [[انتقام]] خواهد کشید»<ref>ملاحم: ص ۶۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۱۱۷ـ۱۲۴.</ref>