فلته: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = خلفا

| عنوان مدخل =  

| مداخل مرتبط =  

| پرسش مرتبط  =

فلته انجام کاری یا وقوع حادثه‌ای بدون برنامه و [[آینده‌نگری]] و [[تدبّر]] کافی "فلته" است.<ref>مجمع البحرین.</ref>. این تعبیر را بارها [[عمر]] برفراز [[منبر]] دربارۀ [[خلافت ابوبکر]] و بیعت مردم با او در [[سقیفه]] به کار برد: {{عربی|کانت بیعة أبی بکر فلتة وقی اللّه شرّها}}<ref>بحار الأنوار، ج ۹۰ ص۱۲۴، کفایة الخصام، ج ۳ ص۳۷۲، مصادر نهج البلاغه و اسانیده، ج ۲ ص۳۰۲، نقل دیگر: کانت بیعة الناس لأبی بکر فلتة من فلتات الجاهلیّه، وقی اللّه المسلمین شرّها، فمن عاد الیه فاقتلوه (مواقف الشیعه، احمدی میانجی، ج ۳ ص۹۹).</ref> بیعت مردم با ابی بکر، کار شتابزده و حساب نشده‌ای بود که [[خداوند]] [[مردم]] را از [[شرّ]] آن [[حفظ]] کرد. در برخی نقل‌ها هم به جای [[بیعت]]، [[امامت]] و [[زمامداری]] [[ابوبکر]] آمده است<ref>بحار الأنوار، ج ۱۰ ص۳۴۸.</ref>.  

هرچند اگر [[بیعت]] و [[خلافت ابوبکر]]، به همان‌صورت هم که [[عمر]] ادعا کرده باشد، باز هم شیوه‌ای غلط و حادثه‌ای شوم است که در مقابل [[نصّ]] [[خدا]] و [[رسول]] انجام گرفته و [[شرّ]] آن دامن [[امّت]] محمّدی را تا [[قیامت]] گرفته است. اگر فعل و انفعالاتی که در [[سقیفه]] انجام می‌گیرد درست است، چرا عمر آن را فلته خواند؟ و چرا [[ابوبکر]] کار را به [[وصیت]] بدون [[پرسش]] از [[اجماع]] برگزار نمود؟ و چرا عمر بدون [[مشورت]] با اجماع [[انتخابات]] را به شورای شش نفری محوّل داشت، با طرح نقشه‌ای که علی در آن کشته شود؟ و من نویسنده، به همین مناسبت همیشه این [[شورا]] را شورای شمشیری می‌گویم. و آیا روش [[انتخاب]] [[ابابکر]] درست است، یا عمر، یا [[عثمان]]؟<ref>شهید پاک‌نژاد در «مظلومی گمشده در سقیفه»، ص۲۷</ref> مرحوم [[سید عبدالحسین شرف الدین عاملی]] پس از نقل ماجرای فلته و سخن ابوبکر که گفت: خدا [[مسلمانان]] را از شرّ آن نگه داشت و [[حفظ]] کرد، می‌گوید: این حفظکردن به دست علی{{ع}} بود، با صبری که بر آن [[آزارها]] کرد و پلک چشمانش را بر آن خارها بست و از [[حق]] خود برای [[حیات]] [[اسلام]] گذشت<ref>النصّ و الاجتهاد، ص۹۲. دربارۀ بی‌برنامه نبودن بیعت با ابوبکر از جمله ر.ک: «سیاه‌ترین هفتۀ تاریخ» علی محدّث، ص۳۷۰. عبد الفتاح عبد المقصود هم غصب خلافت و سقیفه را امری از پیش طرّاحی شده می‌داند (ر. ک: «خاستگاه خلافت»، ترجمه سیّد حسن افتخارزاده، ص۲۸۱).</ref>. اگر آن [[صبر]] بر مظلومیّت و درایت و مصلحت‌اندیشی نبود، اگر [[مردم]] سر به [[شورش]] می‌زدند و اگر تیغ‌ها بر سر این مسأله از نیام کشیده می‌شد و [[جنگی]] داخلی پدید می‌آمد، شرّی بدتر و بزرگتر از [[خلافت]] بدون اجماع و مشورت و رأی عمومی مردم پیش می‌آمد، و آن [[هدم]] اسلام و نابود شدن زحمات [[حضرت رسول]]{{صل}} بود<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۷۲.</ref>.

== منابع ==

== پانویس ==