صفات شیطان: تفاوت میان نسخه‌ها

===همراه بد===

*{{متن قرآن|وَمَنْ يَكُنِ الشَّيْطَانُ لَهُ قَرِينًا فَسَاءَ قَرِينًا}}<ref>«و هر که شیطان همدم اوست بد همدمی او راست» سوره نساء، آیه ۳۸.</ref>.

*در قرین بودن [[شیطان]] دو نظریه وجود دارد:

#در همین [[دنیا]]، قرین خواهد بود که با [[فراموشی]] از یاد [[خدای رحمان]]، [[خدای سبحان]]، ([[فضل]] و عنایتش را از آن شخص برمی‌دارد و حائل و مانعی میان او و [[شیطان]] ایجاد نمی‌کند و) او را به حال خود رها می‌سازد، تا [[شیطان]] او را به انحطاط‍ و [[گمراهی]] سوق دهد.

#قرین [[شیطان]] در عالَم [[آخرت]] است که همراه [[فرد]] فراموشکار، وارد [[آتش جهنم]] می‌شود (و با منظره [[زشتی]] که دارد او را می‌آزارد)، چنان که همراه [[فرد]] [[مؤمن]]، ملکی او را [[همراهی]] و به سوی [[بهشت]] می‌برد"<ref>مجمع البیان، ج۹، ص۸۲.</ref>؛ ولی بنابر ظاهر [[آیه شریفه]]، قرین مطلق و بدون قید زمانی است و شامل هر دو عالَمِ [[دنیا]] و [[آخرت]] می‌شود، ولی [[فرد]] فراموشکار در عالم [[دنیا]] به [[دلیل]] غوطه‌ور شدن در [[امور دنیوی]]، [[همراهی]] شیطانش را [[درک]] نمی‌کند و در [[عالم آخرت]] متوجه قرین بودن وی و دیدن صورت و [[سیرت]] [[زشت]] و موحّش او می‌شود که چه موجودی وی را در [[دنیا]] فریفته و در [[آخرت]] نیز باید او را در کنار خود ببیند.

*مراد از قرین بد در [[آیه شریفه]]، فقط‍ صرف [[همراهی]] و [[همنشینی]] نیست، بلکه کنایه از [[پیروی]] از [[شیطان]] و [[دل سپردن]] به وسوسه‌ها و تسویلات او و عمل کردن به آنهاست، مانندِ [[بنده]] و [[غلام]] خدمتکار، هر چه [[شیطان]] به او [[القا]] می‌کند و در [[تصور]] او جذاب نشان می‌دهد، تابع او شده و عمل می‌نماید؛ وگرنه [[شیطان]] همیشه در کنار و کمین [[انسان‌ها]] است تا آنان را [[اغوا]] کند، حتّی به [[طمع]] [[فریب]] در کمین افرادی که خود استثنا کرده، هست. لذا [[حدیثی]] از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} [[نقل]] شده که حاکی از عدم دور بودن همه افراد از کمین و [[وسوسه]] [[شیطان]] است: هر مؤمنی، قلبش دو گوش دارد، گوشی که [[فرشته]] در آن می‌دمد، و گوشی که [[وسواس]] [[خنّاس]] در آن می‌دمد. [[خداوند]] [[مؤمن]] را به وسیله [[فرشته]] [[تأیید]] می‌کند و این است معنای [[آیه]]:{{متن قرآن|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.<ref>{{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ الله{{صل}}: مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ فِي صَدْرِهِ أُذُنَانِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ فَيُؤَيِّدُ الله الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ هُوَ قَوْلُهُ سُبْحَانَهُ: {{متن قرآن|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}؛ بحارالانوار، ج۶۰، ص۱۹۴، باب ۳، و ج۶۷، ص۴۸، باب ۴۴.</ref><ref>[[عبدالله حق‌جو|حق‌جو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)|ولایت در قرآن]]، ص:۳۳۴-۳۳۵.</ref>

===وسوسه‌گر پنهانکاری که دست‌بردار نیست===

*{{متن قرآن|مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ * الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ}}<ref>«از شرّ آن وسوسه‌گر  واپسگریز * که در دل‌های آدمیان وسوسه می‌افکند» سوره ناس، آیه ۴-۵.</ref>.