←منابع
جز (جایگزینی متن - '{{یادآوری پانویس}} {{پانویس2}}' به '{{پانویس}}') |
(←منابع) |
||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
[[جامعه انسانی]] همواره عرصه [[رقابت]] و [[تعارض]] [[منافع]] [[انسانی]] و برخورد سلایق و دیدگاههای مختلف است؛ در چنین وضعیتی علاوه بر [[قانون]] که مرحله نهایی حل و فصل [[اختلافات]] و تعارضات است، اصول اخلاقیِ [[راهنما]] مانند "صفح" در تقویت و استمرارِ [[مودّت]] [[اجتماعی]] تأثیر فراوان دارند.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۳۹۲-۳۹۳.</ref> | [[جامعه انسانی]] همواره عرصه [[رقابت]] و [[تعارض]] [[منافع]] [[انسانی]] و برخورد سلایق و دیدگاههای مختلف است؛ در چنین وضعیتی علاوه بر [[قانون]] که مرحله نهایی حل و فصل [[اختلافات]] و تعارضات است، اصول اخلاقیِ [[راهنما]] مانند "صفح" در تقویت و استمرارِ [[مودّت]] [[اجتماعی]] تأثیر فراوان دارند.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۳۹۲-۳۹۳.</ref> | ||
==عفو در فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم== | |||
درگذشتن، [[بخشایش]]، بخشیدن<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژهنامه، ص۷۷۷.</ref>، ترک [[عقوبت]]<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۷۴.</ref>. اصل آن به معنای ترک چیزی<ref>ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۵۶.</ref> یا [[چشمپوشی]] از چیزی که اقتضای نظر و توجه دارد<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۲.</ref>. | |||
{{متن قرآن|وَأَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ}}<ref>« در گذرد و گذشت کردنتان به پرهیزگاری نزدیکتر است و بخشش را میان خود فراموش مکنید که خداوند» سوره بقره، آیه ۲۳۷.</ref>. | |||
در [[قرآن کریم]] عفوّ (بسیار [[بخشنده]]) از [[صفات الهی]] شمرده شده: {{متن قرآن|وَكَانَ اللَّهُ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«که آنان را امید است خداوند ببخشاید و خداوند درگذرنده آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۹۹.</ref> و به [[عفو]] و درگذشتن [[انسانها]] از [[گناه]] یکدیگر تأکید بسیاری شده است و حتی "عفو" به قول برخی [[مفسران]] در [[کلام]] [[وحی]] از مصادیق "انفاق" محسوب شده که فعل [[الهی]] و [[عمل صالح]] است و قصد قربت میخواهد: {{متن قرآن|وَيَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ}}<ref>« از تو میپرسند چه چیزی را ببخشند؟ بگو افزون بر نیاز (سالانه) را» سوره بقره، آیه ۲۱۹.</ref>؛ یعنی کمترین مرتبه [[انفاق]] در [[حق دیگران]]، این است که از [[خطا]] و [[تقصیر]] آنها صرفنظر شود<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۴.</ref>. | |||
به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز امر به [[بخشش]] و عفو شده است: {{متن قرآن|خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ}}<ref>«گذشت را در پیش گیر و به نیکی فرمان ده و از نادانان روی بگردان!» سوره اعراف، آیه ۱۹۹.</ref>؛ یعنی عفو پیشه کن که لازمه این عفو پوشاندن بدیهایی است که در [[حق]] عفوکننده مرتکب شده است و [[چشم پوشی]] از حق [[انتقام]] است که [[عقل]] [[اجتماعی]] [[بشر]] آن را تجویز میکند<ref>سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۸، ص۳۷۹-۳۸۰.</ref>. | |||
عفو از صفتهای [[نیکو]] برای قدرتمندان است. [[حکّام]] و دولتیان که [[قدرت]] در قبضه آنهاست، اولی به عفو [[مردم]] هستند تا مردم نسبت به آنان.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۲۱.</ref> | |||
==منابع== | ==منابع== | ||