حدیث در علوم حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

۱٬۵۹۵ بایت اضافه‌شده ،  ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۱
بدون خلاصۀ ویرایش
(صفحه‌ای تازه حاوی «==معنای حدیث== “حدیث” در لغت به معنای سخن جدید و ضد قدیم است<ref>ابن منظور، لسان...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{ویرایش غیرنهایی}}
{{نبوت}}
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[حدیث]]''' است. "'''[[حدیث]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[حدیث در قرآن]] | [[حدیث در علوم حدیث]] | [[حدیث در نهج البلاغه]] | [[حدیث در معارف دعا و زیارات]] | [[حدیث در اخلاق اسلامی]]</div>
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[حدیث (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">
==معنای حدیث==
==معنای حدیث==
“حدیث” در لغت به معنای سخن جدید و ضد قدیم است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۲، ص۱۳۱؛ سیدمحمدمرتضی حسینی زبیدی، تاج العروس، ج۳، ص۱۸۹: {{عربی|الحَدِيثُ: نقيضُ القديم}}.</ref> و اصطلاحی است که برای [[اخبار]] [[نقل]] شده از [[معصوم]] به کار می‌رود، شاید از آن جهت که سخنان آنان نو و جدید است. لغویان حدیث و خبر را مرادف دانسته‌اند که به جای یکدیگر به کار می‌روند<ref>سیدمحمدمرتضی حسینی زبیدی، تاج العروس، ج۳، ص۱۹۱؛ ابوهلال حسن بن عبدالله عسکری، الفروق فی اللغه، ص۳۲.</ref>. گاهی در کتب اربعه حدیث و خبر مترادف به کار رفته است؛ برای مثال شیخ طوسی در مقدمه [[تهذیب]] الأحکام می‌نویسد: اشتغال به شرح کتابی که مشتمل بر اخبار مختلف و احادیث [[مخالف]] یکدیگر باشد، از مهم‌ترین [[کارها]] در [[دین]] است<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۱، ص۳: {{عربی|فَالإشْتِغَالُ بِشَرْحِ كِتَابٍ يَحْتَوِي عَلَى تَأْوِيلِ الْأَخْبَارِ الْمُخْتَلِفَةِ وَ الْأَحَادِيثِ الْمُتَنَافِيَةِ مِنْ أَعْظَمِ الْمُهِمَّاتِ فِي الدِّين}}.</ref>. اما بیشتر از تعبیر [[حدیث]] استفاده شده است.
“حدیث” در لغت به معنای سخن جدید و ضد قدیم است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۲، ص۱۳۱؛ سیدمحمدمرتضی حسینی زبیدی، تاج العروس، ج۳، ص۱۸۹: {{عربی|الحَدِيثُ: نقيضُ القديم}}.</ref> و اصطلاحی است که برای [[اخبار]] [[نقل]] شده از [[معصوم]] به کار می‌رود، شاید از آن جهت که سخنان آنان نو و جدید است. لغویان حدیث و خبر را مرادف دانسته‌اند که به جای یکدیگر به کار می‌روند<ref>سیدمحمدمرتضی حسینی زبیدی، تاج العروس، ج۳، ص۱۹۱؛ ابوهلال حسن بن عبدالله عسکری، الفروق فی اللغه، ص۳۲.</ref>. گاهی در کتب اربعه حدیث و خبر مترادف به کار رفته است؛ برای مثال شیخ طوسی در مقدمه [[تهذیب]] الأحکام می‌نویسد: اشتغال به شرح کتابی که مشتمل بر اخبار مختلف و احادیث [[مخالف]] یکدیگر باشد، از مهم‌ترین [[کارها]] در [[دین]] است<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۱، ص۳: {{عربی|فَالإشْتِغَالُ بِشَرْحِ كِتَابٍ يَحْتَوِي عَلَى تَأْوِيلِ الْأَخْبَارِ الْمُخْتَلِفَةِ وَ الْأَحَادِيثِ الْمُتَنَافِيَةِ مِنْ أَعْظَمِ الْمُهِمَّاتِ فِي الدِّين}}.</ref>. اما بیشتر از تعبیر [[حدیث]] استفاده شده است.
خط ۷: خط ۱۷:
برای دریافت حدیث هشت [[راه]] ذکر کرده‌اند که پنج راه دریافت آن مهم‌تر است: شنیدن از استاد و [[معلم]]، اجازه نقل از کتاب وی یا کتابی که در [[اختیار]] دارد، عرضه [[احادیث]] کتابی به استاد برای [[اطمینان]] از صحت آن، مناوله یعنی از کتاب استاد با اجازه وی [[نقل حدیث]] نقل کنند<ref>شهید ثانی، الرعایه، ص۴۲؛ کاظم مدیر شانه‌چی، درایة الحدیث، ص۱۳۶.</ref> و وجاده یعنی یافتن؛ برای مثال کتابی را دیده که روی آن نوشته شده این [[کتاب]] [[شیخ طوسی]] است. این نوع دریافت حدیث را ضعیف‌ترین نوع آن دانسته‌اند؛ چون ممکن است کاتبی به [[اشتباه]] یا به [[دروغ]] این کتاب را از شیخ طوسی دانسته باشد. این روش قابل اعتماد نیست، مگر اینکه با قراین و شواهد دیگر [[تأیید]] شود. البته امروزه که نقل حدیث با سماع و اجازه و عرضه عملاً [[منسوخ]] شده است؛ باید با شواهد و قراین قابل اعتماد، انتساب کتابی را به عالمی [[اثبات]] کرد و پس از اثبات صحت، درباره مطالب آن [[داوری]] نمود.
برای دریافت حدیث هشت [[راه]] ذکر کرده‌اند که پنج راه دریافت آن مهم‌تر است: شنیدن از استاد و [[معلم]]، اجازه نقل از کتاب وی یا کتابی که در [[اختیار]] دارد، عرضه [[احادیث]] کتابی به استاد برای [[اطمینان]] از صحت آن، مناوله یعنی از کتاب استاد با اجازه وی [[نقل حدیث]] نقل کنند<ref>شهید ثانی، الرعایه، ص۴۲؛ کاظم مدیر شانه‌چی، درایة الحدیث، ص۱۳۶.</ref> و وجاده یعنی یافتن؛ برای مثال کتابی را دیده که روی آن نوشته شده این [[کتاب]] [[شیخ طوسی]] است. این نوع دریافت حدیث را ضعیف‌ترین نوع آن دانسته‌اند؛ چون ممکن است کاتبی به [[اشتباه]] یا به [[دروغ]] این کتاب را از شیخ طوسی دانسته باشد. این روش قابل اعتماد نیست، مگر اینکه با قراین و شواهد دیگر [[تأیید]] شود. البته امروزه که نقل حدیث با سماع و اجازه و عرضه عملاً [[منسوخ]] شده است؛ باید با شواهد و قراین قابل اعتماد، انتساب کتابی را به عالمی [[اثبات]] کرد و پس از اثبات صحت، درباره مطالب آن [[داوری]] نمود.
[[کتب اربعه]] و بسیاری از کتاب‌های معروف [[شیعه]] با سماع و اجازه تا امروز به ما رسیده است. بخشی از کتاب‌ها نیز با وجاده به ما رسیده است.<ref>[[علی اکبر ذاکری|اکبر ذاکری، علی]]، [[درآمدی بر سیره معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|درآمدی بر سیره معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ؟؟؟.</ref>
[[کتب اربعه]] و بسیاری از کتاب‌های معروف [[شیعه]] با سماع و اجازه تا امروز به ما رسیده است. بخشی از کتاب‌ها نیز با وجاده به ما رسیده است.<ref>[[علی اکبر ذاکری|اکبر ذاکری، علی]]، [[درآمدی بر سیره معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|درآمدی بر سیره معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ؟؟؟.</ref>
== جستارهای وابسته ==
==منابع==
# [[پرونده:1100516.jpg|22px]] [[علی اکبر ذاکری|اکبر ذاکری، علی]]، [[درآمدی بر سیره معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|'''درآمدی بر سیره معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]
==پانویس==
{{پانویس2}}
[[رده:حدیث در علوم حدیث]]
[[رده:مدخل]]
۸۰٬۳۷۲

ویرایش