قرآن در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[تأویل]] این [[آیه]] مربوط به بازگشت [[بنی‌امیه]] در [[زمان رجعت]] و [[قصاص]] آنان به خاطر گناهانی که نموده‌اند می‌باشد. در [[تأویل]] و [[تفسیر]] این [[آیه]] در [[روایات]] آمده است: زمانی که [[بنی‌امیه]] [[عذاب]] ما را که به وسیله [[ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} بر آنان فرود می‌آید، احساس می‌کنند، از آن می‌گریزند. به آنان گفته می‌شود که فرار نکنید و باز گردید، تا شما را از آن [[نعمت‌ها]] و جایگاه‌ها که در آن به خوش‌گذرانی و عشرت سرگرم بودید بازخواست کنیم. در آن زمان [[بنی‌امیه]] از [[ترس]] به سوی [[روم]] خواهند گریخت و [[حضرت]] آنان را در [[روم]] دستگیر کرده بیرون می‌آورد و تمام گنج‌هایی که پنهان نموده‌اند از آنان باز پس خواهد گرفت.[[بنی‌امیه]] می‌گوید: وای بر ما، که قومی [[ستمکار]] بودیم و یکسره این جمله [[حسرت]] را تکرار می‌کند تا اینکه به وسیله [[حضرت قائم]] و [[یاران]] او همه درو می‌شوند و از دم [[شمشیر]] خواهند [[گذشت]].  

[[امام رضا]]{{ع}} درباره این [[آیه]] می‌فرماید: هنوز زمان [[تأویل]] این [[آیه]] فرا نرسیده است، انشاءالله هنگامی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید، هرجا که [[کافر]] و مشرکی باشد، از [[ظهور]] آن جناب به [[سختی]] و ناخوشی دچار شود، تا جایی که اگر در [[دل]] سنگ پنهان شود، آن سنگ به سخن آمده و به [[مؤمنین]] خبر می‌دهد و می‌گوید: ای [[مؤمن]]! یک [[کافر]] در درون من پنهان شده است، او را به [[قتل]] برسان و [[خداوند]] او را (رسوا نموده) و به دست [[مؤمنین]] می‌دهد تا به مجازات برسد و کشته شود.  

{{متن قرآن|و أسبغ علیکم نعمه ظاهرة و باطنة}}<ref>لقمان / ۲۰.</ref>؛ ([[خداوند]] نعمت‌های [[آشکار]] و پنهان را برای شما مسخر نموده است).