ابرار در قرآن: تفاوت میان نسخهها
←موقعیت ابرار نزد مؤمنان
| خط ۱۷۶: | خط ۱۷۶: | ||
در آیات [[مدنی]] ملاحظه میشود که چگونه اجابتکنندگان [[دعوت به ایمان]]، تقاضایشان از [[پروردگار]] این بوده که: از [[گناهان]] آنان درگذرد و بر بدیهای آنان سرپوش گذارد (چون آنان تنها با [[لطف]] پروردگار در [[آمرزش گناه]] و [[پوشش]] بدیهاست که میتوانند [[پاک]] و منزه شوند)، وجود آنان را با ابرار دریافت کرده و هستیشان را (هم) در مجاورت آنان قرار دهد: {{متن قرآن|رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}. | در آیات [[مدنی]] ملاحظه میشود که چگونه اجابتکنندگان [[دعوت به ایمان]]، تقاضایشان از [[پروردگار]] این بوده که: از [[گناهان]] آنان درگذرد و بر بدیهای آنان سرپوش گذارد (چون آنان تنها با [[لطف]] پروردگار در [[آمرزش گناه]] و [[پوشش]] بدیهاست که میتوانند [[پاک]] و منزه شوند)، وجود آنان را با ابرار دریافت کرده و هستیشان را (هم) در مجاورت آنان قرار دهد: {{متن قرآن|رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}. | ||
البته، [[مؤمنان]] در [[انتخاب]] این [[دعا]]، از [[آیات الهی]] به [[نیکی]] [[الهام]] گرفتند، از جمله آنجا که فرموده است: {{متن قرآن|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}، و در [[سلسله]] [[مراتب ایمان]]، اگر چه [[تقوا]] حایز مرتبهای والاست و [[متقین]] هم دارای درجهای برجسته و عالیاند؛ چنانکه فرموده: {{متن قرآن|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ}}، اما با اینحال [[درجه]] و مرتبه [[ابرار]]، از همه متقین، [[برتر]] و بالاتر است؛ چرا که او میفرماید: {{متن قرآن|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۳۶.</ref> | البته، [[مؤمنان]] در [[انتخاب]] این [[دعا]]، از [[آیات الهی]] به [[نیکی]] [[الهام]] گرفتند، از جمله آنجا که فرموده است: {{متن قرآن|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}، و در [[سلسله]] [[مراتب ایمان]]، اگر چه [[تقوا]] حایز مرتبهای والاست و [[متقین]] هم دارای درجهای برجسته و عالیاند؛ چنانکه فرموده: {{متن قرآن|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ}}، اما با اینحال [[درجه]] و مرتبه [[ابرار]]، از همه متقین، [[برتر]] و بالاتر است؛ چرا که او میفرماید: {{متن قرآن|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۳۶.</ref> | ||
====سه ویژگی [[الهی]]، [[اعتقادی]] و [[رفتاری]] ابرار==== | |||
*'''ویژگی الهی''': ابرار دارای یک رتبه عالی الهیاند که آن رتبه، [[بندگی]] خداست: {{متن قرآن|إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا}}، و این رتبه [[بندگی خدا]] را که [[خدای متعال]] در [[وصف]] بندگانش بیان فرموده، حقیقتی است که مافوقی برای آن متصوّر نیست. این همان رتبهای است که در تشهّد [[نماز]]، پیش از [[گواهی]] به [[پیامبری]] [[حضرت ختمی مرتبت]]، بر بندگی او [[شهادت]] داده و میگوییم: {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ}}. | |||
*'''ویژگی اعتقادی''': این رتبه عالی الهی، به ازای آن [[خوی]] [[پسندیده]] و مهذب ابرار است که بر اثر آن، [[طاعات]]، [[اعمال]] و [[عبادات]] آنان صرفاً در [[مقام]] بندگی خدا قرار گرفته است و تنها برای رضای [[حق]] انجام میشود و مبرّای از هر نوع شایبه نفع است؛ به گونهای که در برابر آن، نه [[انتظار]] پاداشی در جزای عمل و [[طاعت]] خود دارند، و نه توقع [[شکر]] و [[سپاس]] را در سر میپرورانند؛ آنچنان که او میفرماید: {{متن قرآن|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا}}<ref>«(با خود میگویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک میدهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی» سوره انسان، آیه ۹.</ref>، و لذا وجهاللّه و رضای خدای متعال مورد نظر آنان است. | |||
*'''ویژگی رفتاری و [[پاداش]] ابرار''': [[صبر]] و [[شکیبایی]]، ویژگی خاص [[رفتاری]] [[ابرار]] است. [[پاداش]] آنان در ازای صبری است که در [[طاعات]]، [[اعمال]] و [[عبادات]] برای رضای [[حق تعالی]] [[تحمل]] میکنند. لذا او تعالی میفرماید: {{متن قرآن|وَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا}}<ref>«و به آنان برای شکیبی که ورزیدهاند بهشت و (پوشاک) پرنیان پاداش میدهد» سوره انسان، آیه ۱۲.</ref>. | |||
آنان در [[بهشت]]، در کمال [[راحتی]] و [[آسایش]]، بر تختهای شادیآفرین و بر متّکاهای حریر [[تکیه]] میزنند: {{متن قرآن|مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَلَا زَمْهَرِيرًا}}<ref>«در آن، بر تختها پشت میدهند، در آن نه (گرمای) خورشیدی میبینند و نه سرمایی» سوره انسان، آیه ۱۳.</ref>. | |||
سایههای بهشت، به آنان نزدیک، و میوههای بهشتی در اختیارشان است: {{متن قرآن|وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَالُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًا}}<ref>«و سایهسارهای آن، نزدیک آنها و میوههای آن بسیار در دسترس است» سوره انسان، آیه ۱۴.</ref>. | |||
جامهای نقرهای و ظروفی بلورین؛ بلورهای از نقره که در اندازهبندیهایی بهاندازه شده، بر آنان گردش داده میشود: {{متن قرآن|وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَالُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًا * وَيُطَافُ عَلَيْهِمْ بِآنِيَةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَا * قَوَارِيرَ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًا}}<ref>«و سایهسارهای آن، نزدیک آنها و میوههای آن بسیار در دسترس است * و گرد آنان آوندهایی سیمین و جامهایی بلورین میچرخانند * بلورهایی سیمگون که آنها را (ساقیان) به اندازه پیمودهاند» سوره انسان، آیه ۱۴-۱۶.</ref>. | |||
در بهشت، آنان از کاسهای مینوشند که نوشیدنی آن، ممزوج با زنجبیل است؛ آن چشمهای که سلسبیل (یعنی نوشیدنی گوارا) نامیده میشود: {{متن قرآن|وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِيلًا * عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا}}<ref>«و در آنجا به آنان پیالهای مینوشانند که آمیخته آن زنجبیل است * از چشمهای که آنجاست به نام سلسبیل» سوره انسان، آیه ۱۷-۱۸.</ref>. | |||
و پسران نوجوان همیشه و جاودان بر گرد آنان در حال پذیراییاند که چون آنان را ببینی، چنین پنداری: مرواریدهایند که به اطراف پراکنده شدهاند: {{متن قرآن|وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَنْثُورًا}}<ref>«و خدمتگزارانی هماره جوان گرد آنان میگردند که چون بنگریشان، میپنداری که مرواریدهایی پراکندهاند» سوره انسان، آیه ۱۹.</ref>. | |||
و هنگامیکه به آنجا مینگری، نِعَم فراوان و [[ملک]] عظیمی را خواهی دید: {{متن قرآن|وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًا}}<ref>«و چون بدان جا بنگری نعمت و پادشاهی بیکرانی میبینی» سوره انسان، آیه ۲۰.</ref>. (و در حالیکه) بر اندام آنان، لباسهای ابریشمی ظریفبافت سبز رنگ و ابریشمی ضخیم است و (دست) آنان، با دستبندهای نقرهای مزیّن شده، و پروردگارشان به آنان شراب طهور مینوشاند: {{متن قرآن|عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا}}<ref>«بر تن آنان جامههایی سبز از دیبای نازک و دیبای ستبر است و به دستبندهایی سیمین آراستهاند و پروردگارشان به آنان شرابی پاک مینوشاند» سوره انسان، آیه ۲۱.</ref>. | |||
(از جانب [[حقتعالی]] به آنان گفته میشود:) این (نعمتهای [[عظیم]] و فراوان) پاداشی برای شما است و سعی و تلاش شما (در [[طاعات]]، [[اعمال]] و [[عبادات]]) مقبول و مورد تقدیر است: {{متن قرآن|إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا}}<ref>«بیگمان این پاداش شماست و تلاشتان را سپاس مینهند» سوره انسان، آیه ۲۲.</ref>.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۳۷.</ref> | |||
==منابع== | ==منابع== | ||