←توبه یکی از اسباب رستگاری
(صفحهای تازه حاوی «==نویسنده: آقای پورانزاب== '''توبه''' به معنای بازگشت به سوی خداست<ref>مهدی احمدپ...» ایجاد کرد) |
|||
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
==توبه یکی از اسباب [[رستگاری]]== | ==توبه یکی از اسباب [[رستگاری]]== | ||
==[[توبه]]== | |||
توبه، گفتن لفظ نیست. {{متن حدیث|أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّي وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ}} را به [[زبان]] آوردن توبه نیست. توبه یعنی بازگشت<ref>آشنایی با قرآن، ج۳، ص۵۲.</ref>. توبه، [[پشیمانی از گناه]] و [[تصمیم]] به عدم تکرار است<ref>آشنایی با قرآن ج۳، ص۱۲.</ref>. | |||
توبه که واقعاً یک حالت عالی [[انسانی]] است، عبارت است از “قیام [[انسان]] علیه خودش”، یک [[قیام]] اصلاحی<ref>اسلام و مقتضیات زمان، ج۲، ص۱۶۵؛ گفتارهای معنوی، ص۱۵۸.</ref>. توبه یعنی [[پاکیزه]] کردن خود<ref>گفتارهای معنوی، ص۷۲.</ref>. توبه یک حالت [[روانی]] و [[روحی]] و بلکه یک [[انقلاب]] روحی در انسان است، که لفظ {{متن حدیث|أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّي وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ}} بیان این حالت است، نه خود حالت، توبه نه خود توبه<ref>گفتارهای معنوی، ص۱۰۸.</ref>. | |||
توبه برای انسان [[تغییر]] مسیر دادن است. امّا نه تغییر مسیر دادن ساده از قبیل تغییر مسیری که گیاه میدهد و یا تغییر مسیری که حیوان میدهد، بلکه یک نوع تغییر مسیری که مخصوص خود انسان است و از نظر روانی و روحی کاملاً [[ارزش]] تحلیل و بررسی و رسیدگی دارد. “توبه” عبارت است از یک نوع انقلاب درونی، نوعی قیام، نوعی انقلاب از [[ناحیه]] خود انسان علیه خود انسان. این جهت، از مختصات انسان است<ref>گفتارهای معنوی، ص۱۱۰.</ref>. | |||
توبه یعنی آن قیام درونی، اینکه [[مقامات]] عالی وجود انسان علیه مقامات دانی وجود او که زمام امور این [[کشور]] داخلی را در دست گرفتهاند، یک مرتبه انقلاب میکنند، همه اینها را میگیرند به [[زندان]] میاندازند و خودشان با قوا و [[جنود]] و [[لشکریان]] خود زمام امور را در دست میگیرند. این حالت و شکل است که در حیوان و نبات وجود ندارد. همانطور که عکسش هم هست، یعنی گاهی مقامات دانی وجود انسان علیه مقامات عالی وجود او قیام و انقلاب میکنند، آنها را میگیرند و به زندان میاندازند و زمام امور این کشود را در دست میگیرند<ref>گفتارهای معنوی، ص۱۱۲.</ref>. | |||
“توبه” عبارت است از عکسالعمل نشان دادن مقامات عالی و [[مقدس]] [[روح انسان]] علیه مقامات دانی و [[پست]] و حیوانی [[انسان]]. “توبه” عبارت است از [[قیام]] و [[انقلاب مقدس]] قوای [[فرشته]] صفت انسان علیه قوای بهیمی صفت و [[شیطان]] صفت انسان. این ماهیّت [[توبه]] است<ref>گفتارهای معنوی، ص۱۱۶.</ref>. | |||
توبه آن وقت است که یک [[انقلاب]] درونی در وجود انسان پیدا میشود. یعنی نیروهای [[شهوانی]] و [[غضب]] و [[شیطانی]] انسان علیه تبهکاریهای او قیام بکنند و زمام مملکت وجود انسان را در دست بگیرند. این معنای توبه است. توبه یعنی انقلاب درونی انسان<ref>گفتارهای معنوی، ص۱۳۹.</ref>. | |||
توبه [[رجوع]] و بازگشت [[واقعی]] [[بنده]] به سوی [[خداوند]] است<ref>حکمتها و اندرزها، ص۷۹.</ref>. [[بشر]] را از خودی رهاندن و به [[حق]] رساندن. یعنی بشر را از درون خودش علیه خودش [[برانگیختن]]. | |||
توبه بازگشت، حرکت دادن [[انسانها]] از خودی و از نفسپرستی به سوی حقیقتپرستی<ref>سیری در سیره نبوی، ص۱۸۶.</ref>. | |||
توبه در اصطلاح به معنی ایجاد یک انقلاب [[روحی]] و یک دگرگونی بنیادی در طرز عمل و [[سلوک]] [[رفتار]] است<ref>پیرامون انقلاب اسلامی، ص۳۱.</ref>. علیه خود قیام کردن و [[عصیان]] علیه خود که در [[زبان]] [[دینی]] اسمش “توبه” است. شوریدن بر ضدّ خود<ref>فلسفه اخلاق، ص۲۱۰.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۲۸۶.</ref> | |||
==توبه [[حقیقی]]== | |||
توبه حقیقی یعنی انصراف جدی و بازگشت واقعی از [[گناه]] به سوی [[صلاح]] و [[ارشاد]]<ref>حکمتها و اندرزها، ص۸۰.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۲۸۶.</ref> | |||
==توبه نَصوح== | |||
توبه نَصوح یعنی توبه [[خالص]]<ref>حماسه حسینی، ج۱، ص۲۴۲.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۲۸۶.</ref> | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{یادآوری پانویس}} | {{یادآوری پانویس}} | ||
{{پانویس2}} | {{پانویس2}} | ||