پرش به محتوا

طیبات: تفاوت میان نسخه‌ها

۴ بایت حذف‌شده ،  ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۲۱
جز
جایگزینی متن - 'وسیله' به 'وسیله'
جز (جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار')
جز (جایگزینی متن - 'وسیله' به 'وسیله')
خط ۲۵: خط ۲۵:
#{{متن قرآن|يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَيُدْخِلْكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«تا گناهانتان را بیامرزد و شما را به بهشت‌هایی که از بن آنها جویبارها روان است و به جایگاه‌هایی پاکیزه در بهشت برین درآورد؛ این همان رستگاری سترگ است» سوره صف، آیه ۱۲.</ref>.
#{{متن قرآن|يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَيُدْخِلْكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«تا گناهانتان را بیامرزد و شما را به بهشت‌هایی که از بن آنها جویبارها روان است و به جایگاه‌هایی پاکیزه در بهشت برین درآورد؛ این همان رستگاری سترگ است» سوره صف، آیه ۱۲.</ref>.
#{{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«کسانی از مرد و زن که کار شایسته‌ای کنند؛ و مؤمن باشند، بی‌گمان آنان را با زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم و به یقین نیکوتر از آنچه انجام می‌دادند پاداششان را خواهیم داد» سوره نحل، آیه ۹۷.</ref> '''نکته''': [[زندگی]] [[زیبا]]، [[پاکیزه]] همراه با [[آرامش]] و [[امنیت]] -[[حیات]] طیب - [[وعده خداوند]] به  [[مؤمنان]] که می‌‌فرماید: هر کس از مرد یا [[زن]]، [کار] شایسته‌ای انجام دهد، {{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى...}} در حالی که او [[مؤمن]] است، {{متن قرآن|...وَهُوَ مُؤْمِنٌ...}} پس قطعاً او را به زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم؛ {{متن قرآن|فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً...}} و حتماً مزدشان را بر طبق [[بهترین]] چیزی که همواره انجام می‌دادند، به آنان [[پاداش]] خواهیم داد {{متن قرآن|وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}} [[علامه طباطبایی]] درباره [[آیه]] این‌گونه می‌‌نویسد. [[وعده]] جمیلی است که به [[زنان]] و مردان [[مؤمن]] می‌دهد، که [[عمل صالح]] کنند، و در این [[وعده]] جمیل فرقی میان [[زنان]] و مردان در قبول ایمانشان و در اثر [[اعمال]] صالحشان که همان [[احیاء]] به [[حیات طیبه]]، و [[اجر]] به احسن عمل است نگذاشته، و این تسویه میان مرد و [[زن]] [[علی]] رغم بنائی است که بیشتر غیر موحدین و [[اهل کتاب]] از [[یهود]] و [[نصاری]] داشتند و [[زنان]] را از تمامی مزایای [[دینی]] و یا بیشتر آن [[محروم]] می‌دانستند، و مرتبه [[زنان]] را از مرتبه مردان پایین‌تر می‌پنداشتند، و آنان را در وضعی قرار داده بودند که به هیچ وجه قابل ارتقاء نبود. پس اینکه فرمود: {{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ}} حکمی است کلی نظیر تأسیس قاعده‌ای برای هر کس که [[عمل صالح]] کند، حالا هر که می‌خواهد باشد، تنها مقیدش کرده به اینکه صاحب عمل، [[مؤمن]] باشد و این قید در معنای شرط است، چون عمل در کسی که [[مؤمن]] نیست حبط می‌شود و اثری بر آن مترتب نیست همچنان که [[خدای تعالی]] فرموده: {{متن قرآن|وَمَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ}}<ref>«و هر کس گرویدن (به اسلام) را نپذیرد کردارش تباه می‌شود» سوره مائده، آیه ۵.</ref> و نیز فرموده: {{متن قرآن|وَحَبِطَ مَا صَنَعُوا فِيهَا وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و آنچه در آن کرده‌اند نابود و آنچه انجام می‌داده‌اند تباه است» سوره هود، آیه ۱۶.</ref> [[[حیات]] طیبه‌ای که [[خداوند]] به [[زن]] و مرد نکو [[کردار]] [[وعده]] داده است حیاتی [[حقیقی]] و [[جدید]] است که مرتبه‌ای بالا و والا از [[حیات]] عمومی و دارای آثاری مهم می‌باشد] <ref>ترجمه تفسیر المیزان ج۱۲، ص۴۹۱.</ref>.  
#{{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«کسانی از مرد و زن که کار شایسته‌ای کنند؛ و مؤمن باشند، بی‌گمان آنان را با زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم و به یقین نیکوتر از آنچه انجام می‌دادند پاداششان را خواهیم داد» سوره نحل، آیه ۹۷.</ref> '''نکته''': [[زندگی]] [[زیبا]]، [[پاکیزه]] همراه با [[آرامش]] و [[امنیت]] -[[حیات]] طیب - [[وعده خداوند]] به  [[مؤمنان]] که می‌‌فرماید: هر کس از مرد یا [[زن]]، [کار] شایسته‌ای انجام دهد، {{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى...}} در حالی که او [[مؤمن]] است، {{متن قرآن|...وَهُوَ مُؤْمِنٌ...}} پس قطعاً او را به زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم؛ {{متن قرآن|فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً...}} و حتماً مزدشان را بر طبق [[بهترین]] چیزی که همواره انجام می‌دادند، به آنان [[پاداش]] خواهیم داد {{متن قرآن|وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}} [[علامه طباطبایی]] درباره [[آیه]] این‌گونه می‌‌نویسد. [[وعده]] جمیلی است که به [[زنان]] و مردان [[مؤمن]] می‌دهد، که [[عمل صالح]] کنند، و در این [[وعده]] جمیل فرقی میان [[زنان]] و مردان در قبول ایمانشان و در اثر [[اعمال]] صالحشان که همان [[احیاء]] به [[حیات طیبه]]، و [[اجر]] به احسن عمل است نگذاشته، و این تسویه میان مرد و [[زن]] [[علی]] رغم بنائی است که بیشتر غیر موحدین و [[اهل کتاب]] از [[یهود]] و [[نصاری]] داشتند و [[زنان]] را از تمامی مزایای [[دینی]] و یا بیشتر آن [[محروم]] می‌دانستند، و مرتبه [[زنان]] را از مرتبه مردان پایین‌تر می‌پنداشتند، و آنان را در وضعی قرار داده بودند که به هیچ وجه قابل ارتقاء نبود. پس اینکه فرمود: {{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ}} حکمی است کلی نظیر تأسیس قاعده‌ای برای هر کس که [[عمل صالح]] کند، حالا هر که می‌خواهد باشد، تنها مقیدش کرده به اینکه صاحب عمل، [[مؤمن]] باشد و این قید در معنای شرط است، چون عمل در کسی که [[مؤمن]] نیست حبط می‌شود و اثری بر آن مترتب نیست همچنان که [[خدای تعالی]] فرموده: {{متن قرآن|وَمَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ}}<ref>«و هر کس گرویدن (به اسلام) را نپذیرد کردارش تباه می‌شود» سوره مائده، آیه ۵.</ref> و نیز فرموده: {{متن قرآن|وَحَبِطَ مَا صَنَعُوا فِيهَا وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و آنچه در آن کرده‌اند نابود و آنچه انجام می‌داده‌اند تباه است» سوره هود، آیه ۱۶.</ref> [[[حیات]] طیبه‌ای که [[خداوند]] به [[زن]] و مرد نکو [[کردار]] [[وعده]] داده است حیاتی [[حقیقی]] و [[جدید]] است که مرتبه‌ای بالا و والا از [[حیات]] عمومی و دارای آثاری مهم می‌باشد] <ref>ترجمه تفسیر المیزان ج۱۲، ص۴۹۱.</ref>.  
#{{متن قرآن|وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَاتِكُمْ فِي حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَا فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُونَ}}<ref>«و روزی که کافران را بر آتش (دوزخ) عرضه کنند و (به آنان گویند): چیزهای خوشایندتان را در زندگانی دنیا به پایان بردید و از آنها بهره‌مند شدید پس امروز برای گردنکشی ناحق در زمین و آن نافرمانی که می‌کردید با عذاب خواری‌آور کیفر می‌بینید» سوره احقاف، آیه ۲۰.</ref> '''نکته''': مسلماً بهره‌برداری و استفاده از مواهب [[الهی]] در این [[جهان]] کار نکوهیده‌ای نیست، آنچه نکوهیده است [[غرق]] شدن در لذات مادی و فراموش کردن [[یاد خدا]] و [[قیامت]]، یا بهره‌گیری گناه‌آلود و بی‌قید و شرط از این لذات و [[غصب]] [[حقوق]] دیگران در این رابطه است. قابل توجه اینکه این تعبیر تنها در این [[آیه]] از [[قرآن مجید]] دیده می‌شود، اشاره به این است که گاه [[انسان]] از لذات [[دنیا]] چشم می‌پوشد، یا جز به مقدار لازم برای نیرو گرفتن در کارهای [[الهی]] از آنها بهره نمی‌گیرد، در این صورت گویی این طیبات را [[ذخیره]] برای آخرتش کرده است. ولی بسیار می‌شود که همچون چهارپایان، بدون قید و شرط از آنها بهره می‌گیرد و همه را به نابودی می‌کشاند، و نه تنها چیزی برای [[آخرت]] [[ذخیره]] نمی‌کند بلکه کوله‌باری از [[گناه]] نیز برای خود فراهم می‌سازد، و این جا است که [[خداوند]] می‌‌فرماید هنگامی که [[آتش جهنم]] به [[کافران]] نشان داده می‌‌شود {{متن قرآن|وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ}} و به سوی [[دوزخ]] سوقشان می‌دهند، به ایشان گفته می‌شود طیبات خود را در [[زندگی]] [[دنیا]] از بین بردید. {{متن قرآن|... أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَاتِكُمْ فِي حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَا...}} (و کلمه “طیبات” به معنای اموری است که ملایم با نفس و موافق با طبع [[آدمی]] است، و [[انسان]] از آنها [[لذت]] می‌برد. و “اذهاب طیبات” به معنای از بین بردن و [[مصرف]] کردن آنها است. و مراد از “استمتاع از طیبات” استعمال و بهره‌مند شدن از آنها است، به طوری که این بهره‌مندی در نظر، [[هدف]] باشد، نه [[وسیله]] برای [[زندگی]] [[آخرت]] و [[آمادگی]] برای آن. و معنای [[آیه]] این است که: وقتی عرضه بر [[آتش]] می‌شوند به ایشان گفته می‌شود: شما همه آن طیباتی که باید امروز از آن [[لذت]] ببرید در [[زندگی]] [[دنیا]] از بین بردید، و همانجا از آنها بهره‌مند شدید، و دیگر چیزی برایتان نمانده که امروز در این عالم از آن [[لذت]] ببرید<ref>ترجمه تفسیر المیزان ج۱۸، ص۳۱۲.</ref>.
#{{متن قرآن|وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَاتِكُمْ فِي حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَا فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُونَ}}<ref>«و روزی که کافران را بر آتش (دوزخ) عرضه کنند و (به آنان گویند): چیزهای خوشایندتان را در زندگانی دنیا به پایان بردید و از آنها بهره‌مند شدید پس امروز برای گردنکشی ناحق در زمین و آن نافرمانی که می‌کردید با عذاب خواری‌آور کیفر می‌بینید» سوره احقاف، آیه ۲۰.</ref> '''نکته''': مسلماً بهره‌برداری و استفاده از مواهب [[الهی]] در این [[جهان]] کار نکوهیده‌ای نیست، آنچه نکوهیده است [[غرق]] شدن در لذات مادی و فراموش کردن [[یاد خدا]] و [[قیامت]]، یا بهره‌گیری گناه‌آلود و بی‌قید و شرط از این لذات و [[غصب]] [[حقوق]] دیگران در این رابطه است. قابل توجه اینکه این تعبیر تنها در این [[آیه]] از [[قرآن مجید]] دیده می‌شود، اشاره به این است که گاه [[انسان]] از لذات [[دنیا]] چشم می‌پوشد، یا جز به مقدار لازم برای نیرو گرفتن در کارهای [[الهی]] از آنها بهره نمی‌گیرد، در این صورت گویی این طیبات را [[ذخیره]] برای آخرتش کرده است. ولی بسیار می‌شود که همچون چهارپایان، بدون قید و شرط از آنها بهره می‌گیرد و همه را به نابودی می‌کشاند، و نه تنها چیزی برای [[آخرت]] [[ذخیره]] نمی‌کند بلکه کوله‌باری از [[گناه]] نیز برای خود فراهم می‌سازد، و این جا است که [[خداوند]] می‌‌فرماید هنگامی که [[آتش جهنم]] به [[کافران]] نشان داده می‌‌شود {{متن قرآن|وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ}} و به سوی [[دوزخ]] سوقشان می‌دهند، به ایشان گفته می‌شود طیبات خود را در [[زندگی]] [[دنیا]] از بین بردید. {{متن قرآن|... أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَاتِكُمْ فِي حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَا...}} (و کلمه “طیبات” به معنای اموری است که ملایم با نفس و موافق با طبع [[آدمی]] است، و [[انسان]] از آنها [[لذت]] می‌برد. و “اذهاب طیبات” به معنای از بین بردن و [[مصرف]] کردن آنها است. و مراد از “استمتاع از طیبات” استعمال و بهره‌مند شدن از آنها است، به طوری که این بهره‌مندی در نظر، [[هدف]] باشد، نه وسیله برای [[زندگی]] [[آخرت]] و [[آمادگی]] برای آن. و معنای [[آیه]] این است که: وقتی عرضه بر [[آتش]] می‌شوند به ایشان گفته می‌شود: شما همه آن طیباتی که باید امروز از آن [[لذت]] ببرید در [[زندگی]] [[دنیا]] از بین بردید، و همانجا از آنها بهره‌مند شدید، و دیگر چیزی برایتان نمانده که امروز در این عالم از آن [[لذت]] ببرید<ref>ترجمه تفسیر المیزان ج۱۸، ص۳۱۲.</ref>.


==نکات==
==نکات==
۲۲۴٬۷۸۹

ویرایش