پرش به محتوا

اطاعت پیامبر خاتم: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'خواندن' به 'خواندن'
جز (جایگزینی متن - 'اطاعت از خداوند' به 'اطاعت از خداوند')
جز (جایگزینی متن - 'خواندن' به 'خواندن')
خط ۲۶: خط ۲۶:
در پنج [[آیه]] از [[قرآن کریم]] [[اطاعت]] از [[رسول]] در کنار [[اطاعت از خدا]] آمده است: {{متن قرآن|وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَإِنَّمَا عَلَى رَسُولِنَا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و از خداوند فرمان برید و از پیامبر فرمانبرداری کنید پس اگر پشت کنید بر عهده پیامبر ما، تنها پیام‌رسانی آشکار است» سوره تغابن، آیه ۱۲.</ref>.
در پنج [[آیه]] از [[قرآن کریم]] [[اطاعت]] از [[رسول]] در کنار [[اطاعت از خدا]] آمده است: {{متن قرآن|وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَإِنَّمَا عَلَى رَسُولِنَا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و از خداوند فرمان برید و از پیامبر فرمانبرداری کنید پس اگر پشت کنید بر عهده پیامبر ما، تنها پیام‌رسانی آشکار است» سوره تغابن، آیه ۱۲.</ref>.


الطوْعُ: [[انقیاد]] و [[فرمانبری]]؛ طَاعَة: بیشتر در فرمانبرداری است،با [[رأی]] و [[اختیار]] در آنچه امر شده و [[دعا کردن]] و [[خواندن]] [[خدا]] به بزرگی در آنچه منظور شده است و معنی‌ دقیق‌ طاعت‌، همان به بزرگی یاد کردن‌ خدا‌ و تسبیح‌ و تنزیه اوست<ref>راغب اصفهانی، ج ۲، ص ۵۱۲</ref>. [[اطاعت]] [[رسول خدا]]، خود بخشی از [[اطاعت خداوند]] است؛ چرا که آن [[حضرت]] از خود چیزی‌ نمی‌گوید‌ و تکرار‌ {{متن قرآن|أَطِيعُوا}} در [[آیه]]، اشاره به همین است که‌ این‌ دو در عرض هم نیست، بلکه یکی از دیگری سرچشمه می‌گیرد. [[اطاعت خداوند]]، شامل اصول [[قوانین]] و [[تشریع]] [[الهی]] است‌، در‌ حالی‌ که [[اطاعت]] [[رسول]] تفسیرها و مسائل اجرایی را دربرمی‌گیرد. بنابراین، یکی‌ اصل و دیگری فرع آن است. [[رسول]]، موظف به رساندن [[پیام]] [[حق]] است و کسانی که از آن روی برگردانند‌ بعداً‌ سروکار‌‌شان با خداست و این تعبیر تهدید جدی است از آن جهت‌ که‌ قطعی الصدور است و سربسته و مبهم است از آن جهت که معلوم نیست که سرپیچی‌کننده، به [[عذاب]] دنیوی‌ یا‌ اخروی‌ دچار خواهد شد.
الطوْعُ: [[انقیاد]] و [[فرمانبری]]؛ طَاعَة: بیشتر در فرمانبرداری است،با [[رأی]] و [[اختیار]] در آنچه امر شده و [[دعا کردن]] و خواندن [[خدا]] به بزرگی در آنچه منظور شده است و معنی‌ دقیق‌ طاعت‌، همان به بزرگی یاد کردن‌ خدا‌ و تسبیح‌ و تنزیه اوست<ref>راغب اصفهانی، ج ۲، ص ۵۱۲</ref>. [[اطاعت]] [[رسول خدا]]، خود بخشی از [[اطاعت خداوند]] است؛ چرا که آن [[حضرت]] از خود چیزی‌ نمی‌گوید‌ و تکرار‌ {{متن قرآن|أَطِيعُوا}} در [[آیه]]، اشاره به همین است که‌ این‌ دو در عرض هم نیست، بلکه یکی از دیگری سرچشمه می‌گیرد. [[اطاعت خداوند]]، شامل اصول [[قوانین]] و [[تشریع]] [[الهی]] است‌، در‌ حالی‌ که [[اطاعت]] [[رسول]] تفسیرها و مسائل اجرایی را دربرمی‌گیرد. بنابراین، یکی‌ اصل و دیگری فرع آن است. [[رسول]]، موظف به رساندن [[پیام]] [[حق]] است و کسانی که از آن روی برگردانند‌ بعداً‌ سروکار‌‌شان با خداست و این تعبیر تهدید جدی است از آن جهت‌ که‌ قطعی الصدور است و سربسته و مبهم است از آن جهت که معلوم نیست که سرپیچی‌کننده، به [[عذاب]] دنیوی‌ یا‌ اخروی‌ دچار خواهد شد.


[[اطاعت]] می‌تواند معیاری برای سنجش [[ایمان]] شناخته شود: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَلَا تُبْطِلُوا أَعْمَالَكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند فرمانبرداری کنید و از پیامبر فرمان برید و کردارهایتان را تباه نگردانید» سوره محمد، آیه ۳۳.</ref>. [[آیه]] [[مؤمنان]] را به حفظ و محکم کردن [[ایمان]] به‌واسطه [[اطاعت]] از‌ خدا‌ و رسولش‌ [[دعوت]] می‌کند<ref>خطیب عبدالکریم، ج ۱۳، ص ۳۷۴۳</ref>.
[[اطاعت]] می‌تواند معیاری برای سنجش [[ایمان]] شناخته شود: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَلَا تُبْطِلُوا أَعْمَالَكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند فرمانبرداری کنید و از پیامبر فرمان برید و کردارهایتان را تباه نگردانید» سوره محمد، آیه ۳۳.</ref>. [[آیه]] [[مؤمنان]] را به حفظ و محکم کردن [[ایمان]] به‌واسطه [[اطاعت]] از‌ خدا‌ و رسولش‌ [[دعوت]] می‌کند<ref>خطیب عبدالکریم، ج ۱۳، ص ۳۷۴۳</ref>.
۲۲۴٬۹۸۹

ویرایش