اطاعت پیامبر خاتم: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[آیه]]، هم [[نام خدا]] و هم نام [[رسول]] برده‌ شده‌ است. اگر [[نام خدا]] برده شده، به [[دلیل]] این است که [[فرمان]] [[جهاد]] را گوش داده و پا به عرصه [[کارزار]] گذاشته‌اند و نام [[رسول]] برده شده است که [[اطاعت]] از‌ فرامین‌ [[رهبری]] کرده و [[تسلیم]] امر او شده‌اند. [[ابوسفیان]] و یارانش از [[احد]] بازگشتند و به وحاء رسیدند. از تعجیل در بازگشت خود پشیمان شدند و همدیگر را‌ ملامت‌ کردند که چرا نه محمد‌ را‌ کشتید و نه زنانشان را [[اسیر]] کردید؟ آنها را بکشتید؛ وقتی که رمقی بیش از ایشان نماند رهایشان کردید. اکنون بازگردید و به کلی نابودشان کنید و ریشه‌کنشان‌ سازید‌.این خبر به [[پیغمبر]] {{صل}} رسید‌؛ تصمیم گرفت [[دشمن]] را بترساند و از خود و یارانش نیرویی نشان و نمایش دهد. لذا اصحابش را برای خروج و تعقیب [[ابوسفیان]] جمع کرد و فرمود: آیا دسته‌ای یافت نمی‌شوند که برای خدا‌ محکم‌ باشند و شدت عمل به خرج دهند و [[دشمن]] او را تعقیب و طلب نمایند که این کار [[دشمن]] را ذلیل کند؟ جمعی از [[صحابه]] با همه جراحت‌هایی که داشتند آماده این کار گشتند‌ و منادی‌ [[پیامبر]] ندا‌ داد که با ما بیرون نشود مگر آن کس که دیروز در [[احد]] با ما حاضر بود‌ و مراد [[پیامبر]] از این کار، ترساندن [[کفار]] بود که پندارند کشتار‌ و زخم‌هایی‌ که‌ بر [[مسلمین]] وارد آوردند بر ایشان اثری نداشته و موجب [[سستی]] آنان نشده. [[پیغمبر]] با ۷۰ تن بیرون ‌‌شد‌ تا به حمراءالاسد رسید<ref>طبرسی، مجمع‌البیان فی تفسیر القرآن، ج ۴، ص ۳۴۶</ref>.