حسن سلوک در حدیث: تفاوت میان نسخهها
جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
|||
| (۲۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{نبوت}} | {{نبوت}} | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = حسن سلوک | |||
| عنوان مدخل = حسن سلوک | |||
| مداخل مرتبط = [[حسن سلوک در قرآن]] - [[حسن سلوک در حدیث]] - [[حسن سلوک در کلام اسلامی]] | |||
| پرسش مرتبط = حسن سلوک (پرسش) | |||
}} | |||
== | == [[کلمات قصار]] پیرامون [[حسن]] [[سلوک]] == | ||
#{{متن | در غررالحکم و دررالکلم در “باب حسن السلوک” سخنانی به اقتصار از مولای [[موحدان]]، [[امیرالمؤمنین]]، [[علی بن ابی طالب]] {{ع}}، بیان شده که در این جا برخی از آنها را [[نقل]] میکنیم: | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَحْسَنُ شَيْءٍ الْخُلُقُ}}: [[بهترین]] چیز، [[خوی]] نیکوست. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَكْرَمُ الْحَسَبِ الْخُلُقُ}}: گرامیترین حسب (چیزی که باعث مزیت [[انسان]] گردد)، [[خلق]] نیکوست. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَحْسَنُ الشِّيَمِ شَرَفُ الْهِمَمِ}}: [[بهترین]] خویها، [[برتری]] همتهاست. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَزْيَنُ الشِّيَمِ الْحِلْمُ وَ الْعَفَافُ}}: آراستهترین [[خصلتها]]، [[بردباری]] و [[پاکدامنی]] است. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَطْهَرُ النَّاسِ أَعْرَاقاً أَحْسَنُهُمْ أَخْلَاقاً}}: [[پاکترین]] [[مردم]] به حسب اصل، نژاد و ریشه، [[نیکوترین]] آنهاست از لحاظ [[اخلاق]]. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَرْضَى النَّاسِ مَنْ كَانَتْ أَخْلَاقُهُ رَضِيَّةً}}: خشنودترین مردم، کسی است که اخلاق او [[پسندیده]] است. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث| أَشْرَفُ أَخْلَاقِ الْكَرِيمِ كَثْرَةُ تَغَافُلِهِ عَمَّا يَعْلَمُ}}: [[برترین]] خلقهای فرد [[کریم]]، [[تغافل]] اوست از آنچه میداند؛ یعنی از تقصیرات و بدرفتاریهای مردم غمض عین نماید و چنان وانمود کند که من چیزی را ندیدم. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَفْضَلُ الشِّيَمِ السَّخَاءُ وَ الْعِفَّةُ وَ السَّكِينَةُ}}: افزونترین خصلتها، [[سخاوت]]، پاکدامنی، [[طمأنینه]] و [[آرامش]] است. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|أَحْسَنُ الْأَخْلَاقِ مَا حَمَلَكَ عَلَى الْمَكَارِمِ}}: [[بهترین اخلاق]]، آن است که تو را به [[افعال]] [[نیکو]] را دارد. | ||
#{{متن | #{{متن حدیث|إِنَّ مِنْ مَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ أَنْ تَصِلَ مَنْ قَطَعَكَ وَ تُعْطِيَ مَنْ حَرَمَكَ وَ تَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَكَ}}: البته، از جمله مکارم و کرامتهای [[اخلاق نیکو]]، آن است که با کسی که از تو [[بریده]]، پیوند نمایی، و به کسی که تو را [[محروم]] ساخته، [[عطا]] کنی، و از کسی که به تو [[ستم]] نموده، درگذری. | ||
#{{متن حدیث|الْمَكَارِمُ بِالْمَكَارِهِ}}: صفات و [[اخلاق پسندیده]]، به اموری است که [[مکروه]] طبع بوده و [[تحمل]] آنها دشوار باشد. | |||
#{{متن حدیث|الْخُلُقُ الْمَحْمُودُ مِنْ ثِمَارِ الْعَقْلِ}}: خوی پسندیده، از ثمرهها و میوههای [[عقل]] است. | |||
#{{متن حدیث|إِذَا حَسُنَ الْخُلُقُ لَطُفَ النُّطْقُ}}: هر گاه [[خُلق]] نیکو شد، نطق و بیان نرم خواهد گردید. | |||
#{{متن حدیث|بِحُسْنِ الْأَخْلَاقِ يَطِيبُ الْعَيْشُ}}: با [[حسن اخلاق]]، زندگانی [[پاکیزه]] و شیرین میشود. | |||
#{{متن حدیث|بِحُسْنِ الْأَخْلَاقِ تُدَرُّ الْأَرْزَاقُ}}: با حسن اخلاق، [[روزیها]] روان شده و وسعت پیدا میکند. | |||
#{{متن حدیث|تَحَرِّي الصِّدْقِ وَ تَجَنُّبُ الْكَذِبِ أَجْمَلُ شِيمَةٍ وَ أَفْضَلُ أَدَبٍ}}: [[برگزیدن]] [[راستی]] و دوری نمودن از [[دروغ]]، زیباترین [[خصلت]] و بالاترین [[ادب]] است. | |||
#{{متن حدیث|حُسْنُ الْخُلُقِ لِلنَّفْسِ وَ حُسْنُ الْخَلْقِ لِلْبَدَنِ}}: [[حسن خلق]]، برای نفس است؛ یعنی سبب [[زیبایی]] آن است، و نیکویی [[خلقت]]، برای [[بدن]] و سبب [[زیبایی]] آن خواهد بود. | |||
#{{متن حدیث|حُسْنُ الْخُلُقِ أَفْضَلُ الدِّينِ}}: [[حسن خلق]]، افزونترین [[دینداری]] است. | |||
#{{متن حدیث|حُسْنُ الْخُلُقِ خَيْرُ قَرِينٍ وَ الْعُجْبُ دَاءٌ دَفِينٌ}}: حسن خلق، [[بهترین]] همراه، و [[خودبینی]] [[مرضی]] است پنهان. | |||
#{{متن حدیث|حُسْنُ الْخُلُقِ مِنْ أَفْضَلِ الْقِسَمِ وَ حُسْنِ الشِّيَمِ}}: حسن خلق از افزونترین بهرهها و قسمتها و [[نیکوترین]] خصلتهاست. | |||
#{{متن حدیث|حُسْنُ الْأَخْلَاقِ بُرْهَانُ كَرَمِ الْأَعْرَاقِ}}: نیکویی [[اخلاق]]، [[دلیل]] گرامی بودن اصلها، [[نسب]] و ریشههاست. | |||
#{{متن حدیث|حُسْنُ الْخُلُقِ رَأْسُ كُلِّ بِرٍّ}}: حسن خلق، رأس نیکویی است. | |||
#{{متن حدیث|حُسْنُ الْخُلُقِ يُورِثُ الْمَحَبَّةَ وَ يُؤَكِّدُ الْمَوَدَّةَ}}: حسن خلق، [[محبت]] را در پی آورده، و [[مودت]] و [[دوستی]] را محکم مینماید. | |||
#{{متن حدیث|خَيْرُ الْأَخْلَاقِ أَبْعَدُهَا عَنِ اللَّجَاجِ}}: [[بهترین اخلاق]]، دورترین آنهاست از [[لجاجت]] و [[ایستادگی]] بر [[باطل]] و یا [[دشمنی]]. | |||
#{{متن حدیث|خَيْرُ الْخَلَائِقِ الرِّفْقُ}}: بهترین [[خصلتها]] [[نرمی]] کردن و [[مدارا کردن]] است. | |||
#{{متن حدیث|خَيْرُ الْخِلَالِ صِدْقُ الْمَقَالِ وَ مَكَارِمُ الْأَفْعَالِ}}: بهترین خصلتها سخن راست گفتن و [[افعال]] نیکوست. | |||
#{{متن حدیث|رَأْسُ الْإِيمَانِ حُسْنُ الْخُلُقِ وَ التَّحَلِّي بِالصِّدْقِ}}: رأس [[ایمان]]، نیکویی [[خلق]] و [[زیور]] یافتن به [[راستی]] است. | |||
#{{متن حدیث|مَنْ كَرُمَ خُلُقُهُ اتَّسَعَ رِزْقُهُ}}: هر که خلقش گرامی باشد، روزیاش فراخ گردد. | |||
#{{متن حدیث|مَنْ حَسُنَتْ خَلِيقَتُهُ طَابَتْ عِشْرَتُهُ}}: هر که خلقش [[نیکو]] باشد، [[معاشرت]] و آمیز شش [[پاکیزه]] گردد. | |||
#{{متن حدیث|مَنْ حَسُنَ خُلْقُهُ سَهُلَتْ لَهُ طُرُقُهُ}}: هر که خلقش نیکو باشد، راههای زندگانی، [[سعادت]] و معاش او [[سهل]] و هموار شود. | |||
#{{متن حدیث|مَا أَعْطَى اللَّهُ سُبْحَانَهُ الْعَبْدَ شَيْئاً مِنْ خَيْرِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ إِلَّا بِحُسْنِ خُلُقِهِ وَ حُسْنِ نِيَّتِهِ}}: [[خداوند سبحان]] به بندهای چیزی از خیر [[دنیا]] و [[آخرت]] را [[مرحمت]] نفرموده، مگر به واسطه حسن خلق و [[حسن]] نیتش. | |||
#{{متن حدیث|نِعْمَ الْحَسَبُ حُسْنُ الْخُلُقِ}}: خوب حسبی است، حسن خلق؛ زیرا به [[آدمی]] اعتبار میبخشد. | |||
#{{متن حدیث|نِعْمَ الشِّيمَةُ حُسْنُ الْخُلُقِ}}: حسن خلق خوب خصلتی است. | |||
#{{متن حدیث|نِعْمَ الْإِيمَانُ جَمِيلُ الْخُلُقِ}}: خوب [[ایمانی]] است، [[خوی]] نیکو. | |||
#{{متن حدیث|عَلَيْكَ بِحُسْنِ الْخُلُقِ فَإِنَّهُ يَكْسِبُكَ الْمَحَبَّةَ}}: بر تو باد به حسن خلق؛ زیرا که دوستی را نصیب تو خواهد کرد. | |||
#{{متن حدیث|كَمْ مِنْ وَضِيعٍ رَفَعَهُ حُسْنُ خُلُقِهِ}}: چه بسیار [[انسان]] [[پست]] مرتبهای که [[حسن خلق]] او را، بلند گرداند. | |||
#{{متن حدیث|مَنْ لَمْ تَحْسُنْ خَلَائِقُهُ لَمْ تُحْمَدْ طَرَائِقُهُ}}: هرکس خصلتهای او [[نیکو]] نباشد، روشهای او [[پسندیده]] نخواهد بود. | |||
#{{متن حدیث|لَا قَرِينَ كَحُسْنِ الْخُلُقِ}}: هیچ رفیقی، مانند [[حُسن خلق]] نیست. | |||
#{{متن حدیث|لَا عَيْشَ أَهْنَأُ مِنْ حُسْنِ الْخُلُقِ}}: هیچ زندگانی، گواراتر از [[حسن]] [[خُلق]] نیست. | |||
#{{متن حدیث|مَنْ حَسُنَ خُلُقُهُ كَثُرَ مُحِبُّوهُ وَ أَنِسَتِ النُّفُوسُ بِهِ}}: هر که خلقش نیکو باشد، [[دوست]] دارندگانش بسیار شوند و [[نفوس]] ([[مردم]]) به او [[انس]] گیرند.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۵۹۴.</ref> | |||
== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:1100560.jpg|22px]] [[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ قرآن''']] | # [[پرونده:1100560.jpg|22px]] [[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ قرآن''']] | ||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:حسن سلوک]] | ||