فیروز دیلمی در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

زمانی که [[پیامبر]]{{صل}} به [[مدینه]] [[هجرت]] کرد، [[پادشاه]] یمن، [[باذان]] بود و پس از آن‌که باذان و [[مردم]] یمن مسلمان شدند، رسول خدا{{صل}} [[حکومت]] یمن را دوباره به باذان سپرد. ولی پس از [[وفات]] باذان [[پیامبر اسلام]]{{صل}} برای هر قسمت آن حاکمی قرار داد؛ ایشان [[عمرو بن حزم]] را [[حاکم]] [[نجران]]، [[خالد بن سعید بن عاص]] را حاکم مناطق بین نجران و [[زبید]]، [[عامر بن شهر]] را حاکم [[همدان]] و پسر باذان را حاکم صنعا، [[طاهر بن ابی هاله]] را حاکم عک و اشعریین، [[ابوموسی]] را حاکم مأرب، [[یعلی بن امیه]] را حاکم منطقه [[جند]]، و [[زیاد بن لبید انصاری]] را حاکم حضرموت و [[عکاشة بن ثور]] را حاکم سکاسک و [[سکون]] قرار داد و قسمت‌های دیگر یمن را به دیگران سپرد. و [[معاذ]] تمام این مناطق را بازرسی می‌کرد. تا اینکه پیامبر اسلام{{صل}} از [[حجة الوداع]] برگشت و مریض شد و این خبر در نقاط مسلمان نشین منتشر شد؛ پس [[مسیلمه]] [[کذاب]] در یمامه، [[طلیحة بن خالد اسدی]] در [[بنی اسد]] و اسود عنسی که نامش [[عبهلة بن کعب بن عوف]] بود، در یمن [[ادعای پیامبری]] کردند.

او علیه [[پیامبر]]{{صل}} [[قیام]] کرد و ابتدا [[نجران]] را به [[تصرف]] در آورد و [[عمرو بن حزم]] را فراری داد. پس از آنجا به [[صنعا]] رفت و با [[شهر]]، پسر [[باذان]] جنگید و او را [[شهید]] کرد و با [[آزاد]]، [[همسر]] او [[ازدواج]] کرد و صنعا را نیز تحت [[اختیار]] خویش در آورد. او در مدت کوتاهی بیشتر [[کشور]] پهناور [[یمن]] را در اختیار گرفت و بیشتر فرماندهانی که پیامبر{{صل}} [[منصوب]] کرده بودند در مأرب به [[ابوموسی]] پیوستند و برخی نیز به [[مدینه]] رفتند. [[معاذ]] نیز به [[سکون]] [[پناهنده]] شد ولی از اینکه مبادا [[اسود]] به آن قسمت توجه کند هراسان بود<ref>الکامل، ابن اثیر، ج۲، ص۳۳۶؛ تاریخ الطبری، طبری، ج۳، ص۲۲۹-۲۳۱.</ref>.<ref>[[حبیب عباسی|عباسی، حبیب]]، [[فیروز دیلمی (مقاله)|مقاله «فیروز دیلمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۶، ص۵۳۶-۵۳۷.</ref>

پس از [[تسلط]] اسود بر یمن بیشتر مردم یمن به او گرویدند و آنان که بر [[عقیده]] خود باقی بودند، در ظاهر با او [[همکاری]] می‌کردند. حتی او به داذویه که از همکاران فیروز بود، کارهایی واگذار کرده بود و در تمام مناطق [[حکومت]] اسود کسی به [[دفاع]] برنخاست. تا اینکه [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}} به جشنس دیلمی و فیروز و داذویه رسید که در آن نامه به ایشان [[فرمان]] داده بود تا به هر نحو ممکن اسود را بکشند و با کسانی که در [[ایمان]] خود پایدارند، کمک بخواهند.

در این حال، [[پیامبر]]{{صل}} به سران و بزرگان [[یمن]] نامه‌هایی نوشت و به آنها [[فرمان]] داد تا به فیروز و همدستان‌شان کمک کنند، لذا سیل نامه‌های بزرگان به سوی ایشان سرازیر شد اما ایشان جواب دادند که تا ما به شما خبر نداده‌ایم، کاری نکنید.

با این سخنان [[قیس]]، [[اسود]] به او مطمئن شد و او را مرخص کرد. قیس در [[راه]] به گروه [[مخالفان]] برخورد و به ایشان گفت: "شما کارتان را ادامه دهید و به راه خود ادامه داد.

فیروز گفت: "چگونه ممکن است [[مخالفت]] تو را در مغزم داشته باشم با آنکه شما فرستاده خدایید و علاوه بر آن، [[خویشاوند]] و دامادی خود، قرار دادی و با دادن [[مقام]]، سرفرازم ساخته‌ای؟! و اگر من [[پیامبری]] تو را نمی‌پذیرفتم به هیچ قیمتی حاضر نبودم که با تو [[همکاری]] کنم".

متأسفانه وقتی فیروز از نزد آزاد خارج می‌شد، با اسود روبرو شد. اسود به او گفت: چرا بدون اجازه به خانه‌ام وارد شدی؟" پس گردنش را گرفت و فشرد و او را بر [[زمین]] زد و نزدیک بود او را بکشد که همسرش فریاد کشید: چه می‌کنی؟ پسر عمویم به دیدن من آمده و تو با او چنین [[رفتار]] می‌کنی؟ اسود جا خورد و او را رها کرد.

فیروز خواست برگردد ولی [[فکر]] کرد که اگر این بار، او را نکشد خود او وزن اسود نابود خواهند شد لذا به خود جرأت داد و با یک [[حمله]] ضربه‌ای بر گردن اسود وارد کرد و سپس زانوی خود را پشت گردنش نهاد و گردنش را [[شکست]]. در این وقت که فیروز خواست از اطاق خارج شود، [[زن]] اسود به [[خیال]] اینکه او اسود را نکشته است، دامنش را گرفت و کشید. فیروز گفت: او را کشتم و تو را از شرش راحت ساختم". سپس فیروز از اطاق بیرون آمد و رفقایش را [[آگاه]] ساخت. آنها به اطاق وارد شدند و دیدند که اسود مانند گاوی سر [[بریده]] خرخر می‌کند و همسرش در حال جدا کردن سر اوست.