دعوت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

۴٬۶۰۱ بایت اضافه‌شده ،  ‏۲۷ مارس ۲۰۲۱
خط ۷۱: خط ۷۱:
{{متن قرآن|قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«بگو: این راه من است که با بینش به سوی خداوند فرا می‌خوانم، من و (نیز) هر کس که پیرو من است؛ و پاکاکه خداوند است و من از مشرکان نیستم» سوره یوسف، آیه ۱۰۸.</ref>.
{{متن قرآن|قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«بگو: این راه من است که با بینش به سوی خداوند فرا می‌خوانم، من و (نیز) هر کس که پیرو من است؛ و پاکاکه خداوند است و من از مشرکان نیستم» سوره یوسف، آیه ۱۰۸.</ref>.
با توجه به منطوق و مفهوم این [[آیات قرآنی]]، [[وجوب]] [[دعوت]] برای [[مسلمانان]]، امری مسلم می‌باشد و [[دولت]] [[اسلام]] باید [[سیاست خارجی]] و [[روابط]] خود با [[ملل]] و کشورهای [[بیگانه]] را بر این اساس، تنظیم نماید و [[استوار]] سازد. [[رسالت]] و نقش سفارت‌خانه‌های [[دولت اسلامی]] در کشورهای [[کافر]]، در [[درجه]] اول “دعوت” رسمی آن دولت و [[ملت]] به اسلام می‌باشد. و اساساً منظور از ارسال [[سفیر]] همین است چنان‌که [[پیامبر]] معظم اسلام{{صل}} چنین کردند.<ref>[[ابوالفضل شکوری|شکوری، ابوالفضل]]، [[فقه سیاسی اسلام (کتاب)|فقه سیاسی اسلام]]، ص ۳۰۴.</ref>
با توجه به منطوق و مفهوم این [[آیات قرآنی]]، [[وجوب]] [[دعوت]] برای [[مسلمانان]]، امری مسلم می‌باشد و [[دولت]] [[اسلام]] باید [[سیاست خارجی]] و [[روابط]] خود با [[ملل]] و کشورهای [[بیگانه]] را بر این اساس، تنظیم نماید و [[استوار]] سازد. [[رسالت]] و نقش سفارت‌خانه‌های [[دولت اسلامی]] در کشورهای [[کافر]]، در [[درجه]] اول “دعوت” رسمی آن دولت و [[ملت]] به اسلام می‌باشد. و اساساً منظور از ارسال [[سفیر]] همین است چنان‌که [[پیامبر]] معظم اسلام{{صل}} چنین کردند.<ref>[[ابوالفضل شکوری|شکوری، ابوالفضل]]، [[فقه سیاسی اسلام (کتاب)|فقه سیاسی اسلام]]، ص ۳۰۴.</ref>
===روش‌های دعوت===
“دعوت” مرحله قبل از شروع [[جهاد ابتدایی]] و آزادی‌بخش می‌باشد. [[دعوت]] موج [[تبلیغات]] [[توحیدی]] و [[اسلامی]] است که توسط [[مسلمانان]] علیه [[کفر]] و [[شرک]] در کشورهای کفرپیشه انجام می‌گیرد در واقع نقطه اوج [[مبارزه]] [[عقیدتی]] [[اسلام]]، دعوت است که خود آن منجر به [[جهاد آزادی‌بخش]] می‌شود.
در اسلام، [[تحمیل]] [[عقیده]] نیست، بلکه [[تبلیغ]] عقیده است. [[قرآن کریم]] می‌فرماید:
{{متن قرآن|لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«در (کار) دین هیچ اکراهی نیست که رهیافت از گمراهی آشکار است پس، آنکه به طاغوت کفر ورزد و به خداوند ایمان آورد، بی‌گمان به دستاویز اس[[تورات]]ر چنگ زده است که هرگز گسستن ندارد و خداوند شنوای داناست» سوره بقره، آیه ۲۵۶.</ref>.
لذا نمی‌توان گفت، اسلام می‌خواهد [[پیروان]] سایر مکاتب و [[ادیان]] را به [[قدرت]] [[اسلحه]] از میان بردارد و به [[زور]] [[سلاح]]، عقیده خود را تحمیل نماید، بلکه مطلب درست برعکس است. مسلمانان موظفند نخست به [[تبلیغ اسلام]] و دعوت [[مردم]] به پذیرش آن، بپردازند و در این [[راه]]، این [[دشمنان خدا]] و مردم هستند که با ایجاد مانع، برخورد [[فرهنگی]] و [[سیاسی]] [[مسالمت‌آمیز]] را، تبدیل به برخورد نظامی می‌کنند و مسلمانان نیز در [[مقام]] [[دفاع]] بر می‌آیند و بدین‌وسیله جهاد آزادی‌بخش اسلامی آغاز می‌شود.
یک نویسنده اسلامی، این مسأله را به صورت زیر ترسیم کرده است:
“جهاد آزادی‌بخش نخست با یک جریان نیرومند [[تبلیغاتی]] که از [[جامعه اسلامی]] به حرکت در می‌آید پدیدار گشته و مواضع [[اعتقادی]] و پایگاه‌های ایدئولوژیک [[خصم]] را که بر کشوری دوگانه [[فرمان‌روایی]] دارد، [[درهم]] می‌کوبد و بخش اعظم [[جامعه سیاسی]] او را ضمن یک تجزیه حیرت‌آور انقلابی، به خود ملحق می‌نماید.
بنابر همین خاصیت انقلابی و انهدامی مبارزه اعتقادی است که خصم برای فرار از [[سرنوشت]] محتوم، به دست‌وپا می‌افتد و از میدان [[پیکار]] عقیدتی، به صحنه پیکار نظامی می‌گریزد و جهاد آزادی‌بخش با این ترتیب به مبارزه نظامی مسلمانان با خصم، [[تغییر]] شکل پیدا می‌کند؛ با آنکه [[جهاد آزادی‌بخش]] به واسطه [[خوی]] [[فطری]] [[ستمکاران]] و طبقات حاکمه [[کافر]] [[کیش]]، بالضرور و در زمانی کوتاه از صورت [[جدال]] [[عقیدتی]] بیرون آمده و به [[پیکار]] نظامی می‌انجامد، جز زدودن موانعی که در [[راه]] آگاهانیدن توده‌های [[مردم]] و بیدار کردن و گروانیدنشان به [[معتقدات]] و [[نظم اجتماعی]] عادلانه، ایجاد شده است، نمی‌باشد”<ref>جلال‌الدین فارسی، حقوق بین‌الملل اسلامی، ص۱۴.</ref>.
لازم به [[یادآوری]] است که براساس [[اجماع]] [[فقهای شیعه]]، [[جهاد ابتدایی]] و آزادی‌بخش “با [[وجود امام]] [[عادل]] یا [[نایب]] او در صورت دعوت‌شدن، [[واجب]] می‌شود”<ref>المختصر النافع فی الفقه الامامیه، ص۱۳۳.</ref><ref>[[ابوالفضل شکوری|شکوری، ابوالفضل]]، [[فقه سیاسی اسلام (کتاب)|فقه سیاسی اسلام]]، ص ۳۰۸.</ref>


==پرسش مستقیم==
==پرسش مستقیم==
۸۰٬۳۸۰

ویرایش